All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

"เว่ยอ๋องเสด็จ!"เสียงใครบางคนตะโกนขึ้น หัวใจของฉีเยว่หนิงกระตุกวูบ นางรีบมองออกไปนอกม่านรถม้าแล้วก็ได้เห็นเขาเป็นครั้งแรก บุรุษบนหลังม้าสีดำสนิท สวมชุดแม่ทัพสีเข้มปักลายมังกรเงิน รูปร่างสูงสง่า ไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับถูกสลักขึ้นจากหยกเย็น ดวงตาคมเข้มดุจราตรีเย็นชา...และทรงอำนาจ เพียงปรากฏตัวก็ทำให้ผู้คนรอบข้างไม่กล้าส่งเสียง ฉีเยว่หนิงรู้ทันที บุรุษผู้นั้นคือเว่ยเซวียนเฉิน เว่ยอ๋องแห่งแคว้นเว่ยขณะเดียวกัน เว่ยเซวียนเฉินก็กำลังมองมายังรถม้าของนางเช่นกัน ดวงตาคมเข้มปราศจากความอบอุ่น ไม่มีความสนใจ ไม่มีความยินดี มีเพียงความเย็นชาราวกับกำลังมองสิ่งของชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่มนุษย์ หัวใจของฉีเยว่หนิงบีบรัดแน่นนี่หรือ...สามีในอนาคตของนางขบวนหยุดลงที่ลานต้อนรับหน้าพระราชวังตามธรรมเนียม เว่ยอ๋องควรลงม้าต้อนรับเจ้าสาวจากต่างแคว้น แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เว่ยเซวียนเฉินยังคงนั่งอยู่บนหลังม้าราวกับไม่เห็นความสำคัญของพิธีการทั้งหมดเหล่าขุนนางเว่ยต่างก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าทักท้วง หลิงเอ๋อร์กำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ"ทำเกินไปแล้ว..."นางพึมพำ แต่ฉีเยว่หนิงกลับยกมือห้าม นางสูดลมหายใจลึก ก่อนก

"หม่อมฉันเตรียมสุราที่ฝ่าบาทโปรดไว้แล้วเพคะ"เว่ยเซวียนเฉินมองนางแล้วพยักหน้า "อืม"เพียงเท่านั้น แต่สายตาที่เขามอบให้นางกลับอ่อนโยนกว่าที่มอบให้ฉีเยว่หนิงตลอดทั้งวัน หัวใจของฉีเยว่หนิงกระตุกเบา ๆ ไม่ใช่เพราะความหึงหวงแต่เพราะนางเพิ่งเข้าใจสถานะของตนเองอย่างแท้จริงสำหรับเว่ยเซวียนเฉิน นางไม่ใช่ภรรยา เป็นเพียงพันธะทางการเมืองเท่านั้น หลันเฟยหันมามองฉีเยว่หนิงรอยยิ้มบนใบหน้างดงามยังคงอ่อนหวาน แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยการดูถูก"ถวายพระพรพระชายา"คำเรียกขานฟังดูสุภาพแต่กลับไร้ความเคารพ ฉีเยว่หนิงตอบกลับอย่างเรียบเฉย"ไม่ต้องมากพิธี"หลันเฟยหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันกลับไปยืนข้างเว่ยอ๋องอีกครั้งราวกับกำลังประกาศให้ทุกคนรู้ว่าใครคือสตรีที่ได้รับความสำคัญในวังแห่งนี้หลังพิธีสิ้นสุด ฉีเยว่หนิงถูกพาไปยังตำหนักที่พักแต่เมื่อเดินทางมาถึงนางกลับหยุดชะงักเพราะตำหนักตรงหน้าเก่าและเงียบกว่าที่คิด อยู่บริเวณท้ายวัง ห่างไกลจากตำหนักหลักของเว่ยอ๋องมาก หลิงเอ๋อร์เบิกตากว้าง"นี่หรือเพคะ?"ขันทีที่นำทางพยักหน้า "ใช่""แต่...""เป็นพระบัญชาของฝ่าบาท"หลิงเอ๋อร์หน้าแดงด้วยความโกรธ "พระชายาควรประทับใกล้ตำหนักใหญ่

ความเกลียดชังของเว่ยอ๋องสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านลานตำหนักท้ายวังอย่างแผ่วเบา ฉีเยว่หนิงยังคงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องไปยังจุดที่เงาร่างสวมหน้ากากเหยี่ยวสีดำหายไปเมื่อครู่หัวใจของนางยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา บุคคลลึกลับผู้นั้นคอยส่งคำเตือนมาโดยตลอด ตั้งแต่ก่อนออกจากแคว้นฉีจนมาถึงวังเว่ย เขาเป็นใครกันแน่ เป็นมิตรหรือศัตรู และเหตุใดจึงคอยเฝ้ามองนางอยู่ห่าง ๆ"องค์หญิงเพคะ" หลิงเอ๋อร์รีบเดินเข้ามา "มีอะไรหรือเพคะ"ฉีเยว่หนิงส่ายหน้า "ไม่มีอะไร"นางตัดสินใจไม่เล่าเรื่องชายสวมหน้ากากให้ใครฟังเพราะในวังแห่งนี้ยิ่งคนรู้มากเท่าไร ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น คืนนั้นนางนอนไม่หลับอีกครั้ง คำพูดของจางลี่ สายตาเย็นชาของเว่ยเซวียนเฉินและจดหมายลึกลับทุกอย่างหมุนวนอยู่ในหัวไม่หยุดรุ่งเช้าวันต่อมา ฉีเยว่หนิงตื่นขึ้นแต่เช้า แม้จะไม่มีใครเชิญให้นางเข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ ในวัง แต่นางยังคงรักษาระเบียบของตนเองหลังรับประทานอาหารเช้าอย่างเรียบง่าย นางจึงเดินสำรวจตำหนักท้ายวังอีกครั้ง สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนถูกทอดทิ้งมาหลายปี กระเบื้องหลายแผ่นแตกร้าว กำแพงบางส่วนมีรอยชื้น สวนดอกไม้ก็เต็มไปด

เสียงขันทีประกาศขึ้น ฉีเยว่หนิงก้าวเข้าไปในห้องโถง และพบว่าสตรีหลายคนกำลังนั่งอยู่ก่อนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นสนมและสตรีในวังที่มีฐานะสูง ทันทีที่เห็นนางสายตาหลายคู่ก็หันมามองพร้อมกัน บางคนยิ้มเยาะ บางคนมองอย่างดูแคลน บางคนถึงขั้นไม่คิดปิดบังความรังเกียจ"ถวายพระพรพระชายา"หลันเฟยเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มหวาน นางนั่งอยู่ตำแหน่งสูงสุดราวกับเป็นเจ้าของวัง ฉีเยว่หนิงค้อมศีรษะเล็กน้อย"หลันเฟย""เชิญนั่งก่อนเพคะ"ตอน 9แม้คำพูดจะสุภาพแต่ไม่มีใครลุกขึ้นทำความเคารพพระชายาแม้แต่คนเดียว ฉีเยว่หนิงรับรู้ได้ทันทีว่านี่คือการดูหมิ่นอย่างเปิดเผย นางจึงนั่งลงอย่างสงบราวกับไม่ได้สังเกตเห็นอะไร ซึ่งยิ่งทำให้หลันเฟยขมวดคิ้วเพราะอีกฝ่ายสงบนิ่งเกินไป"ได้ยินว่าพระชายาเพิ่งย้ายไปประทับตำหนักท้ายวัง"สตรีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "สถานที่แห่งนั้นอยู่สบายหรือไม่เพคะ"น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ทุกคนหัวเราะเบา ๆ ฉีเยว่หนิงยิ้ม"ค่อนข้างเงียบสงบ"คำตอบเรียบง่ายทำให้หลายคนผิดหวังเพราะนางไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย หลันเฟยจิบชาก่อนกล่าวขึ้นอีกครั้ง"ข้าเองก็เคยไปที่นั่น...ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เป็นตำหนักร้าง"ห้องทั้งห้องเ

"ข้าคิดถึงเสด็จแม่..." เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา "ข้าคิดถึงท่านพี่...ข้าคิดถึงบ้าน"หลิงเอ๋อร์น้ำตาคลอเช่นกันแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆและปล่อยให้นางร้องไห้ออกมาเพราะบางครั้งสิ่งที่ดีที่สุดไม่ใช่คำปลอบโยน แต่คือการมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่จากไปไหนในเวลาเดียวกัน ภายในตำหนักใหญ่ เว่ยเซวียนเฉินยังคงอ่านฎีกาอยู่ภายใต้แสงเทียน หานเฟิงยืนอยู่ด้านข้าง ก่อนจะลังเลเล็กน้อย"ฝ่าบาท""ว่าอย่างไร""คนของเรารายงานว่า..." เว่ยอ๋องเงยหน้าขึ้น "พระชายาร้องไห้พะย่ะค่ะ"ปลายพู่กันในมือหยุดชะงัก เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเคลื่อนไหวต่อ "แล้วอย่างไร"น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่สนใจ หานเฟิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ"ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ"เว่ยเซวียนเฉินก้มหน้าอ่านฎีกาต่อแต่สายตากลับไม่ได้จดจ่อกับตัวอักษรอีก ภาพของสตรีในชุดสีอ่อนผุดขึ้นมาในหัว นางไม่เคยร้องเรียน ไม่เคยขอความเห็นใจ ไม่เคยแสดงความอ่อนแอ แต่สุดท้าย...นางก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เขารีบสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป"นางจะร้องหรือไม่ร้อง" เขาพูดขึ้นเบา ๆ ราวกับบอกตัวเอง "ก็ไม่เกี่ยวกับข้า"แต่แม้จะพูดเช่นนั้นกลับไม่สามารถอ่านฎีกาต่