Todos los capítulos de ชายายอดเสน่หา: Capítulo 101 - Capítulo 110

วันต่อมาเว่ยเซวียนเฉินมาที่ตำหนักท้ายวังอีกครั้งและวันถัดไปก็เช่นกันแม้แต่หานเฟิงยังเริ่มรู้สึกแปลก"ฝ่าบาท" เขาเอ่ยขึ้นขณะเดินตามหลัง "กระหม่อมจำได้ว่าพระองค์เคยตรัสว่าไม่ชอบตำหนักท้ายวัง"เว่ยอ๋องเหลือบมอง "แล้วอย่างไรเล่า""ตอนนี้พระองค์ไปทุกวัน" หานเฟิงกล่าวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆเว่ยเซวียนเฉินเงียบไปก่อนตอบเรียบ ๆ "ข้าไปตรวจสอบความปลอดภัย"หานเฟิงพยักหน้า "แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ...ต้องไปทุกวันอย่างแน่นอน"เว่ยอ๋องหยุดเดินจนหานเฟิงรีบก้มหน้าไม่กล้าพูดต่อช่วงเย็นวันนั้นฉีเยว่หนิงกำลังสอนเด็ก ๆ เขียนตัวอักษร เว่ยเซวียนเฉินยืนมองอยู่ไม่ไกล เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งหันมาเห็นเขาก่อนรีบวิ่งเข้ามา"ท่านลุง!"ทั่วลานเงียบกริบ หลิงเอ๋อร์แทบล้มทั้งยืน อาฉิงอ้าปากค้าง ส่วนหานเฟิงถึงกับหลับตา เด็กคนนี้ช่างกล้าหาญเกินไปแล้วแต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือเว่ยเซวียนเฉินไม่ได้โกรธ"มีอะไร"เขาถามเรียบ ๆ เด็กชายยื่นกระดาษให้"ช่วยดูให้หน่อย"เว่ยอ๋องรับมาอย่างงุนงง บนกระดาษเป็นตัวอักษรที่เขียนเบี้ยวไปหมด ฉีเยว่หนิงรีบเดินเข้ามา"เจ้าหยาบคายแล้วนะ"เด็กชายหน้าเสียแต่เว่ยเซวียนเฉินกลับพูดขึ้น"ตัวนี้เขียนผิด"ทุกคนชะงัก

หนึ่งชั่วยามต่อมา การค้นหายังคงดำเนินต่อไปจนในที่สุดองครักษ์คนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น"พบแล้ว!"ทุกคนรีบวิ่งไปยังริมฝั่งด้านล่าง ภายใต้ต้นหลิวใหญ่ ฉีเยว่หนิงนอนหมดสติอยู่ ร่างเปียกโชก ใบหน้าซีดขาว เว่ยเซวียนเฉินรีบเข้าไปประคองนางขึ้นมา"ฉีเยว่หนิง!"ไม่มีเสียงตอบ หัวใจของเขากระตุกวูบก่อนรีบแตะชีพจรและโล่งใจเมื่อยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจอ่อน ๆ ก่อนหันไปออกคำสั่ง"หมอหลวง!"คืนนั้นภายในเรือนพักชั่วคราว ฉีเยว่หนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้จากนั้นจึงเป็นใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่ง เว่ยเซวียนเฉิน เขานั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเมื่อเห็นนางรู้สึกตัวสีหน้าจึงคลายลงเล็กน้อย"ฝ่าบาท..." ฉีเยว่หนิงเอ่ยเสียงแผ่ว เว่ยอ๋องขมวดคิ้วทันที"เจ้ากล้าดีนัก"นางชะงัก "เพคะ?""ข้าสั่งไม่ให้มา ...แต่เจ้าก็ยังมาแถมยังกล้ากระโดดลงน้ำอีก"น้ำเสียงดุราวกับกำลังตำหนิเด็กดื้อ ฉีเยว่หนิงก้มหน้าเล็กน้อย"เด็กคนนั้นกำลังจะตาย""แล้วเจ้าล่ะ?"คำถามนั้นทำให้นางนิ่งไป เว่ยเซวียนเฉินกำหมัดแน่น

"หม่อมฉัน...""หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาเล่า!"คำพูดหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัวจนทั้งสองต่างชะงัก หลังจากจับมือสังหารที่ยังมีชีวิตได้หนึ่งคน หานเฟิงก็รีบนำตัวมาสอบสวน แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดอะไร ชายคนนั้นกลับหัวเราะออกมา"ช้าเกินไปแล้ว""หมายความว่าอย่างไร"หานเฟิงตวาด มือสังหารยิ้มเย็น ก่อนคายเลือดออกมา"คนที่ต้องการให้พระชายาตาย...ไม่ใช่แค่พวกเรา"สิ้นคำเขาก็กัดพิษในฟันฆ่าตัวตายทันที และเมื่อค้นตัวกลับพบตราสัญลักษณ์ลึกลับชิ้นหนึ่งเป็นตราดอกโบตั๋นสีทอง สัญลักษณ์ประจำตำหนักไทเฮา แต่ด้านหลังกลับมีตราประจำตระกูลเจียงซ่อนอยู่ เป็นหลักฐานชิ้นแรกที่เชื่อมโยงไทเฮา และมหาเสนาบดีเจียงเข้าด้วยกันอย่างชัดเจนอ้อมแขนที่ช่วยชีวิตเหตุลอบสังหารกลางตลาดผ่านไปเพียงสามวันแต่บรรยากาศภายในเมืองหลวงยังคงตึงเครียด เว่ยเซวียนเฉินเพิ่มกำลังรักษาการณ์ทั่วเมืองขณะที่หน่วยเงาโลหิตเริ่มไล่ล่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังอย่างลับ ๆส่วนฉีเยว่หนิง แม้บาดแผลที่แขนจะไม่ลึกนักแต่นางกลับถูกสั่งห้ามออกจากตำหนักท้ายวังเด็ดขาด และแน่นอน...คำสั่งนั้นทำ

เว่ยอ๋องหยิบตำราขึ้นมาอ่าน "ไม่ใช่""แต่ในห้องนี้มีเพียงพระองค์กับหม่อมฉัน""อาจเป็นผีก็ได้"ฉีเยว่หนิงถึงกับหัวเราะออกมาส่วนเว่ยเซวียนเฉินก็หลบสายตา เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกกระดากอายยิ่งวันเวลาผ่านไป ความใกล้ชิดระหว่างทั้งสองยิ่งเพิ่มขึ้นจนแม้แต่คนในวังก็เริ่มสังเกตเห็น หลิงเอ๋อร์กับอาฉิงแอบยิ้มทุกครั้งที่เห็นพระชายาเดินเข้าออกตำหนักใหญ่ ส่วนหานเฟิงก็เริ่มมั่นใจแล้วว่า หัวใจของเว่ยอ๋องกำลังเปลี่ยนไปคืนนั้นขณะที่ฉีเยว่หนิงกำลังกลับตำหนักท้ายวังนางกลับพบห่อผ้าเล็ก ๆ วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อเปิดออกภายในคือปิ่นหยกสีขาวงดงาม เป็นงานฝีมือชั้นสูงที่มีเพียงราชวงศ์เท่านั้นจึงครอบครองได้ พร้อมกระดาษแผ่นเล็ก"ระวังตัวให้มากขึ้นครั้งหน้า ข้าอาจช่วยเจ้าไม่ทัน"ไม่มีลายเซ็น แต่ฉีเยว่หนิงรู้ทันทีว่าเป็นของผู้ใด นางยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ในอีกมุมหนึ่งของวังหลวง ไทเฮากำลังมองรายงานในมือด้วยสีหน้าเย็นเยียบ"เว่ยเซวียนเฉินมอบปิ่นหยกให้นางหรือ"นางกำกระดาษแน่น ก่อนกล่าวเสียงเย็น"ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสอ

"หมายความว่าอย่างไร""เมื่อครู่หานเฟิงส่งคนมาบอก...ว่าฝ่าบาทก็ตรัสคำนี้เหมือนกัน"ฉีเยว่หนิงถึงกับพูดไม่ออกตกเย็นเว่ยเซวียนเฉินเดินทางมาที่ตำหนักท้ายวังอีกครั้ง ทันทีที่เขาปรากฏตัวเหล่านางกำนัลต่างแอบยิ้มกันใหญ่จนเว่ยอ๋องเริ่มรู้สึกผิดปกติ"พวกนางเป็นอะไร"เขาถาม ฉีเยว่หนิงหลบสายตา "ไม่มีอะไรเพคะ""เจ้ากำลังโกหก"นางเงียบ เว่ยอ๋องจึงหรี่ตาลง "มีคนพูดอะไร"ในที่สุดฉีเยว่หนิงก็ทนไม่ไหว "คนในวังกำลังพูดถึงข่าวลือ""ข่าวลืออะไร""เรื่องที่พระองค์โปรดหม่อมฉัน"ทันทีที่พูดจบทั้งคู่ต่างเงียบลง ลมเย็นพัดผ่านศาลาแต่กลับไม่มีใครกล้ามองหน้ากัน เว่ยเซวียนเฉินกระแอมเบา ๆ"คนพวกนั้นว่างเกินไป""เพคะ""ไร้สาระ""เพคะ""ข้าไม่ได้..."ประโยคสุดท้ายกลับหยุดค้างเพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าควรพูดอย่างไร ฉีเยว่หนิงเองก็เงียบ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงชัดเจนในที่สุด นางจึงหัวเราะเบา ๆ"เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นข่าวลือเถิด"เว่ยอ๋องหันมามอง "เจ้าไม่โกรธหรือ""เหตุใด