All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1631 - Chapter 1640

หลินเย่ว์จ้องมองสภาพของเซียวเหิงในยามนี้ ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาเขารู้ดีว่าคำพูดของตนนั้นโหดร้ายไปบ้าง ทว่านี่เป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องทำเขาหยัดกายลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองเซียวเหิงที่นอนคู้กายอยู่ในเงามืดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม: “เจ้าจงดูแลตัวเองให้ดีเถิด”กล่าวจบ เขาก็สะบัดชายม่านก้าวออกไป ทิ้งให้ภายในกระโจมกลับคืนสู่ความสลัวรางและความเงียบงันอีกครั้งแสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงบนพื้นอย่างเย็นเยียบเซียวเหิงนอนนิ่งไม่ไหวติง คำพูดของหลินเย่ว์ประดุจคำสาปที่ดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวไม่รู้จบความเจ็บปวดรวดร้าวทั่วร่างยังคงอยู่ เสียงกระซิบในสมองก็ยังไม่เลือนหายไปโดยสิ้นเชิง ทว่าพวกมันกลับไม่อาจครอบงำเขาได้โดยง่ายอีกต่อไปสิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความเจ็บปวดที่ลึกล้ำและหนักหน่วงยิ่งกว่า—มันคือความร้าวรานที่เกิดจากการตระหนักรู้อย่างแจ่มชัดเขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ความยึดติดฝังใจที่มีต่อเฉียวเนี่ยนจนไม่อาจปล่อยวางได้นั้น ไม่เพียงแต่จะทรมานตัวเขาเอง แต่มันอาจกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับไปทำร้ายนางได้ทุกเมื่อ... ทว่าที่ผ่านมา นางกลับต้องเสียสละเพื่อเขามา

เสียงล้อรถม้าบดถนนดังรัวเรื่อย แสงสว่างจากภายนอกลอดผ่านช่องม่าน ตกกระทบลงบนใบหน้าของคนทั้งสามในรถม้าเป็นเงาสว่างสลับมืดมิดบรรยากาศภายในรถม้าคล้ายจะชะงักงันและอึดอัดอยู่บ้างอย่างน่าประหลาดเมื่อคืนหนิงซวงคงจะนอนดึก ยามนี้นั่งอยู่บนรถม้าที่โคลงเคลงไปมา นางจึงพิงผนังรถหลับไปนานแล้วส่วนเฉียวเนี่ยน แม้สายตาจะเหม่อมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนถอยไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง ทว่าจิตใจกลับมิได้จดจ่ออยู่กับทัศนียภาพเหล่านั้นเลยเมื่อนึกถึงอาการที่ดีขึ้นอย่างกะทันหันของเซียวเหิง นางก็อดไม่ได้ที่จะลอบสังเกตบุรุษที่นั่งอยู่ตรงข้ามอีกครั้งเขากำลังหลับตาพักผ่อน ท่าทีผ่อนคลาย ลมหายใจราบรื่นสม่ำเสมอ บนใบหน้าที่หล่อเหลาเกินไปและสงบนิ่งจนเกินไปนั้น ดูไม่ออกเลยว่ามีร่องรอยของความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยทว่าตลอดการเดินทางที่ผ่านมา สีหน้าและอาการของเซียวเหิงล้วนเรียกไม่ได้ว่าดีเหตุใดเพียงชั่วข้ามคืนจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายถึงเพียงนี้ได้?ความคลางแคลงในใจพลันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆในที่สุดเฉียวเนี่ยนก็หักห้ามใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก น้ำเสียงของนางดังชัดเจนยิ่งนักในห้องโดยสารรถม้าอันคับแคบ“เซียวเหิง”

ณ นครหลวงถังจิง ภายในพระราชวังภายในท้องพระโรงอันวิจิตรตระการตา กลิ่นธูปไม้จันทน์หอมกรุ่นขจรขจาย ทว่ากลับมิอาจกดข่มกลิ่นอายและแรงกดดันอันไร้รูปของโอรสสวรรค์ลงได้ฮ่องเต้ถังประทับนิ่งอยู่เหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์เคร่งขรึมเย็นชา ขณะทรงสดับฟังการกราบทูลจากอวี่เหวินฮ่าวองค์ชายรองที่ยืนอยู่เบื้องล่างอวี่เหวินฮ่าวยืนค้อมกายด้วยท่าทีนอบน้อม สองมือประคองกล่องผ้าไหมอันประณีต เมื่อเปิดฝากล่องออก ภายในบุด้วยแพรต่วนสีเหลืองอร่าม ปรากฏโอสถสองเม็ดขนาดเท่าผลลำไยวางเคียงคู่กัน ผิวของมันดูนวลเนียนเป็นประกาย ทั้งยังแผ่ซ่านกลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาจาง ๆ — และนี่ก็คือโอสถฟื้นฟูวิญญาณสองในสามเม็ดที่เฉียวเนี่ยนเคยมอบให้นั่นเอง“เสด็จพ่อทรงปรีชา” เสียงของอวี่เหวินฮ่าวทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดและจนใจอย่างพอเหมาะพอเจาะ “ลูกไร้ความสามารถ มิอาจกำจัดกบฏฉู่จืออี้และพวกพ้องให้สิ้นซาก ถือเป็นความผิดมหันต์ ทว่าในยามนั้น หลินเย่ว์แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจิ้งได้ตรึงกำลังทหารไว้ที่ชายแดน จ้องมองเขม็งดั่งเสือจ้องเหยื่อ ลูกพิจารณาถึงผลได้ผลเสียแล้ว หากดึงดันไล่ล่าต่อไป เกรงว่าจะนำมาซึ่งการล้างแค้นอย่างบ้าคลั่งจากกอ

หลังตรากตรำรอนแรมมาครึ่งเดือนเศษ ในที่สุดคณะเดินทางก็มาถึงป่าลึกแถบชานขอบของสำนักราชาโอสถหมู่มวลพฤกษาโบราณสูงเสียดฟ้าหยั่งรากชูกิ่งก้านหนาทึบปกคลุมจนผืนฟ้าแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ มีเพียงแสงรำไรที่พยายามดิ้นรนลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ลงมาตกกระทบเป็นหย่อมแสงที่สั่นไหวไปมาบนพื้นดินซึ่งทับถมด้วยใบไม้เน่าเปื่อยเถาวัลย์ขนาดมหึมาพันเกี่ยวทิ้งตัวลงมาประหนึ่งพญางูยักษ์ บ้างถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำเขียวครึ้ม บ้างเปลือยเปล่าเผยให้เห็นเปลือกไม้สีน้ำตาลเข้มพื้นดินเบื้องล่างเน่าเปื่อยด้วยเศษใบไม้ที่ทับถมมาไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี ยามเหยียบย่ำลงไปจึงรู้สึกอ่อนนุ่มและชื้นแฉะ ทั้งยังส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของดินและพืชพรรณที่ผุพังผสมปนเปกันมวลอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานเอียนอย่างประหลาด คล้ายกลิ่นน้ำเลี้ยงพฤกษานับไม่ถ้วนผสมปนเปกับไอพิษ ซึมซาบเข้าสู่จมูกชวนให้รู้สึกหนักอึ้งในศีรษะรอบกายเงียบสงัดจนน่าพรั่นพรึง ไร้ซึ่งเสียงวิหคหรือแมลงเรไร มีเพียงเสียงสวบสาบยามฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้ง และเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของแต่ละคนที่ดังก้องสะท้อนอยู่ในป่ารถม้าไม่สามารถสัญจรในสภาพภูมิประเทศที่ดึกดำบรรพ์และทุรกันด

สายตาคมกริบของฉู่จืออี้ตวัดมองเฉียวเนี่ยนในทันที เห็นเพียงใบหน้าของนางซีดเผือด หว่างคิ้วอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกผิดและความกังวลที่ยากจะสลัดหลุด แววตาเลื่อนลอย เห็นได้ชัดว่ากำลังจมดิ่งอยู่ในมารในใจของตนเองส่วนอิ๋งชีที่อยู่ข้างกาย กลิ่นอายเหี้ยมเกรียมเย็นเยียบที่แผ่ออกมาทั่วร่างนั้นแทบจะกลายเป็นไอสังหารที่จับต้องได้ มือที่กุมดาบเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนรวมถึงตัวเขาเอง... ฝันร้ายจากการนองเลือดในวังหลวงครั้งนั้น เขาไม่ได้สัมผัสมันอย่างชัดเจนเช่นนี้มานานแล้ว เหตุใดวันนี้จู่ ๆ ถึงได้สูญเสียการควบคุมถึงเพียงนี้?นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่!“หยุด!” ฉู่จืออี้โคจรลมปราณพลางตวาดกร้าวเสียงนั้นดุจดั่งอสนีบาตฟาดลงกลางป่าที่เงียบสงัดผิดปกติ ปลุกทุกคนที่จมอยู่ในห้วงอารมณ์ของตนเองให้สะดุ้งตื่นในพริบตา!ทุกคนต่างชะงักงันและมองเขาอย่างเลิ่กลั่ก แม้แต่เซียวเหิงที่เดินรั้งท้ายอย่างเงียบเชียบมาตลอดก็ยังเงยหน้าขึ้น“ท่านอ๋อง?” อิ๋งชีได้สติเป็นคนแรก เขารีบรวมสมาธิ แววตากลับมาระแวดระวัง มือกระชับด้ามดาบกวาดสายตามองรอบกายอย่างรวดเร็วเฉียวเนี่ยนเองก็ถูกเสียงตวาดนั้นดึงออกมาจากห้วงความคิดอันสับสน นางพย