Semua Bab Shotgun Marriage with the Scumbag Tycoon: Bab 161 - Bab 170

“May punto ka.” Muling tumingala si Wena kay Hector, “Hector, kailangan mong bigyang-pansin ito. Ang lumang rheumatoid arthritis ay hindi basta-basta sakit. Kapag umatake ito, parang gusto ko nang putulin ang mga binti ko.” “Huwag kang mag-alala, Lola. Iuutos ko agad kay Yen,” sagot ni Hector. Hindi nagtagal, nakatanggap ng tawag mula sa ibang bansa si Farrah. “Hello? Will, ano’ng gusto mong pag-usapan?” Napansin ni Farrah ang mabigat na tunog sa labas ng pinto ng silid at napalingon siya. Sa susunod na segundo, biglang bumukas ang pinto ng silid at lumitaw ang isang makisig at matipunong lalaki na may mahabang gintong buhok at mala-dagat na asul ang mga mata. May background music pa at mga nagliliparang laso. “Ara, my Ara! Are you surprised? Did I surprised you?” Bago pa makapagsalita si Farrah, inilagay ng guwapong blondeng lalaki ang daliri sa kanyang labi, gumawa ng tunog na “shhh”, at kumindat sa kanya."I know that you've missed me so much, and you are very touch r

Pagkaraan ng labindalawang segundo, sabay na tumingin sina Hector at Will kay Farrah.Bagaman walang sinabi, nakadagdag pa rin iyon ng matinding presyon kay Farrah.Naramdaman ni Farrah na mas mahirap pa ito kaysa sa pagsasaliksik ng bagong mga nanomaterial.“Kailangan kong magpahinga sandali, lumabas muna kayo.”Pagkasabi nito, humiga si Farrah at itinakip ang kumot sa kanyang ulo.“My Ara! I just came a visitor here, you cannot treat me this way.” Ang anyo ni William ay parang isang iniwan at nagtatampong babae.Lumingon si Hector kay Yen, “Lumabas ka, huwag mong gambalain ang kanyang pahinga, siya ay sugatan pa rin.”Habang sinasabi ito, sinadya niyang sulyapan si Will.Nang magtagpo ang kanilang mga mata, agad na naunawaan ni Will. He was the ome he's pertaining to. Ilwas it because he wasn't cautious with his actions, while Hector is very careful about his words not to annoy Farrah?“Jack, let's go out to.”“Jack?” Biglang lumingon si Yrn at tumingin kay Jack, matangkad, matipuno

“Hindi na kailangan. Kahit kumuha pa ako ng isang propesyonal na therapist sa masahe, wala ring gaanong epekto sa binti ko. Tuluyan na itong nasira.” Habang nag-uusap sila, nagulat si Wena nang biglang maramdaman na unti-unting nababawasan ang pananakit at pamamaga ng kanyang mga binti sa ilalim ng masahe ni Farrah “Ha? Ang galing mo palang magmasahe, hija. Mas maginhawa pa kaysa sa propesyonal na therapist. Mas magaan na ang pakiramdam ko kahit isang minuto pa lang.” “Sana maging komportable po kayo. Mamasahihin pa po kita ng mabuti. Kung magtitiwala po kayo sa akin, maaari po kitang bigyan ng acupuncture mamaya.” “Acupuncture?” napabulalas si Wena. Tumango si Farrah, “Opo." Matalim ang pagkakunot ng noo ni Wena. Tunay ngang minamaliit niya si Farrah noong nasa harap sila ng ospital. Sino ang mag-aakalang may alam pala ang dalagang ito sa medisina? Pagkatapos ng maikling masahe, gumaan na ang kanyang pakiramdam. Ngunit ang masahe ay masahe lang; ang acupuncture ay nanga

“Ganun.” Gaya ng inaasahan ni Farrah, hindi na nagtanong pa si Hector. Lumapit din si Yen. at tiningnan si Hector, “Boss, may problema si Kent Ylanan.” “Kent Ylanan, siya ba ang racer na inupahan ng pamilya Hontiveros?” tanong ni Farrah. “Sige, titingnan ko muna.” Binuksan ni Hector ang pinto ng kotse at bumaba. “Boss Hector, hintayin mo ako.” Si Kent, na nakatayo hindi kalayuan at nakatingin sa direksyong iyon, ay nagsalita nang may pagtataka: “Kakaiba, parang sumasakay si Hector sa kotse ni Nero.” Napansin din ni Gino, “Malamang sinusubukan ni Hector na agawin ang kasintahan ni Christian.” “Posibleng hula iyan.” Tumango si Yasser bilang pagsang-ayon. “Batay sa kanyang ekspresyon, mukhang wala naman siyang natuklasan.” “Bagaman ang TF Designs, ang kumpanyang nasa likod ni Christian Hans, ay nagsimula nang huli, hindi matantiya ang lakas nito. Hanggang ngayon, hindi pa natin natutuklasan kung sino ang tunay na boss, na nagpapakita na ang kanilang lakas ay higit pa sa

“Heh.” Mahinang tumawa si Yasser, “Talagang isa siyang baliw na mapaghiganti.” “Si Nero ay kilala na noon pa bilang baliw sa kotse,” huli nang napagtanto ni Gino. Naalala lamang ni Yasser ang bagay na ito matapos marinig ang sinabi niya. Tatlong taon na ang nakalipas, biglang lumitaw si Nero mula sa kung saan, nakikipagkarera sa iba’t ibang lugar. Nagtatapang-tapangan siya sa mga kabaliwan, gaya ng pagtali ng kanyang mga kamay sa manibela o pagmamaneho nang mag-isa. Dito nagsimula ang bansag sa kanya na “baliw na driver.” Gayunpaman, matapos siyang maglaho nang dalawang taon dahil sa mga pagsubok, unti-unting nakalimutan ng mga tao ang tungkol dito. Ngayon, habang binabalikan, puno ng pagsisisi si Yasser. “Screech, screech—” Bumangga ang kotse ni Farrah sa kotse ni Agila, nagtilamsikan ang mga apoy habang nagkiskisan ang dalawang sasakyan, dahilan upang muling mapasinghap ang lahat sa gulat. “Tsk tsk tsk—Nabaliw na si Nero! Pero ang sarap ng pakiramdam!” “Tama, kasi