All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 121 - Chapter 130

"แต่เว่ยอ๋องเริ่มสืบมาถึงกรมคลังแล้ว"เจียงฉางเหอหัวเราะเบา ๆ "เพราะฉะนั้นเราจึงต้องลงมือก่อน"เจียงรั่วซีเงยหน้าขึ้น "ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร"ชายชราวางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะดังแผ่วเบา "ตราบใดที่ฉีเยว่หนิงยังมีชีวิต นางยังสามารถแก้ต่างได้ และวันหนึ่งนางอาจพบความจริง"ความเย็นเยียบค่อย ๆ ปรากฏในแววตาของเขา "คนตายเท่านั้นที่พูดไม่ได้"บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที เจียงรั่วซีรู้ว่าบิดากำลังหมายถึงอะไร แม้นางจะเคยคิดเรื่องนี้อยู่แล้วแต่เมื่อได้ยินออกมาตรง ๆ หัวใจก็ยังเต้นแรง"หากนางตายตอนนี้ ทุกคนจะยิ่งสงสัย"เจียงฉางเหอยิ้มบาง "ถ้าทำอย่างโง่เขลา ใช่...แต่ถ้าทำให้เหมือนเป็นฝีมือของคนจากแคว้นฉีเล่า"เจียงรั่วซีนิ่งไป ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า"หม่อมฉันเข้าใจแล้ว"ในคืนเดียวกัน ภายในห้องทรงงาน เว่ยเซวียนเฉินกำลังอ่านรายงานการสืบสวน หานเฟิงยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ฝ่าบาท""ว่า""คนของเราตรวจสอบเส้นทางการเงินแล้ว"เว่ยอ๋องเงยหน้าขึ้น "พบอะไร""มีเงินจำนวนหนึ่งถูกส่

หานเฟิงรีบกดมือสังหารไว้กับพื้นทันทีฉีเยว่หนิงถลันเข้าไปหาเว่ยเซวียนเฉิน มือของนางสั่นขณะพยายามกดแผลที่สีข้างของเขา"พระองค์บาดเจ็บอีกแล้ว เหตุใดต้องเข้ามาขวางแทนหม่อมฉัน"เว่ยเซวียนเฉินก้มมองนาง ใบหน้าเขาซีดลงเล็กน้อยเพราะเสียเลือด แต่ดวงตากลับยังคงจับจ้องนางไม่วาง"ถ้าข้าไม่ขวาง เจ้าจะเป็นคนเจ็บ""แต่พระองค์เป็นเว่ยอ๋อง""แล้วเจ้าไม่ใช่คนหรือ"คำตอบนั้นทำให้ฉีเยว่หนิงนิ่งงัน น้ำตาเอ่อขึ้น เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบาก จับข้อมือนางไว้เบา ๆ"อย่าร้อง""หม่อมฉันไม่ได้ร้อง""เจ้าโกหกไม่เก่งเลย"เสียงของเขาเบาลง แต่แฝงความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของนางเจ็บแปลบยิ่งกว่าเดิมนางเคยคิดว่าเขาไม่เชื่อนางแล้ว เคยคิดว่ารอยร้าวระหว่างพวกเขาอาจไม่มีวันสมานได้ แต่ในยามคับขันที่สุด เขายังคงเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องนางหานเฟิงลากมือสังหารที่ถูกจับเป็นเข้ามากลางห้อง ชายผู้นั้นถูกแทงที่ไหล่และมีเลือดไหลเต็มแขน แต่ยังมีลมหายใจ มุมปากของมันมีเลือดสีคล้ำซึมออกมา"ฝ่าบาท มันพยายามกัดยาพิษ แต่กระหม่อมหยุดทัน"เว

ฉีเยว่หนิงหลับตาลงช้า ๆ “ข้าเดาไว้แล้ว”“เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเพคะ”ฉีเยว่หนิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่งามกลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่“เมื่อศัตรูยอมเปิดเผยตัวออกมาปกป้องกันเอง ก็แปลว่าพวกเขาเริ่มหวาดกลัวแล้ว”หลิงเอ๋อร์มองผู้เป็นนายด้วยความประหลาดใจ“พระองค์ไม่เสียใจหรือเพคะ”ฉีเยว่หนิงยิ้มบาง“เสียใจสิ แต่ข้าเชื่อว่าความจริงไม่มีวันถูกฝังไว้ตลอดไป”ในท้องพระโรง เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์ พระองค์ทอดพระเนตรเจียงรั่วซีและไทเฮาสลับกัน ก่อนประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ตราบใดที่ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน ข้าจะไม่ตัดสินว่าผู้ใดผิด”เจียงรั่วซีแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ประโยคต่อมาของเว่ยอ๋องกลับทำให้รอยยิ้มของนางแข็งค้าง“อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่วันนี้ เจียงรั่วซีห้ามออกจากตำหนักชิงอันโดยไม่ได้รับอนุญาต และหน่วยเงาโลหิตจะเฝ้าติดตามทุกการเคลื่อนไหวของนาง”เจียงรั่วซีรีบเงยหน้าขึ้น “ฝ่าบาท”เว่ยเซวียนเฉินตร

“เสด็จพ่อหรือ” ไทเฮายืนอยู่ท่ามกลางแสงโคม ดวงตาเย็นเยียบและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน “เจ้าเอาแต่ถามถึงพี่ชายของเจ้า แต่ไม่เคยถามเลยว่าพ่อของเจ้าตายอย่างไร”เสียงลมหอบหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างจนเปลวโคมไหววูบเว่ยเซวียนเฉินจ้องพระมารดาแน่น มือทั้งสองกำจนข้อนิ้วซีด เขาคิดมาตลอดว่าความจริงที่ฝังอยู่ในอดีตคือศึกผิงหยวน คือการตายของเว่ยเซวียนหลง คือฉีหวนกงกับตระกูลเจียง แต่คำพูดของไทเฮากลับเปิดประตูอีกบาน ประตูที่มืดกว่า ลึกกว่า และอันตรายกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยรู้ด้านนอกตำหนักชิงอัน หานเฟิงยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้ยินทุกประโยค แต่เสียงสุดท้ายของไทเฮาดังพอให้ลอดออกมาเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครหานเฟิงหน้าซีดลงทันที เพราะเขารู้ดีว่า หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการตายของอดีตเว่ยอ๋องจริง พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นจะไม่ใช่เพียงศึกระหว่างแม่กับลูก แต่มันจะสั่นสะเทือนทั้งแคว้นเว่ยความลับของอดีตกษัตริย์คำถามของไทเฮายังคงติดอยู่ในใจของเว่ยเซวียนเฉินตลอดทั้งคืนเจ้าคิดว่าพ่อของเจ้าตายเพราะใครประโยคนั้นไม่ต่างจากคมดาบที่ฟันลงกลางรอยแผลเก่า เขาเคยคิดว่าความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตคือการเห็นพี่ชายตายต่

เสนาบดีผู้ทรงอำนาจข่าวการเคลื่อนไหวของหน่วยเงาโลหิตไปถึงจวนหานกั๋วกงเร็วกว่าที่เว่ยเซวียนเฉินคาดไว้ยามเช้าของวันนั้น จวนเก่าแก่ทางทิศเหนือของเมืองหลวงยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน ประตูใหญ่สีแดงเข้มปิดสนิท สิงโตหินคู่หน้าประตูตั้งตระหง่านราวกับผู้เฝ้าความลับของตระกูลหานมาหลายชั่วอายุคน ภายนอกดูเหมือนจวนของขุนนางเกษียณผู้วางมือจากอำนาจไปนานแล้ว แต่ภายในกลับมีคนเข้าออกเงียบ ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างหานกั๋วกงนั่งอยู่ในห้องหนังสือด้านในสุด ชายชราสวมอาภรณ์สีเทาเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยตามวัย แต่ดวงตากลับยังคมกริบราวกับคนที่ไม่เคยปล่อยอำนาจให้หลุดมือ บนโต๊ะตรงหน้ามีรายงานหลายฉบับวางเรียงกัน หนึ่งในนั้นระบุว่าเงาโลหิตเริ่มตรวจสอบหมอหลวงหลัว เส้นทางเงินเก่า และเวรยามคืนที่อดีตเว่ยอ๋องสวรรคตเขาอ่านจนจบโดยไม่แสดงสีหน้า ก่อนค่อย ๆ วางกระดาษลง“ในที่สุดเด็กคนนั้นก็เริ่มขุดหลุมเก่า”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เขาคือจ้าวฉาง เลขาคนสนิทของหานกั๋วกง“นายท่าน ควรให้คนจัดการหมอหลวงหลัวหรือไม่ขอรับ”หานกั๋วกงหลุบตาลง“ช้าไปแล้ว หากเว่ยเซวียนเฉินสืบถึงเขา แปลว่าคนของมันย่อมจับตาอยู่ การฆ่า