All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 51 - Chapter 60

หลี่เจี๋ยเงียบไป เขาได้ยินเสียงสะอื้นไห้และแรงกระตุกของร่างเล็กในอ้อมแขน ความสำนึกผิดแล่นขึ้นมาจับหัวใจ เขากดศีรษะทุยของนางกับไหล่กว้าง มันเป็นช่วงเวลาที่ยากยิ่งสำหรับเขา แม้เป็นกษัตริย์ปกครองคนมากมาย เป็นเจ้าแห่งรัฐที่มิเคยอ่อนข้อให้ผู้ใดแต่วันนี้เขาขอวางเกียรติและความสูงส่งนั้นเพื่อเอาหัวใจรักของบุรุษผู้หนึ่งไว้แทบเท้าสตรียอดดวงใจในบัดนี้ “จางลี่” เสียงนั้นแผ่วลง “พี่รู้ว่าที่ผ่านมาได้ทำอะไรไว้กับเจ้าบ้าง หากเจ้าจะอภัยให้พี่”“อภัยหรือเพคะ?”จางลี่ขยับห่างเล็กน้อยแต่หลี่เจี๋ยไม่ยอมคลายวงแขนที่ยังกอดไว้แน่น นางยิ้มขื่น“พระองค์เป็นถึงหลู่อ๋อง จะให้หม่อมฉันซึ่งเป็นเพียงหญิงต่ำช้าในสายพระเนตรอภัยให้พระองค์เช่นนั้นหรือเพคะ หม่อมฉันมิกล้า แค่นี้ก็เกรงอาญาเหลือเกินแล้ว”“นิสัยช่างประชดประชันของเจ้าทำอย่างไรก็แก้ไม่หายเสียที แต่...สิ่งนี้มิใช่หรือที่ทำให้พี่รักเจ้ามากจนถอนใจไม่ขึ้น”“พระองค์ต้องการสิ่งใด” นางนิ่วหน้าเหมือนเจ็บปวด “วันก่อนหาว่าหม่อมฉันคบชู้ ขับไล่หม่อมฉันออกจากวัง แล้ววันนี้มาตามหาหม่อมฉัน มีประสงค์อันใดกันแน่”“จางลี่...”“หม่อมฉันรู้ตัวดีว่าเป็นแค่ธิดาของพระสน

จางลี่ครางหวิวหวาด หัวใจแทบขาดด้วยความกระสันเสียว นางก็คิดถึงเขาไม่ต่างกัน ระหว่างเขาและนางความอ่อนหวานราวกำซาบเข้าสู่หัวใจทั้งสองดวง เมื่อเขาดูดกลืนความหวานจากยอดบัวจนพอใจร่างอรชรจึงขยับหันหลังให้ หลี่เจี๋ยไล้ปลายลิ้นบนขมับลงมาถึงลำคอ แนบอกกว้างกับแผ่นหลังของนางจนสนิททุกสัดส่วน ความเป็นชายของเขาตื่นตัวและรุกเร้าอยู่บื้องหลังบั้นท้ายงอนงาม มือแกร่งสอดมาด้านหน้ากอบกุมปทุมถันทั้งสอง หลี่เจี๋ยเฟ้นฟอนไปตามไหล่กลมกลึงด้วยปากและปลายจมูกโด่ง“จางลี่...อาส์...พี่ต้องการเจ้า”เสียงแผ่วพร่าดังกว่ากระซิบยิ่งทำให้นางหวิววาบซาบซ่านก่อนที่เขาสอดมือข้างหนึ่งลงไปใต้เข่ายกเรียวขาของนางขึ้นและสอดใส่ความแข็งแกร่งเข้าสู่กลีบเนื้องามจากด้านหลัง“ท่านพี่...อะ...อาส์...อาส์...อืม...อาส์”“จางลี่...อาส์...อาส์”กษัตริย์หนุ่มหายใจหอบเมื่อแก่นเนื้ออวบหนาถูกบีบรัดจากกลีบผการุนแรง หลี่เจี๋ยขยับสะโพกแต่ไม่ลืมผ่อนเบาในบางจังหวะ ไม่ลืมว่าลึกเข้าไปคือชีวิตน้อย ๆ ขององค์รัชทายาทที่หลับใหลอยู่ในนั้น แม้ความปรารถนาถาโถมรุนแรงแต่จังหวะขยับโยกนั้นอ่อนหวานจนจางลี่สยิวซ่านไปทั่วเรือนกาย“ท่านพี่...อาส์...อาส์”นางตวัดแขนเร

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะฉีเยว่หนิงกำลังจัดเตรียมข้าวของเดินทาง นางได้รับห่อผ้าเล็ก ๆ ปริศนาจากคนไม่ทราบชื่อ เมื่อเปิดออกดู ภายในกลับเป็นหัวลูกธนูเปื้อนเลือดเก่า ๆ พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนไว้เพียงประโยคเดียว"จงระวังเว่ยเซวียนเฉิน... เพราะเขารอวันนี้มานานกว่าสิบปี" องค์หญิงผู้ถูกเลือกแสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านม่านแพรสีขาวภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ แต่ความอบอุ่นของแสงตะวันกลับไม่อาจขับไล่ความเย็นเยียบในหัวใจของฉีเยว่หนิงได้เลยนางนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ดวงตาเหม่อมองเงาสะท้อนของตนเองอย่างไร้จุดหมาย เมื่อคืนนี้นางแทบไม่ได้นอน ภาพพระราชโองการสมรสยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่หยุด รวมถึงห่อผ้าปริศนาที่มีหัวลูกธนูเปื้อนเลือดและข้อความเตือนเกี่ยวกับเว่ยเซวียนเฉิน"องค์หญิงเพคะ..."หลิงเอ๋อร์ นางกำนัลคนสนิทเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง"เมื่อคืนพระองค์ไม่ได้บรรทมเลยหรือเพคะ"ฉีเยว่หนิงยิ้มบาง ๆ "เจ้าดูออกด้วยหรือ"หลิงเอ๋อร์ถอนหายใจ "หม่อมฉันรับใช้พระองค์มาตั้งแต่เด็ก จะไม่รู้ได้อย่างไรเพคะ"นางกำนัลสาววางถ้วยชาร้อนลงตรงหน้าก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง"องค์หญิง... หากพระองค์ไม่ต้องการเสกสมรส เหตุใดไม่ทู

จางลี่พยักหน้า "ข้าก็เคยกลัว"ฉีเยว่หนิงหันไปมอง จางลี่ทอดสายตามองสระบัวเบื้องหน้าแววตาเต็มไปด้วยความทรงจำ"ตอนที่ข้าถูกส่งไปแคว้นหลู่ ข้าคิดว่าชีวิตจบสิ้นแล้ว""ท่านพี่...""ตอนนั้นองค์ชายหลี่เจี๋ยเกลียดข้ามาก"ฉีเยว่หนิงเบิกตากว้าง เรื่องนี้นางเคยได้ยินเพียงข่าวลือแต่ไม่เคยฟังจากปากเจ้าตัว จางลี่หัวเราะเบา ๆ"เขาเข้าใจว่าข้าเป็นคนของฉีหวนกงที่ถูกส่งไปสอดแนม"หัวใจของฉีเยว่หนิงกระตุกวูบ สถานการณ์ของนางตอนนี้ไม่ต่างกันเลย"แล้วท่านพี่ทำอย่างไร"จางลี่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "อดทน""เพียงเท่านั้นหรือ""ใช่" นางยิ้มบาง ๆ "บางครั้งการเอาชนะใจคน ไม่ได้ใช้เล่ห์กลแต่ใช้เวลา"ฉีเยว่หนิงเงียบไป จางลี่จึงหันมาสบตานาง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น"แต่เว่ยอ๋องต่างจากหลี่เจี๋ย""ต่างอย่างไรหรือ""เขาอันตรายกว่า"ลมเย็นพัดผ่านสวนอีกครั้ง แต่ฉีเยว่หนิงกลับรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างประหลาด จางลี่ถอนหายใจ"เว่ยเซวียนเฉินฉลาดเกินไป...คนเช่นนั้นไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ"ฉีเยว่หนิงนิ่งฟัง ทุกคำพูดของจางลี่เต็มไปด้วยความจริงจัง"เยว่หนิง""เพคะ""เมื่อเจ้าไปถึงแคว้นเว่ย" จางลี่จับมือนางแน่น "จงจำคำข้าไว้...อย่าไว้ใจใครง่

"พาพระองค์หนีไป!"เซียวกงตะโกน ก่อนหันกลับไปสู้กับศัตรู หลิงเอ๋อร์จับมือฉีเยว่หนิงแน่น"องค์หญิง ทางนี้เพคะ!"ทั้งสองวิ่งไปทางป่าหลังโรงเตี๊ยม แต่ยังไม่ทันไปไกลชายชุดดำสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า แววตาเย็นชาเต็มไปด้วยจิตสังหารหนึ่งในนั้นชักดาบออกมา"ฆ่านาง"ฉีเยว่หนิงหน้าซีดเผือด นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่นางเผชิญความตายใกล้เพียงนี้ หลิงเอ๋อร์ยืนขวางด้านหน้าแม้ตัวจะสั่นไปทั้งร่าง"อย่าแตะต้ององค์หญิง!"ชายชุดดำหัวเราะเยาะก่อนยกดาบขึ้น แต่ในวินาทีนั้นเองฉึก! มีเสียงบางอย่างพุ่งผ่านอากาศ ลูกธนูสีดำปักทะลุคอของมือสังหารคนนั้นทันที เขาล้มลงกับพื้นโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้อง ทุกคนชะงักรวมถึงฉีเยว่หนิงด้วยฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!ลูกธนูอีกหลายดอกพุ่งมาจากความมืด มือสังหารอีกสองคนล้มลงในพริบตา ป่าทั้งผืนกลับเข้าสู่ความเงียบ ฉีเยว่หนิงหันมองรอบตัวอย่างตกตะลึง"ใคร..."ไม่มีคำตอบ มีเพียงสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ จากนั้นเงาร่างหนึ่งปรากฏบนกิ่งไม้สูง ชายชุดดำสวมหน้ากากเหยี่ยวสีดำ เขามองลงมาที่นางเพียงครู่เดียวก่อนจะกระโดดหายเข้าไปในความมืด รวดเร็วราวกับไม่เคยปรากฏตัวฉีเยว่หนิงยืนนิ่ง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเ