Semua Bab ชายายอดเสน่หา: Bab 131 - Bab 140

“อันตรายเกินไป”“แต่หากมีหลักฐานเกี่ยวกับอดีตเว่ยอ๋องอยู่ที่นั่น”พระองค์ชะงัก ก่อนจะหันไปสั่งหานเฟิง “ข้าจะเข้าไป”หานเฟิงรีบคุกเข่า “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”ฉีเยว่หนิงกล่าวทันที “หม่อมฉันเข้าไปเอง”เว่ยเซวียนเฉินหันกลับมามองนาง “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ”“หม่อมฉันตัวเล็กกว่า ผ่านช่องหน้าต่างได้ง่ายกว่า”“ข้าไม่อนุญาต”ฉีเยว่หนิงสบพระเนตรเขา“หากหม่อมฉันช่วยนำหลักฐานออกมาได้ พระองค์จะยอมเชื่อหรือไม่ว่าหม่อมฉันไม่ได้ทรยศ”คำถามนั้นทำให้เว่ยเซวียนเฉินนิ่งเงียบ นางไม่รอคำตอบ รีบวิ่งอ้อมไปด้านหลังอาคารทันที“เยว่หนิง!”เว่ยเซวียนเฉินรีบตามไปพร้อมหานเฟิง ด้านหลังหอเก็บเอกสารยังถูกไฟลามไม่มาก ฉีเยว่หนิงปีนขึ้นไปบนกองหินแล้วมุดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้าไปภายใน กลิ่นควันทำให้นางไออย่างรุนแรง  ชั้นหนังสือหลายชั้นเริ่มไหม้ เสียงไม้แตกร้าวดังเป็นระยะ เศษถ่านร้อนตกลงมาจากเพดานไม่หยุดนางใช้ชายแ

เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ วางกระดาษลง หัวใจของเขาหนักอึ้งกว่าครั้งใด หากรายชื่อเหล่านี้เป็นความจริงนั่นหมายความว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา ราชสำนักเว่ยถูกเครือข่ายเดียวกันแทรกซึมแทบทุกหน่วยงาน ไม่ใช่เพียงการลอบปลงพระชนม์อดีตเว่ยอ๋อง แต่เป็นการวางรากฐานเพื่อยึดอำนาจทั้งแผ่นดิน เว่ยเซวียนเฉินถือรายชื่อในมือ ดวงตาคมเข้มเย็นเยียบราวน้ำแข็ง พระองค์อ่านชื่อสุดท้ายบนกระดาษช้า ๆ จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที หานเฟิงรีบถามด้วยความตกใจ“ฝ่าบาท มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “รายชื่อขุนนางกบฏมีทั้งหมดห้าสิบสามคน”พระองค์หยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “และหนึ่งในนั้น...คือผู้ที่ยังเข้าเฝ้าข้าทุกวัน”ห้องทรงงานตกอยู่ในความเงียบงัน เพราะศัตรูไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ไกลอีกต่อไป แต่กำลังยืนอยู่ในราชสำนักเดียวกับเว่ยอ๋องทุกเช้าทางเลือกของพระชายาสายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านตำหนักท้ายวังอย่างแผ่วเบา ใบไม้สีเหลืองร่วงหล่นลงบนลานหินจนดูเงียบเหงากว่าทุกวันหลังเหตุเพลิงไหม้หอเก็บเ

“ทูตจากแคว้นฉีเดินทางกลับไปแล้ว”พระองค์วางพู่กันลงช้า ๆ “พระชายาพบเขาใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ” หานเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “แต่คนของเรารายงานว่า พระชายาทรงเผาพระราชสาส์นต่อหน้าทูตผู้นั้น”เว่ยเซวียนเฉินนิ่งงัน เขาไม่คาดคิดว่านางจะเลือกเช่นนั้น“นางพูดสิ่งใดอีกหรือไม่”“ทูตลับออกจากตำหนักด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และกล่าวเพียงว่าจะนำคำตอบกลับไปยังแคว้นฉี”เว่ยเซวียนเฉินเงียบไปครู่ใหญ่ ความรู้สึกผิดค่อย ๆ กัดกินหัวใจของเขา เขาเคยสงสัยนาง เคยคิดว่านางอาจเป็นไส้ศึก แต่การกระทำของนางในครั้งนี้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ในช่วงสาย ขันทีใหญ่จากตำหนักหลวงเดินทางมายังตำหนักท้ายวัง“พระชายา ฝ่าบาทมีรับสั่งเชิญพระองค์เข้าเฝ้า”ฉีเยว่หนิงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ข้าจะไป”เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องทรงงาน เว่ยเซวียนเฉินกำลังยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เขาหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า สายตาของทั้งสองสบกัน ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เว่ยเ

ฉีจื่อหยวนหยุดเดินใต้ต้นสนใหญ่ “เจ้าคิดว่าเยว่หนิงจะเป็นอย่างไรเมื่อได้รับข่าวนี้”หลี่เหวินถอนหายใจ  “คงเสียพระทัยไม่น้อย”ฉีจื่อหยวนส่ายพระเศียร “ข้าไม่ห่วงเรื่องนั้น”“แล้วทรงห่วงสิ่งใด”“ข้าห่วงว่า จะมีคนใช้พระราชโองการฉบับนี้เป็นข้ออ้างทำร้ายนาง”หลี่เหวินเงียบไปเพราะเขาเองก็คิดเช่นเดียวกัน เมื่อไม่มีสถานะเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นฉีอีกต่อไป ฉีเยว่หนิงก็สูญเสียหลักประกันทางการเมืองที่เคยมี หากเกิดอันตรายขึ้น นางจะไม่มีผู้ใดจากแคว้นฉีออกหน้าปกป้อง ฉีจื่อหยวนเงยหน้ามองท้องฟ้า“ข้ารู้จักน้องสาวคนนี้ดี นางอ่อนโยนแต่ไม่เคยอ่อนแอ”พระองค์ยิ้มบาง ๆ  “นางคงยอมรับพระราชโองการโดยไม่โต้แย้ง”หลี่เหวินถามเบา ๆ “แล้วพระองค์จะทรงอยู่เฉยหรือ”ฉีจื่อหยวนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหันกลับไปมองพระราชวังด้านหลัง“ไม่ได้”“พระองค์หมายความว่า”ฉีจื่อหยวนตอบด้วยแววตาแน่วแน่“มีบางเรื่องที่

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดรุ่งเช้า หอส่งข่าวของแคว้นเว่ยได้รับรายงานด่วนจากแนวชายแดน หานเฟิงรีบนำม้วนสารเข้าสู่ตำหนักใหญ่ทันที เว่ยเซวียนเฉินคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าของพระองค์ค่อย ๆ เคร่งขรึมลงรายงานระบุว่า กองกำลังจำนวนมากของแคว้นฉีกำลังเคลื่อนกำลังและเสริมการประจำการตามแนวชายแดนด้านที่ติดกับแคว้นเว่ยแม้ยังไม่มีการปะทะเกิดขึ้น แต่การเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งราชสำนักเว่ยตื่นตัว เว่ยเซวียนเฉินเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนกำรายงานไว้แน่น คำมั่นที่ให้ไว้ใต้แสงจันทร์เมื่อคืน ยังอุ่นอยู่ในหัวใจแต่เขารู้ดีว่า จากวันนี้เป็นต้นไป การปกป้องฉีเยว่หนิงอาจยากกว่าที่เคยเป็น เพราะพายุลูกใหญ่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาแล้วเมฆดำเหนือชายแดนข่าวจากชายแดนมาถึงเมืองหลวงแคว้นเว่ยในยามที่ฟ้ายังไม่สว่างดี ม้าศึกตัวหนึ่งควบผ่านประตูเมืองเข้ามาด้วยความเร็วสูง ขนแผงคอของมันเปียกชุ่มด้วยเหงื่อและน้ำค้างยามรุ่งสาง ส่วนทหารส่งสารบนหลังม้าหน้าซีดจนแทบไร้สีเลือด เขากำม้วนสารด่วนไว้แน่น ราวกับของสิ่งนั้นมิใช่เพียงกระดาษหนึ่งม้วน ห