Semua Bab วันไนต์ ไม่ไร้รัก: Bab 21 - Bab 30

“แล้วเราได้คุยกับเจ้าหนึ่งหรือยัง จะเอายังไงกัน”“คุยกันแล้วค่ะ ว่าจะรอดูอาการหมอแคทไปก่อน พี่หนึ่งบอกว่าจะให้ชมพูมาบ่อยๆ หมอแคทจะได้ไม่รู้สึกว่าตัวเองมีหวัง”“ก็จะเอายังไงก็บอกลุงได้นะ โรงพยาบาลก็มีกฎอยู่ ว่าจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้าหน้าที่และบุคลากร แต่ต้องไม่ให้เรื่องส่วนตัวมีผลกับงานหรือทำให้เสื่อมเสีย แต่ไอ้การที่หล่อนทำแบบนี้มันก็ถือว่าไม่เหมาะไม่ควรและเสื่อมเสียชื่อเสียงของเจ้าหนึ่ง มันก็ยังพอมีทางจัดการปัญหาได้”“แต่ชมพูว่ายังไงเธอก็เป็นถึงหมอเลยนะคะ ไม่น่าจะคิดอะไรสั้นๆ แบบนั้นหรอกค่ะ”“ก็รอดูกันไปก่อน แต่ถ้ามันล้ำเส้นหรือมีอะไรเกิดขึ้นก็ต้องบอกลุงนะ รู้ไหม ชมพูมาหาลุงได้ตลอดเลยนะ ลุงอยู่ชั้นนี้แหละ แต่อยู่ฝั่งนู้น ฝั่งนู้นจะเป็นห้องทำงานกับห้องประชุมใหญ่”“ค่ะ เอาไว้วันไหนชมพูเบื่อพี่หนึ่ง ชมพูเข้าไปนั่งเล่นอยู่กับลุงชาติดีกว่า” หญิงสาวบอกพลางเบะปากจนชัชชาติอดที่จะหัวเราะเอ็นดูไม่ได้ เด็กคนนี้นิสัยไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดทั้งสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ จนใกล้เที่ยง ชมพูแพรจึงชวนชัชชาติไปกินข้าวด้วยกัน ซึ่งเธอก็เลือกกินที่ห้องอาหารของโรงพยาบาล สิ่งนี้ทำให้ชัชชาติพอใจเป็นอย่างมา

ชยกรกับชมพูแพรกลายเป็นเป้าสายตา เมื่อหลายคนจำได้ว่าเขาเป็นเจ้าของผับแห่งนี้ ปกติแล้วชายหนุ่มจะไม่ค่อยลงมาอยู่ชั้นล่าง แต่วันนี้กลับลงมาเดินตามหญิงสาวหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา และถึงแม้พนักงานส่วนใหญ่จะเริ่มรู้ถึงตัวตนของหญิงสาว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ไม่รู้และมองด้วยความสนใจ“ทำไมคนมองจังเลยคะ ปกติไม่เห็นมองกันขนาดนี้” ชมพูแพรถามเขาเมื่อหลังจากเธอเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเขาพามานั่งที่หน้าบาร์“ปกติพี่ไม่ค่อยลงมา แล้วก็ไม่เคยพาใครมาที่นี่ด้วยแบบชมพูด้วย”“มิน่า มองชมพูเหมือนของแปลกอย่างนั้นแหละ”“ง่วงหรือยัง”“ยังค่ะ พรุ่งนี้ยังหยุดอีกวันค่ะ”“อยากไปไหนไหมล่ะ”“ไม่ไปค่ะ นอนดีกว่า”มือหนายกขึ้นมาจับศีรษะทุยโยกเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันไปคุยกับบอย บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อต่อ ปล่อยให้ชมพูแพรนั่งดื่มแล้วฟังเพลงไปเรื่อยๆ โดยไม่ออกห่างจากเขาแม้แต่ก้าวเดียว“เอาล่ะ ไปอาบน้ำเลยคนสวย” ชยกรพูดขัดขึ้น เมื่อกลับมาถึงคอนโดแล้วชมพูแพรทำท่าจะเข้าไปในห้องนอนเลย“พรุ่งนี้ได้ไหมคะ”“ไม่ได้ครับ ที่ผับมันมีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นแอลกอฮอล์ เดี๋ยวกลิ่นมันจะติดผ้าปูที่นอนนะ”“.....ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่หน้า

“ต๊าย คุณหมอจกปลาร้า ทานเป็นด้วยเหรอคะ” พศินร้องวี้ดว้ายก่อนจะเอ่ยถามด้วยอาการแซว“ผมก็กินเผ็ด กินได้ทุกอย่างเหมือนทุกคนนี่แหละครับ” ชยกรยิ้มเอ็นดูพศิน“พินนี่คิดว่าคุณหมอจะเจ้าระเบียบกว่านี้นะคะเนี่ย”“แล้วใครว่าไม่เจ้าระเบียบล่ะ ห้องพี่หนึ่งนี่ไม่มีของวางให้เห็นสักชิ้นเลยนะ นอกจากบนโต๊ะทำงาน นอกนั้นของทุกอย่างเข้าที่หมด” ชมพูแพรเล่าหลังจากที่เธอเคี้ยวอาหารหมดปาก“เสาร์อาทิตย์นี้ไปปาร์ตี้ที่ห้องยัยชมพูกัน” พศินรีบเอ่ยชวน“เสียใจด้วยจ้ะ กำลังจะรีโนเวท”“แต่พี่ว่าไปได้นะ ก็ไปก่อนเริ่มทำไง ไม่งั้นเราจะไม่มีห้องนอนเล็กแล้วนะ” ชยกรพูดขึ้นอย่างไม่คิดมาก“หือ แกจะยุบห้องเล็กเหรอ” ปรางค์วลัยถามด้วยความแปลกใจ“อือ จะรีใหม่ ยุบห้องเล็กออกจะได้โล่ง แล้วจะขยายห้องใหญ่ทำเป็นห้องแต่งตัว”“เออ ก็ดีนะ น่าจะโล่งกว่าเดิม ว่าแต่เวลาพวกฉันไปจะให้นอนไหน” พศินแกล้งหรี่ตาแซวเพื่อน“โซฟาเลยจ้ะสาวๆ” ชมพูแพรพูดทีเล่นทีจริง“โหดร้ายมากหล่อน” พศินเบะปากงอแงเมื่อมื้ออาหารจบลง ชยกรก็พาพศินและปรางค์วลัยไปส่งที่บ้าน ก่อนจะกลับไปที่คอนโดของตัวเอง“เออ พี่หนึ่ง ชมพูมีเรื่องปรึกษา”“จ้ะ ว่าไง”“ชมพูว่าเรางดมีอะไรกันก่

ทางด้านชยกร หลังจากที่เขาไปส่งชมพูแพรที่ทำงานแล้วก็กลับไปที่โรงพยาบาลต่อตามปกติ แต่เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาลก็ต้องแปลกใจเมื่อวันนี้ดูเหมือนคนจะเยอะมากกว่าปกติ“เกิดอะไรขึ้น”“มีอุบัติเหตุใกล้ๆครับ คนไข้หลายคนอาการสาหัสเลย”หลังจากที่จอดรถเสร็จจึงถามเจ้าหน้าที่ เมื่อได้คำตอบเขาก็ก้าวเท้ายาวๆรีบเข้าไปที่ห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจ“หมอหนึ่ง มีเคสผ่าตัดด่วนค่ะ ปอดฉีก”“รับทราบครับ คนอื่นพร้อมแล้วใช่ไหมครับ”“แจ้งไปแล้วค่ะ น่าจะกำลังไปกันค่ะ”เมื่อเข้ามาด้านในก็มีหัวหน้าพยาบาลรีบเข้ามาแจ้ง เขาจึงรีบกลับไปเตรียมตัวเข้าห้องผ่าตัด ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ที่วิ่งวุ่นเพื่อรีบรักษาคนไข้ให้ทันท่วงทีหลังจากที่ชายหนุ่มเตรียมตัวพร้อมแล้วก็รีบไปที่ห้องผ่าตัด ล้างมือจนสะอาด รอจนพยาบาลช่วยใส่ถุงมือและชุด surgical gown ให้เสร็จ ก็เริ่มลงมือผ่าตัด กว่าชั่วโมงผ่านไปทุกอย่างก็จบลง ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องผ่าตัดเพื่อไปเปลี่ยนชุดและดูแลคนไข้ฉุกเฉินรายอื่นต่อ ปล่อยให้พยาบาลทำหน้าที่ดูแลคนไข้ต่อตามขั้นตอนจนกระทั่งช่วงบ่าย คนไข้ฉุกเฉินถึงเบาบางลง เจ้าหน้าที่ในส่วนต่างๆสลับกันไปพักกินข้าวเที่ยง ถึงแม้ว่าจะเลยเวลามานานแล

“ตื่นได้แล้วครับคนสวย”เสียงนุ่มนวลดังขึ้นแผ่วเบาชิดใบหูเล็กที่กำลังหลับสนิทอยู่ ร่างบอบบางขยับเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อผ้าห่มผืนใหญ่ถูกดึงออกจนพ้นไปจากร่างก็ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมอง“นอนต่อได้ไหมคะ”“ไม่ได้ค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะ”“วันหยุดนะคะ”“วันหยุดพี่เหมือนกันค่ะ”หญิงสาวเบะปากงอแง แต่ก็ยอมตื่นแต่โดยดี เธอขยับลุกขึ้นนั่งแล้วลุกออกจากเตียงนอน คว้าเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ ดวงตาคมมองตามด้วยแววตาอบอุ่น ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปจัดการมื้อเช้าที่ค่อนไปทางสายให้กับเธอไม่นานร่างเล็กก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งกับกางเกงขาสั้น เธอตรงไปยังโต๊ะกินข้าวที่เขาจัดเตรียมมื้อเช้าเอาไว้ให้ด้วยใบหน้าสดใสแม้ไร้เครื่องสำอาง ชยกรนั่งอยู่เป็นเพื่อนจนชมพูแพรกินข้าวเสร็จถึงพากันไปนั่งดูทีวีวันนี้เป็นวันที่ทั้งคู่ได้หยุดพักผ่อนอย่างเต็มที่ในรอบเดือนกว่า เพราะที่ผ่านมาส่วนใหญ่หลังเลิกงานพวกเขาก็กลับมาเก็บย้ายข้าวของ อีกทั้งวันเสาร์ชมพูแพรก็ไปอยู่กับชยกรที่โรงพยาบาล จึงทำให้พวกเขาไม่ได้หยุดพักกันเลย“เออใช่ พี่หนึ่ง คุณแม่บอกว่าทางช่างจะเริ่มว่างเดือนหน้าค่ะ”“ช่างทำบ้านน่ะ