ทุกคนต่างเอ่ยคำปลอบประโลมกันไปมา บรรยากาศจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลงฉู่จืออี้กวาดสายตามองทุกคนก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก: “แม้ที่นี่จะทุรกันดาร แต่ก็ยังถือเป็นเขตแดนของแคว้นถัง มิอาจรั้งอยู่นานได้ เราจะพักผ่อนกันหนึ่งคืนเพื่อเตรียมเสบียงและน้ำให้พร้อม รุ่งเช้าพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทาง ตามแผนที่วางไว้ ไม่เกินสองวันพวกเราก็สามารถข้ามชายแดนไปได้!”เมื่อความหวังอยู่ตรงหน้า ทุกคนต่างก็รู้สึกฮึกเหิมมีกำลังใจขึ้นมาทันทีทว่าใครจะคาดคิด รุ่งเช้าวันถัดมาขณะที่ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง อิ๋งชีก็เร่งปลุกทุกคนให้ตื่นขึ้น “อวี่เหวินฮ่าวนำทัพไล่ตามมาถึงแล้ว!”ประหนึ่งถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงบนศีรษะ ใบหน้าของทุกคนพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตาพวกเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเก็บสัมภาระ ต่างเร่งรีบขึ้นรถม้าแล้วควบทะยานมุ่งหน้าไปยังชายแดนอย่างสุดกำลังทว่าไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ทัพไล่ล่าของอวี่เหวินฮ่าวจะตามมาทันรวดเร็วถึงเพียงนี้หลังจากการควบม้าอย่างหนักหน่วงมาทั้งวัน เสียงฝีเท้าม้าที่ดังกึกก้องประดุจเสียงกัมปนาทก็แว่วมาจากทางด้านหลัง ทุกคนต่างหันไปมองด้วยความตระหนก และได้เห็นฝุ่นควันสีดำทะมึนม้วนตัวราวกับเกลียวคลื่นถาโถ
Read more
LOGIN
