All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 71 - Chapter 80

"ฝ่าบาท คนของฝ่ายไทเฮาเริ่มเคลื่อนไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ"เว่ยอ๋องกำหมัดแน่น ก่อนกล่าวเพียงประโยคเดียว"จับตาดูตำหนักของนางให้ดี"โดยที่ไม่มีใครรู้ว่า...อันตรายกำลังใกล้เข้ามาหาฉีเยว่หนิงเร็วกว่าที่ทุกคนคิด ขันทีผู้ทรยศเช้าวันต่อมา อากาศในตำหนักท้ายวังเย็นกว่าทุกวัน หมอกบางลอยคลุมลานหินที่ยังคงแตกร้าว ต้นเหมยแห้งกลางตำหนักยืนเงียบงันอยู่ใต้แสงอรุณ คล้ายเฝ้ามองชีวิตของผู้เป็นเจ้าของตำหนักอย่างสงสารฉีเยว่หนิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เล็ก ๆ ภายในห้อง มือเรียววางอยู่บนจดหมายลึกลับที่ได้รับเมื่อคืน"คำสั่งห้ามเข้าเฝ้า... มิได้มีไว้เพื่อป้องกันฝ่าบาทจากท่าน แต่มีไว้เพื่อป้องกันท่านจากคนที่ต้องการฆ่าท่าน"นางอ่านประโยคนั้นซ้ำหลายครั้ง ยิ่งอ่าน หัวใจก็ยิ่งสับสน เว่ยเซวียนเฉินผู้นั้นหรือจะปกป้องนาง บุรุษที่กล่าวว่านางเป็นเพียงตัวประกัน บุรุษที่ออกคำสั่งไม่ให้นางเข้าใกล้ตำหนักใหญ่ต่อหน้าคนทั้งวัง หากเขาทำเพื่อปกป้องนางจริง เหตุใดจึงไม่บอกนางตรง ๆ หรือเพราะเขาไม่ไว้ใจนางพอ เสียงประตูเปิดเบา ๆ ทำให้ฉีเยว่หนิงรีบพับจดหมายเก็บไว้ใต้กล่องไม้จันทน์ หลิงเอ๋อเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำล้

“เรื่องคืนนี้ เจ้าจะทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น”เสี่ยวเต๋อเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อ“พระชายา... จะไม่ลงโทษบ่าวหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าจะลงโทษเจ้าแน่ หากเจ้ายังโกหก”นางก้มลงเล็กน้อย“แต่หากเจ้าทำตามที่ข้าบอก ข้าจะส่งหมอไปดูอาการมารดาของเจ้า และจะไม่ลากครอบครัวเจ้าเข้ามาเกี่ยว”เสี่ยวเต๋อน้ำตาไหล “พระชายาเมตตา บ่าวจะทำทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ”ฉีเยว่หนิงมองเขานิ่ง“พรุ่งนี้ เจ้าจงบอกชุ่ยอวี้ว่าเจ้าไม่พบสิ่งใดในตำหนักของข้า นอกจากข้ากำลังป่วยเพราะขาดสมุนไพร”ซูมามาตกใจ“พระชายา!”ฉีเยว่หนิงยกมือห้าม “หากพวกนางคิดว่าข้าอ่อนแอ พวกนางจะลงมือเร็วขึ้น”หลิงเอ๋อหน้าซีด “แต่มันอันตรายนะเพคะ”ฉีเยว่หนิงยิ้มบาง ๆ “ในวังนี้ ต่อให้ข้าอยู่นิ่ง ๆ ก็อันตรายอยู่ดี”คืนนั้น เสี่ยวเต๋อถูกปล่อยกลับไปอย่างเงียบ ๆ ตำหนักท้ายวังกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ภายในใจของทุกคนไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฉีเยว่หนิงยืนอยู่ใต้ต้นเหมยแห้งกลางลานแสงจันทร์สาดลงบนใบหน้างดงามที่ดูอ่อนโยน แต่แววตากลับมีความเด็ดเดี่ยวเพิ่มขึ้น นางเคยคิดว่าจะอดทนเพียงอย่างเดียว แต่ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าในวังหลังแห่งนี้ การอดทนโดยไม่ป้องกันตนเองก็ไม่ต่างจากกา

ความเมตตาที่ถูกมองข้ามเช้าวันถัดมา ตำหนักท้ายวังยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน หากแต่ภายในห้องหนังสือเล็ก ๆ ของฉีเยว่หนิงกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดกระดาษขู่ที่ถูกสอดเข้ามาเมื่อคืนยังวางอยู่บนโต๊ะ ตัวอักษรสีดำเข้มกับรอยเลือดสีแดงสดทำให้หลิงเอ๋อร์หน้าซีดทุกครั้งที่มองเห็น“องค์หญิงเพคะ เราควรหยุดสืบเรื่องเสบียงก่อนดีหรือไม่”ฉีเยว่หนิงพับกระดาษเก็บลงในกล่องไม้เล็กอย่างสงบ“หากหยุดตอนนี้ คนที่ขู่เราก็จะรู้ว่าเขาขู่สำเร็จ”“แต่หากไม่หยุด พวกเขาอาจทำร้ายพระองค์นะเพคะ”ฉีเยว่หนิงเงยหน้าขึ้นมองนางกำนัลคนสนิท“หลิงเอ๋อร์ ตั้งแต่มาถึงวังเว่ย มีวันใดที่ข้าไม่ตกอยู่ในอันตรายบ้าง”หลิงเอ๋อร์นิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออกใช่แล้ว ต่อให้นางอยู่เฉย ๆ ก็ยังถูกลอบสังหาร ถูกเหยียดหยาม ถูกตัดเสบียง และถูกจับตามองฉีเยว่หนิงลุกขึ้น เดินไปเปิดหน้าต่าง สายลมเช้าพัดผ่านเข้ามาพร้อมกลิ่นดินชื้นจากสวนที่เพิ่งเริ่มได้รับการดูแล“ข้าจะไม่ทำตัวเป็นเหยื่อให้ใครลากไปเชือดอีกแล้ว”น้ำเสียงของนางไม่ดัง แต่หนักแน่น“หากพวกเขาอยากเล่นเกม ข้าก็จะเรียนรู้กติกาของเกมนี้ให้เร็วที่สุด”ซูมามาที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมสมุดบัญชีได้ยินประโ

“นางพาอาฉิงไปจริงหรือ”“เพคะ”หลันเฟยหัวเราะเย็น “ดี”ชุ่ยอวี้เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “ดีหรือเพคะ”“ใช่” หลันเฟยวางถ้วยชาลงเบา ๆ “นางคิดว่าตนเองช่วยคนได้ แต่ไม่รู้เลยว่ากำลังรับปัญหาเข้าตำหนัก”ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความร้ายกาจ “ปล่อยให้อาฉิงอยู่ที่นั่นไปก่อน”“พระสนมหมายความว่า...”หลันเฟยยิ้ม “คนที่พระชายาเก็บไว้ข้างกาย อาจกลายเป็นมีดที่แทงนางในวันหน้า”ตกค่ำ เว่ยเซวียนเฉินได้รับรายงานเรื่องนี้จากหานเฟิง เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร“นางช่วยนางกำนัลจากคนของหลันเฟย?”“พ่ะย่ะค่ะ” หานเฟิงตอบ “และรับนางกำนัลผู้นั้นไว้ในตำหนักท้ายวังชั่วคราว”เว่ยเซวียนเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “โง่เขลา”หานเฟิงเงียบไป เว่ยอ๋องกล่าวเสียงเย็น “ในวังหลัง ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ช่วยไว้จะเป็นคนหรือมีด”แต่แม้จะพูดเช่นนั้น ในใจกลับมีภาพของฉีเยว่หนิงผุดขึ้นมา สตรีผู้นั้นถูกดูหมิ่น ถูกทำร้าย ถูกตัดเสบียง แต่ยังมีใจช่วยคนอื่น เขาไม่รู้ว่านางไร้เดียงสาเกินไปหรือเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดกันแน่“ส่งคนจับตาดูอาฉิง” เขาสั่ง “อย่าให้นางทำร้ายพระชายาได้”หานเฟิงชะงักก่อนก้มศีรษะรับคำ “พ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ

“ลุกขึ้น”ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน เว่ยอ๋องเดินไปนั่งตำแหน่งประธาน“กำลังหารือเรื่องใด”หลี่เหวินจงก้มศีรษะ “เรื่องบัญชีเสบียงพ่ะย่ะค่ะ พระชายาทรงพบข้อผิดพลาดบางประการ”เว่ยเซวียนเฉินเหลือบมองฉีเยว่หนิง “เช่นนั้นหรือ”ฉีเยว่หนิงค้อมศีรษะ “หม่อมฉันเพียงถามตามที่เห็นเพคะ”เว่ยอ๋องหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดู สีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย แต่ดวงตากลับเย็นลงเล็กน้อย“ผิดพลาดซ้ำหลายครั้ง”เขากล่าวเสียงเรียบ“ดูเหมือนฝ่ายคลังทำงานสะเพร่าเกินไป”เจ้าหน้าที่คลังรีบคุกเข่าลง “ฝ่าบาทโปรดอภัย!”เว่ยเซวียนเฉินไม่ได้มองเขา“ตรวจสอบย้อนหลังสามเดือน หากพบผู้ใดโกงเสบียงวังหลวง ลงโทษตามกฎ”“พ่ะย่ะค่ะ!”ฉีเยว่หนิงนิ่งไปเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเขาจะสั่งตรวจสอบทันที เว่ยเซวียนเฉินหันมามองนาง“พระชายาพอใจหรือไม่”คำถามนั้นทำให้ทุกคนในศาลาเงียบลง ฉีเยว่หนิงสบตาเขา สายตาของเขายังคงเย็นชาแต่ไม่เหมือนเดิมทั้งหมด มีบางอย่างที่นางอ่านไม่ออกซ่อนอยู่ภายใน“หม่อมฉันมิได้ต้องการให้ผู้ใดเดือดร้อน” นางตอบ “เพียงต้องการให้ทุกตำหนักได้รับสิ่งที่ควรได้รับตามกฎ”เว่ยเซวียนเฉินมองนางอยู่นานก่อนกล่าวเสียงเรียบ“เช่นนั้นก็ให้เป็นไปตามกฎ”