All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 81 - Chapter 90

แม้แต่ขุนนางอาวุโสบางคนยังพยักหน้าเพราะทุกคนเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ ดอกเหมยที่ถูกมองข้ามแต่ยังคงเบ่งบานไม่ต่างจากตัวนางเอง เว่ยเซวียนเฉินมองนางเงียบ ๆ ดวงตาคมเข้มลึกล้ำจนยากจะคาดเดาส่วนหลันเฟยนั้น ใบหน้ายังคงยิ้มอยู่ แต่เล็บกลับจิกฝ่ามือจนแทบเลือดออกหลังจากนั้นขุนนางหลายคนเริ่มเข้ามาพูดคุยกับฉีเยว่หนิงทั้งเจ้ากรมพิธีการ เจ้ากรมคลัง รวมถึงบุตรชายตระกูลใหญ่บางคน ชื่อเสียงของนางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำให้หลันเฟยแทบควบคุมสีหน้าไม่ได้ แต่สิ่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็นคือภายในมุมมืดของสวน ชายผู้หนึ่งกำลังจ้องมองฉีเยว่หนิงไม่วางตาเขาสวมชุดขุนนางระดับกลาง ใบหน้าธรรมดาจนไม่มีใครสนใจแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยเจตนาร้าย เขาหยิบกระดาษแผ่นเล็กออกมา ก่อนเขียนข้อความเพียงไม่กี่คำ"เป้าหมายเริ่มได้รับความสนใจจากราชสำนัก""ต้องรีบกำจัดก่อนสายเกินไป"จากนั้นจึงส่งกระดาษให้คนของตนอย่างลับ ๆค่ำคืนหลังงานเลี้ยงสิ้นสุด ฉีเยว่หนิงกลับถึงตำหนักท้ายวังด้วยความเหนื่อยล้าแต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนนางกลับพบแจกันดอกเหมยสีขาววางอยู่บนโต๊ะ ทั้งที่ก่อนออกไปไม่มีสิ่งนี้อยู่ ภายในแจกันมีจดหมายซ่อนอยู่เมื่อเปิดอ่าน หัวใจขอ

นางกำนัลสาวกัดริมฝีปากแต่ยอมถอยกลับ ฉีเยว่หนิงเดินเข้าไปหาอาฉิงช้า ๆ สายตาสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาความคิด"เงยหน้าขึ้น"อาฉิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว"เล่าให้ข้าฟังทั้งหมด"น้ำเสียงของฉีเยว่หนิงไม่ได้ดุดัน แต่กลับทำให้อาฉิงร้องไห้หนักกว่าเดิม"คนของไทเฮาจับมารดาของบ่าวไว้เจ้าค่ะ...พวกเขาบอกว่าหากบ่าวไม่ทำตาม มารดาของบ่าวจะตาย"ซูมามาขมวดคิ้ว "แล้วพวกเขาให้เจ้าทำอะไร"อาฉิงก้มหน้าลง"ตอนแรกให้รายงานความเคลื่อนไหวของพระชายา ...ต่อมาบอกให้หาโอกาสวางยาพิษในอาหาร"หลิงเอ๋อสูดลมหายใจดังเฮือก "ชั่วช้านัก!"อาฉิงรีบส่ายหน้า "แต่บ่าวไม่เคยทำจริงนะเจ้าคะ!" น้ำตาไหลไม่หยุด"พระชายาช่วยชีวิตบ่าว ...บ่าวทำไม่ลง"ทั่วลานเงียบลง ฉีเยว่หนิงมองเด็กสาวตรงหน้า นางสัมผัสได้ว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องโกหก ดวงตาของอาฉิงเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความสิ้นหวัง"หากเจ้าบอกความจริง" ฉีเยว่หนิงถามเบา ๆ "ไทเฮาจะทำอย่างไรกับมารดาเจ้า"อาฉิงสะอื้น "บ่าวไม่รู้เจ้าค่ะ ...แต่พวกเขาไม่ปล่อยนางแน่"ฉีเยว่หนิงหลุบตาลงครู่หนึ่ง ความคิดมากมายแล่นผ่านสมอง ในที่สุด...คนที่อยู่เบื้องหลังหลายเรื่องก็เริ่มปรากฏตัวแล้ว ไม่

"แปลก" เขาพึมพำเบา ๆ หานเฟิงเงยหน้าขึ้น"ฝ่าบาทตรัสว่าอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ"เว่ยอ๋องไม่ได้ตอบเพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดสตรีผู้นั้นจึงแตกต่างจากที่คิดไว้มากนัก ตอนแรกเขาเชื่อว่านางเป็นเพียงองค์หญิงที่ถูกส่งมาเป็นหมากทางการเมืองนางดูอ่อนแอ ไร้เดียงสาและคงอยู่รอดในวังเว่ยได้ไม่นาน แต่ตอนนี้...ทุกครั้งที่มีคนวางกับดักนางกลับหาทางรอดได้อย่างสง่างามโดยไม่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้า ไม่ร้องขอความสงสารและไม่เคยก้มหัวให้ความอยุติธรรม ยิ่งสังเกตยิ่งทำให้เขาเริ่มมองนางต่างออกไปเช้าวันต่อมา ราชสำนักจัดประชุมเรื่องภัยแล้งในเขตชายแดนทางตะวันตก ขุนนางหลายฝ่ายเสนอความเห็นแตกต่างกัน บางคนเสนอให้เก็บภาษีเพิ่ม บางคนเสนอให้ลดเสบียงทหารการโต้เถียงดำเนินมาหลายชั่วยาม แต่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ เมื่อประชุมเสร็จสิ้น เว่ยเซวียนเฉินจึงเดินออกจากท้องพระโรง ระหว่างทางกลับตำหนักใหญ่เขาต้องผ่านสวนด้านหลังวัง และบังเอิญเห็นภาพหนึ่งเข้าใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิใบ ฉีเยว่หนิงกำลังนั่งอยู่กับเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง เป็นบุตรสาวของคนสวนชราในตำหนักท้ายวัง เด็กน้อยดูซูบผอมและแต่งตัวเก่า ๆแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม"องค์

เด็กทุกคนเงยหน้ามอง"แต่คนเรามิได้มีค่าตามชาติกำเนิด...คุณค่าของคนอยู่ที่สิ่งที่เขาเลือกจะเป็น"น้ำเสียงของนางอ่อนโยนแต่หนักแน่นจนแม้แต่เว่ยเซวียนเฉินที่ยืนอยู่ไกล ๆ ยังได้ยินชัดเจน"ดังนั้น" ฉีเยว่หนิงยิ้ม "พวกเจ้าจงตั้งใจเรียน...วันหนึ่งอาจมีคนในพวกเจ้าที่เปลี่ยนแปลงแคว้นเว่ยก็ได้"เด็ก ๆ มองนางด้วยดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งได้รับความหวังเป็นครั้งแรกในชีวิต หลังจากสอนหนังสือเสร็จฉีเยว่หนิงจึงแจกขนมที่เหลือให้เด็ก ๆ เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งเร็วเกินไปจนสะดุดล้ม นางรีบเข้าไปประคองทันที"เจ็บหรือไม่" เด็กชายส่ายหน้าแต่ดวงตากลับแดงขึ้นฉีเยว่หนิงหัวเราะ "เด็กกล้าหาญไม่ร้องไห้ง่าย ๆ หรอก"เด็กชายเม้มริมฝีปากก่อนพยักหน้าแรง ๆ ทำให้ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง รวมถึงฉีเยว่หนิง รอยยิ้มของนางงดงามจนแม้แต่สายลมยังดูอ่อนโยนลง เว่ยเซวียนเฉินมองภาพนั้นอยู่นาน นานกว่าที่ควร และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา บางทีเขาอาจเข้าใจนางผิด"ฝ่าบาท" หานเฟิงเอ่ยขึ้นเบา ๆ "พระชายาเป็นคนแปลกจริง ๆ"เว่ยเซวียนเฉินไม่ตอบแต่ในใจกลับยอมรับ ใช่...นางแปลกจริง ๆ สตรีที่ถูกกลั่นแกล้ง ถูกดูหมิ่น ถูกทอดทิ้งกลับยั

ผู้ต้องสงสัยเช้าวันถัดมา บรรยากาศในตำหนักท้ายวังเคร่งเครียดกว่าทุกวัน แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ แต่กลับไม่อาจขับไล่ความเย็นเยียบที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องได้ ป้ายหยกสีเลือดยังคงวางอยู่บนโต๊ะ สีแดงเข้มของมันดูน่าหวาดหวั่นภายใต้แสงอาทิตย์ อาฉิงนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้ายังซีดเซียวจากพิษที่ได้รับเมื่อคืนแต่เมื่อสายตาของนางมองเห็นป้ายหยกนั้น ร่างกายกลับสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว"เจ้ามั่นใจหรือ" ฉีเยว่หนิงถามเบา ๆ "ว่านี่เป็นของหน่วยนักฆ่าลับของไทเฮา"อาฉิงพยักหน้าทันที "บ่าวเคยเห็นเจ้าค่ะ...ตอนที่คนของไทเฮาจับมารดาบ่าวไป"หลิงเอ๋อกำหมัดแน่น "พวกมันช่างโหดเหี้ยม"ซูมามาขมวดคิ้ว "แต่เหตุใดจึงนำป้ายนี้มาวางไว้ใต้หมอนของอาฉิง"ทั่วห้องเงียบลงเพราะนี่คือคำถามสำคัญ หากคนของไทเฮาต้องการปิดปากอาฉิงจริงย่อมไม่จำเป็นต้องทิ้งหลักฐานไว้ ฉีเยว่หนิงหยิบป้ายหยกขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วลูบผ่านลวดลายมังกรที่สลักอยู่ด้านหลังก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่าง"นี่คืออะไร"ทุกคนรีบมอง ใต้ลายมังกรมีรอยขีดเล็ก ๆ ซ่อนอยู่คล้ายอักษรบางอย่าง ซูมามาเพ่งมองครู่หนึ่ง ก่อนเบิกตากว้าง"ตัวอักษร 'หลัน' หรือเพคะ"หลิงเอ๋อชะงัก "หลัน?"