All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 91 - Chapter 100

ขณะเดียวกันภายในตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงกำลังอ่านตำราการเมืองที่ได้รับจากเว่ยเซวียนเฉิน ตั้งแต่มาถึงแคว้นเว่ยนางเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่าศัตรูที่แท้จริงไม่ใช่คนที่แสดงตัวออกมาตรง ๆ แต่คือคนที่ยืนอยู่ในเงามืดและใช้ผู้อื่นเป็นหมาก"พระชายา" ซูมามารีบเดินเข้ามา "มีข่าวเพคะ""ข่าวอะไร""วันนี้หลันเฟยถูกเรียกตัวไปเข้าเฝ้าไทเฮา"ฉีเยว่หนิงเงยหน้าขึ้น "แล้วอย่างไร"ซูมามาลดเสียงลง "นางถูกตำหนิอย่างหนัก"หลิงเอ๋อเบิกตากว้าง "ตำหนิรึ?""เพคะ...ถึงขั้นได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาจากตำหนัก"ทั่วห้องเงียบอีกครั้ง ฉีเยว่หนิงเริ่มคิดว่าหากหลันเฟยคือผู้บงการจริงเหตุใดไทเฮาจึงต้องลงโทษนาง แต่หากหลันเฟยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ทุกอย่างก็เริ่มสมเหตุสมผลขึ้นช่วงบ่าย ภายในตำหนักชิงหลวน หลันเฟยนั่งอยู่คนเดียว ใบหน้ายังมีรอยแดงจากการถูกไทเฮาตบ ถ้วยชาถูกปัดตกแตกไปแล้วหลายใบ ชุ่ยอวี้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไม่กล้าแม้แต่เงยหน้า"พระสนม..."หลันเฟยหัวเราะเย็น "รู้หรือไม่...ว่าข้าเพิ่งเข้าใจวันนี้"ชุ่ยอวี้ตัวสั่น "เพคะ"หลันเฟยมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความขมขื่น"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...ข้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่าน

แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้นางชะงัก กลางห้องมีชายผู้หนึ่งนอนจมกองเลือด และบนกำแพงด้านหลังมีข้อความถูกเขียนด้วยเลือดสด ๆ"จงหยุดสืบ คนต่อไปคือเว่ยอ๋อง"หัวใจของฉีเยว่หนิงเต้นแรงทันทีเพราะชายที่กำลังจะสิ้นใจตรงหน้าคือหนึ่งในสายลับของเงาโลหิตที่เว่ยเซวียนเฉินเพิ่งส่งออกไปสืบสวนและก่อนที่เขาจะหมดลมหายใจ ชายผู้นั้นก็ยื่นสิ่งของบางอย่างให้นาง เป็นป้ายหยกครึ่งชิ้น ซึ่งสลักตราประจำตระกูลเจียงเอาไว้ชัดเจนค่ำคืนกลางสายฝนสายฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุดตั้งแต่ช่วงเย็น เมฆดำหนาทึบปกคลุมทั่วเมืองหลวงของแคว้นเว่ย ราวกับฟ้าดินกำลังโกรธเกรี้ยวภายในตำหนักท้ายวัง บรรยากาศตึงเครียดผิดปกติ หลิงเอ๋อกำลังเดินวนไปมาหน้าห้องนอนด้วยความร้อนใจ ซูมามานั่งต้มยาอยู่ข้างเตา ส่วนอาฉิงช่วยเปลี่ยนผ้าเย็นเป็นระยะ บนเตียงไม้ด้านใน ฉีเยว่หนิงกำลังนอนหมดสติ ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาจนน่าหวาดหวั่น"ไข้ยังไม่ลดอีกหรือ"หลิงเอ๋อถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ซูมามาส่ายหน้า"ตั้งแต่กลับมาจากบ้านร้างเมื่อคืน...พระชายาก็เริ่มมีไข้สูง"อาฉิงกัดริมฝีปาก "ต้องเป็นเพราะพิษตกค้างแน่เจ้าค่ะ"เมื่อหลายวันก่อน ฉีเยว่หนิงเคยสัมผั

ยามบ่ายตำหนักชิงอันเต็มไปด้วยสตรีในวังหลวง เหล่าสนมต่างแต่งกายอย่างงดงามอวดฐานะและความโปรดปรานของตน หลันเฟยนั่งอยู่ด้านขวาของไทเฮาแม้พักหลังจะถูกลดบทบาทลงแต่นางยังคงเป็นสตรีที่โดดเด่นที่สุดในวังหลังเมื่อฉีเยว่หนิงก้าวเข้ามาสายตาหลายคู่ก็หันมาทันที หลังจากคดีวางยาพิษและข่าวที่เว่ยอ๋องส่งหมอหลวงไปดูแลด้วยตนเองผู้คนเริ่มมองนางแตกต่างออกไป"ถวายพระพรไทเฮา"ฉีเยว่หนิงค้อมกาย ไทเฮายิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับเย็นชา"นั่งเถิด""เพคะ"ฉีเยว่หนิงนั่งลงอย่างสงบโดยไม่รู้เลยว่าสายตาหลายคู่กำลังจับจ้องอยู่ เวลาผ่านไปไม่นาน งานดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งเสียงกรีดร้องดังขึ้น"สร้อยหยกมังกร!"สนมหวังเฟยลุกขึ้นยืน ใบหน้าซีดเผือด"สร้อยหยกมังกรของข้าหายไป!"ทั่วห้องเงียบลง ไทเฮาขมวดคิ้ว "ของสำคัญเช่นนั้นหายได้อย่างไร"หวังเฟยรีบคุกเข่า "เป็นของพระราชทานเพคะ...หม่อมฉันเพิ่งสวมอยู่เมื่อครู่"บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเพราะทุกคนรู้ดีว่าสร้อยหยกมังกรไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดาแต่เป็นของหลวงการขโมยถือเป็นความผิดร้ายแรง"จงค้นหาเดี๋ยวนี้"ไทเฮาสั่ง เหล่านางกำนัลเริ่มตรวจสอบพื้นที่ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น"พบแล้วเพคะ

เว่ยอ๋องหัวเราะเย็น "ทุกคนบอกว่าพี่ใหญ่ตายเพราะสงคราม...แต่ข้าไม่เคยเชื่อ"หานเฟิงเงียบเพราะนี่คือเรื่องที่ไม่มีใครกล้าพูดแม้กระทั่งในราชสำนัก เว่ยเซวียนเฉินกล่าวต่อ"ข้าจำสายตาของพี่ใหญ่ได้...ก่อนตายเขามองบางอย่าง และเอ่ยชื่อฉีหวนกง"ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ข้าไม่เคยลืม...แม้แต่วันเดียว"ภายในใจของเขาภาพวันนั้นยังคงชัดเจน ฉีหวนกง กษัตริย์แห่งแคว้นฉี บุรุษผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษแต่สำหรับเขาอีกฝ่ายคือคนที่พรากพี่ชายไป คือศัตรู และเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่อาจเปิดใจให้ฉีเยว่หนิงได้เต็มที่ แม้นางจะไม่เคยทำอะไรผิด แม้นางจะอ่อนโยน แม้นางจะช่วยเหลือผู้คนแต่ทุกครั้งที่มองนางเขายังคงเห็นเงาของฉีหวนกงขณะเดียวกันภายในตำหนักท้ายวัง ฉีเยว่หนิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่เพียงลำพัง ไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันเว่ยเซวียนเฉินกำลังต่อสู้กับอดีตของตนเอง สายลมพัดผ่านหน้าต่างจนเปลวเทียนไหววูบนางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนจะรู้สึกแปลก ๆ ในใจราวกับมีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้นรุ่งสาง เว่ยเซวียนเฉินยังไม่ได้นอน เขายังคงนั่งอยู่ในห้องทรงงาน รายงานลับเกี่ยวกับมหาเสนาบดีเจียงวางอยู่ตรงหน้ารวมถึงเอกสารใหม่อี

"ข้าไม่ได้ร้องไห้...เพียงรู้สึกเจ็บปวดแทนเขา"หลิงเอ๋อร์เงียบลงก่อนนั่งข้าง ๆ"พระองค์ไม่จำเป็นต้องรับภาระนั้นก็ได้""แต่ข้าอยากรับ"ฉีเยว่หนิงตอบทันที ดวงตาคู่งามทอดมองไปไกล"หากสิ่งที่ฝ่าบาทเชื่อมาตลอดเป็นความจริง...เขาคงอยู่กับความทุกข์นั้นมาหลายปี" น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย "ข้าไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าการเห็นคนที่รักตายต่อหน้าต่อตาจะเจ็บปวดเพียงใด"หลิงเอ๋อไม่รู้จะปลอบอย่างไรจึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างกายคืนนั้นฉีเยว่หนิงนอนไม่หลับ ในหัวเต็มไปด้วยภาพที่เว่ยเซวียนเฉินเล่าให้ฟัง ภาพของเว่ยเซวียนหลง ชายผู้เสียชีวิตในสนามรบ ภาพของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ต้องกอดร่างพี่ชายเอาไว้ท่ามกลางกองเลือดและคำสุดท้ายที่เอ่ยชื่อฉีหวนกง นางหลับตาลงช้า ๆ ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้งเพราะแม้นางจะไม่ใช่ผู้กระทำ แต่ฉีหวนกงคือบิดาของนางคือคนที่มีสายเลือดเดียวกัน ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไรนางก็ไม่อาจตัดขาดจากความรับผิดชอบทางใจได้เช้าวันต่อมาฉีเยว่หนิงเดินทางไปยังศาลาริมสระบัวอีกครั้ง นางรู้ว่าเว่ยเซวียนเฉินมักมาที่นี่ในช่วงเช้าและวันนี้นางมีบางอย่างอยากพูด เมื่อมาถึง บุรุษในชุดดำก็ยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ กำ