พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี のすべてのチャプター: チャプター 1651 - チャプター 1660

อันที่จริงเฉียวเนี่ยนคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่า เสิ่นเยว่ไม่มีทางยอมประนีประนอมโดยง่ายด้วยว่าสำนักราชาโอสถดำรงอยู่มานานกว่าสามร้อยปี สิ่งที่เก็บรักษาไว้ในหุบเขาล้วนเป็นตัวยาสมุนไพรและตำราแพทย์ที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้ามิพักต้องเอ่ยถึงหน่วยข่าวกรองและกองกำลังนักฆ่าที่จัดตั้งขึ้นเป็นการเฉพาะ... ขุมกำลังของสำนักราชาโอสถนั้น มิเพียงสร้างความสะเทือนทั่วยุทธภพ แม้แต่ราชวงศ์แห่งแคว้นจิ้งและแคว้นถังต่างก็ยังต้องยำเกรงหากมีสำนักราชาโอสถหนุนหลัง กล่าวได้ว่าภายภาคหน้าเฉียวเนี่ยนย่อมเรียกลมได้ลม เรียกฝนได้ฝนดังนั้น เสิ่นเยว่จึงไม่มีทางเชื่อว่า นางจะยอมตัดใจทิ้งหุบเขาโอสถทั้งมวล เพียงเพื่อรักษาชีวิตคนผู้เดียวทว่าสิ่งที่เสิ่นเยว่ให้ความสำคัญ มีเพียงสำนักราชาโอสถแห่งนี้นางจึงทำได้เพียงใช้สิ่งนี้มาเป็นเครื่องต่อรองกับเขา!และในยามนี้ สิ่งที่นางต้องทำคือการทำให้เสิ่นเยว่เชื่อสนิทใจว่า นางหาได้ไยดีต่อสรรพสิ่งในสำนักราชาโอสถแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย!เมื่อคิดได้ดังนั้น ไอสังหารอันเย็นเยียบถึงขีดสุดพลันพลุ่งพล่านออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของเฉียวเนี่ยน นางค่อย ๆ เลิกผ้าห่มบางที่คลุมกายแล้วก้าวลงจากเตียง

ยามตะวันรอน แสงอัสดงอาบไล้ใบหน้าของเสิ่นเยว่จนดูสว่างจ้า ทว่ากลับคล้ายเป็นแสงเทียนริบหรี่ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งความตายอย่างเลือนลางยามที่อิ๋งชีหิ้วกล่องอาหารเข้ามา เสิ่นเยว่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็กตัวเดิมครั้นเห็นอีกฝ่าย มุมปากของเขาก็เหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยัน น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นด้วยเพลิงโทสะที่สะกดกลั้นไว้: “หึ... ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นสุนัขเลี้ยงไม่เชื่องอย่างเจ้านี่เอง!”แม้ร่างกายจะขยับเขยื้อนไม่ได้ ทว่าโทสะของเสิ่นเยว่กลับมิได้ลดน้อยลงเลยอิ๋งชีหาได้แยแสคำถากถางนั้นไม่ เขาวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบชามโจ๊กบำรุงกายออกมา ตักขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วจ่อไปที่ริมฝีปากของเสิ่นเยว่เสิ่นเยว่ไม่ยอมกิน เขาเพียงถลึงตาจ้องอิ๋งชีอย่างดุร้าย “เป็นท่านอาจารย์ของข้าที่ฉุดเจ้าขึ้นมาจากโคลนตม มอบชื่อแซ่ ประสาทวิชา ให้เจ้าได้ลืมตาอ้าปากมีชีวิตเยี่ยงผู้เยี่ยงคนมาจนถึงทุกวันนี้! แต่เจ้าเล่า... เจ้าตอบแทนสิ่งใด? เจ้ากลับไปช่วยนังผู้หญิงวิปลาสผู้นั้น เผาทำลายหอตำรา ผลาญรากฐานนับร้อยปีของหุบเขาจนวอดวาย! เจ้ายังมีหน้าสู้คนในหุบเขาแห่งนี้หรือ? เจ้าคู่ควรกับความเมตตาที่ท่านอาจารย์ฟูมฟัก

เซียวเหิงผู้ซึ่งเดิมทีนอนนิ่งสงบอยู่บนตั่ง พลันเกิดอาการเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือน ข้อต่อทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบแกรบชวนแสบฟัน ประหนึ่งเส้นไหมที่ชักใยอยู่ภายในถูกกระชากอย่างแรงทันใดนั้น เขาก็ลืมตาโพล่งขึ้น!นัยน์ตาสีเทาหม่นนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายของคนเป็น ประดุจเครื่องเคลือบชั้นเลวที่สูญสิ้นความเงางาม แม้จะสะท้อนเงาเปลวเทียนที่วูบไหว ทว่ากลับเผยให้เห็นเพียงความหนาวเหน็บอันตายซาก“ท่าน...ท่านแม่ทัพเซียว?!” เด็กรับใช้เฝ้าไข้ที่อยู่ข้างตั่งถูกภาพสยองขวัญตรงหน้าสั่นประสาทจนขวัญหนีดีฝ่อ พลั้งปากอุทานออกมาด้วยความตกใจทว่าร่างของเซียวเหิงกลับคล้ายถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นฉุดกระชากให้ลุกพรวดขึ้นมา ท่วงท่าแข็งทื่อทว่าว่องไวผิดปกติเขาหันขวับไป ดวงตาสีเทาหม่นที่ตายด้านคู่นั้น “จับจ้อง” ไปยังเด็กรับใช้ปรุงยาที่ส่งเสียงร้องอย่างแม่นยำเด็กรับใช้ปรุงยาทั้งสองหน้าถอดสี ความหวาดกลัวจู่โจมเข้าเกาะกินหัวใจในทันที พวกเขาไม่ทันได้ยั้งคิด พากันหันหลังวิ่งโซเซมุ่งหน้าไปยังประตูห้องทว่า พวกเขากลับยังไม่ทันได้แตะต้องดาลประตูเสียด้วยซ้ำ!เซียวเหิงพลันลงมือ พุ่งทะยานออกไปดุจเสือด

ส่วนลึกที่สุดในแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิตคู่นั้น คล้ายมีบางสิ่งกำลังดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง ประกายหนึ่งวูบไหวขึ้นราวกับมัจฉาที่กระโจนพรวดขึ้นจากใต้ผิวน้ำแข็งของทะเลสาบ แม้จะแผ่วเบาเพียงนิด ทว่ากลับมีอยู่จริง!เฉียวเนี่ยนสัมผัสได้ชัดแจ้งว่า มือปิศาจอันน่าสะพรึงกลัวที่บีบรัดลำคอของนางอยู่นั้น พลันคลายเรี่ยวแรงลงเพียงเสี้ยวหนึ่งอย่างแท้จริง!จนลมหายใจที่เกือบจะถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง ได้รับอากาศอันล้ำค่าที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างยากลำบาก ทำให้นางพอจะต่อเรี่ยวแรงขึ้นมาได้บ้าง เพื่อเค้นเสียงออกมาให้ชัดเจนขึ้นอีกนิด: “เซียวเหิง... ข้า... ข้าเอง…”ใคร?ใครกันที่เรียกเขา?สติสัมปชัญญะของเซียวเหิงกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางก้นบึ้งทะเลลึกอันมืดมิดไร้ขอบเขตรอบกายคือแรงกดดันที่หนักอึ้งดุจขุนเขา ประดุจมีหนวดระยางอันเย็นเยียบนับไม่ถ้วนกำลังพันธนาการดวงจิตของเขาเอาไว้ หมายจะฉุดกระชากเขาลงสู่ความโกลาหลชั่วนิรันดร์เขาพยายามขัดขืนสุดกำลัง ทว่ากลับเป็นดั่งสัตว์ติดจั่นที่ไม่อาจดิ้นหลุดพ้นทว่า เสียงเรียกขานอันแผ่วเบาแต่แสนคุ้นเคยนั้น กลับเปรียบดั่งแสงสุริยาอันริบหรี่ทว่าดื้อดึง พุ่งทะลวงผ่านม่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉียวเนี่ยนก็ถลาเข้าไปหาเด็กรับใช้ปรุงยาผู้นั้นทันที พลางเอ่ยถามด้วยความร้อนรน “นายท่านม่อเล่า?”เด็กรับใช้ปรุงยาใช้มือข้างหนึ่งป้องจมูกและปาก ส่วนอีกข้างชี้ไปยังทิศทางที่ไม่ไกลนัก “อยู่ทางโน้นขอรับ!”เมื่อสิ้นคำ เฉียวเนี่ยนก็รีบวิ่งไปยังทิศทางที่เด็กรับใช้ปรุงยาผู้นั้นชี้ไปในทันทีเป็นดังคาด นางพบนายท่านม่อล้มฟุบอยู่บนบันไดหินอันเย็นเยียบ ใบหน้าของเขาไม่อาจใช้คำว่าซีดขาวได้อีกต่อไป หากแต่กลายเป็นสีเทาตะกั่วที่ดูไร้ชีวิตชีวา ริมฝีปากและเล็บมือล้วนแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำลมหายใจของเขาแผ่วเบาเสียจนแทบสัมผัสไม่ได้ ทรวงอกกระเพื่อมไหวเพียงเล็กน้อย ประหนึ่งจะหยุดนิ่งลงในชั่วอึดใจถัดมาที่มุมปากมีคราบฟองสีขาวและรอยเลือดหลงเหลืออยู่ ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดและอ่อนโยนคู่นั้นปิดสนิท เบ้าตาลึกโหลไร้ซึ่งประกายชีวิตมืออันเหี่ยวแห้งข้างหนึ่งพาดอยู่บนตะกร้าสมุนไพรที่ล้มคว่ำอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรง ปลายนิ้วงอเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับพยายามจะไขว่คว้าสิ่งใดสิ่งหนึ่งไว้ในเฮือกสุดท้ายของชีวิต“นายท่านม่อ!” เฉียวเนี่ยนใจหายวาบ นางพุ่งตัวเข้าไปหาทันที เมื่อลองอังจมูกตรวจลมหายใจก็พบว่าแ