พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี의 모든 챕터: 챕터 1711 - 챕터 1719

เซียวเหิงมองนาง ประกายแห่งความประหลาดใจพาดผ่านนัยน์ตา “อาการป่วยของเซี่ยปี้อันหายดีแล้วรึ?”เฉียวเนี่ยนปรายตามองเขาพลางยิ้มน้อย ๆ ทว่ามิได้เอ่ยคำใดด้านนอกหุบเขา หลินเฟิงยังคงตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่ง ทว่ากลับมีร่างเงาสีดำสายหนึ่งร่อนลงมาเบื้องหลังเขาอย่างเงียบเชียบหลินเฟิงยังมิทันรู้ตัว ทว่ากลับได้ยินเสียงบรรดาศิษย์ที่อยู่ด้านหลังพากันสูดลมหายใจเข้าด้วยความตระหนกครานี้เขาจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย รีบหมุนตัวกลับไปทันที ทว่ากลับถูกอิ๋งชียกมือขึ้นกดบ่าเอาไว้เสียก่อน: “จอมยุทธ์หลิน เจ้าสำนักของเรามีคำเชิญ”หลินเฟิงรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อเย็นเยียบที่ค่อย ๆ ไหลซึมลงมาตามหน้าผากเขารู้ดีว่าอิ๋งชีมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะสูงส่งถึงเพียงนี้!อย่าว่าแต่ตัวเขาเลย ต่อให้เซี่ยจิงเทียนผู้เป็นอาจารย์ยังมีชีวิตอยู่ ก็เกรงว่าอาจมิใช่คู่ต่อสู้ของอิ๋งชีด้วยซ้ำยามนี้ แม้วาจาของอิ๋งชีจะฟังดูสุภาพ ทว่าแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมารอบกายกลับข่มขวัญจนเขาใจสั่นสะท้านแม้แต่ศิษย์คนอื่น ๆ ก็มิกล้าส่งเสียงเหิมเกริมอีก ต่อให้จะลอบผ่อนลมหายใจแรง ๆ ก็ยังมิกล้า!อิ๋งชีจงใจทำเช่นนี้นี่คือคำเตือ

ปลายนิ้วของเฉียวเนี่ยนเย็นเยียบลงเล็กน้อย นางเหลือบมองไปทางอิ๋งชีโดยสัญชาตญาณภายใต้หน้ากาก สีหน้าของอิ๋งชีเคร่งขรึมยิ่งนัก “ก่อนที่เสิ่นเยว่จะทรยศหลบหนีไป เขาเคยมีส่วนร่วมในการดำเนินงานของหอพันกลไกอย่างลึกซึ้ง ทั้งเครือข่ายสายลับ จุดพักลับ วิธีการติดต่อสื่อสาร ตลอดจนรูปแบบการทำงานของคนในหอ เขาล้วนหยั่งรู้ประหนึ่งพลิกฝ่ามือ ยามที่คนของเราเคลื่อนไหว เขาจึงไหวตัวทันล่วงหน้าเสมอ ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงยังไม่อาจตามรอยที่แน่ชัดของเขาได้จนถึงตอนนี้”หากเป็นเมื่อก่อน หอพันกลไกคงใช้เวลาไม่เกินสามวันก็สามารถสืบหาเบาะแสของอีกฝ่ายจนพบทว่ายามนี้ เสิ่นเยว่จงใจหลบเลี่ยงสายสืบและจุดพักลับทั่วมุมของสำนักราชาโอสถ จนแทบกลายเป็นคนล่องหน หอพันกลไกจึงไม่อาจหาข่าวคราวของเขาได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อได้ฟังคำของอิ๋งชี เฉียวเนี่ยนก็นิ่งเงียบลงนางมิได้คิดตำหนิว่าหอพันกลไกทำงานบกพร่อง เพราะอย่างไรเสีย เสิ่นเยว่ก็เติบโตมาในสำนักราชาโอสถตั้งแต่เยาว์วัย ติดตามเสิ่นม่อรอนแรมไปทั่วสารทิศ เขาย่อมล่วงรู้ความลับของสำนักราชาโอสถมากเกินไปหอพันกลไกที่ในสายตาคนนอกช่างลึกลับและน่าเกรงขาม สำหรับเสิ่นเยว่แล้ว เกรงว่าก็เป็นเพ

ผงพิษหลากสีสันกลุ่มใหญ่ปะปนมากับเข็มพิษที่เล็กละเอียดดุจขนวัวนับไม่ถ้วน พุ่งทะยานเข้าปกคลุมทิศทางที่หน้าไม้ถูกยิงมาประหนึ่งพายุฝนกระหน่ำ!ช่างเป็นวิถีทางที่อำมหิตและไร้ความปรานี!ทว่า อิ๋งชีคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะต้องใช้ไม้นี้!ในชั่วพริบตาที่ผงพิษและเข็มพิษถูกซัดออกมา เงาร่างทั้งสี่ก็ดีดตัวทะยานขึ้นจากปลักโคลนแล้วถอยร่นไปด้านหลังราวกับคำนวณไว้ก่อนแล้ว พร้อมกับสะบัดผ้าชุบยาเปียกชุ่มที่เตรียมไว้ เพื่อปัดเป่าหมอกพิษออกไปให้ได้มากที่สุด!พวกเขาสอดประสานกันอย่างรู้ใจ สลายกระบวนท่าพิษของเสิ่นเยว่จนหมดสิ้นและในจังหวะนั้นเอง อิ๋งชีก็โฉบทะยานลงมาจากยอดไม้แห้งดุจนกแสกราตรี มีดสั้นในมือกรีดฝ่าไอพิษโดยไร้ซึ่งเสียงลม พุ่งตรงเข้าหาจุดตายที่หลังคอของเสิ่นเยว่!เสิ่นเยว่ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง สัมผัสแห่งวิกฤตอันรุนแรงทำเอาเขาหนังหัวชาหนึบ!เขาแผดร้องเสียงหลง รีบเบี่ยงตัวหลบคมมีดมฤตยูที่หมายปลิดชีพตรงลำคอไปได้หวุดหวิด ทว่ามีดสั้นของอิ๋งชียังคงฝากรอยแผลลึกถึงกระดูกไว้ที่หัวไหล่ของเขา!“อิ๋งชี! เป็นเจ้า!” เสิ่นเยว่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาฉายแววตระหนกและเคียดแค้นเขารู้ตัวดีว่ามิใ

“โลหิตกู่... ช่างเป็นของวิเศษสำหรับการหลอมกู่โดยแท้ มิน่าเล่า เมื่อก่อนแม่เฒ่าอากู่น่าถึงได้เพียรพยายามจะหลอมกลั่นโลหิตกู่ในร่างตนเองให้จงได้! เจ้าว่าจริงหรือไม่?” เฉียวเนี่ยนแย้มยิ้มบางเบา ขณะทอดมองความตื่นตะลึงในดวงตาของเสิ่นเยว่ที่ค่อย ๆ ทวีความเข้มข้นขึ้นจากนั้นนางก็มิได้ชายตาแลเขาอีก ทว่านำเข็มทองเก้าแสงดาวออกมา ค่อย ๆ ชัก นำกู่ตัวลูกที่ใสกระจ่างดุจแก้วออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วป้อนเข้าสู่ปากของฉู่จืออี้ด้วยท่วงท่าอ่อนโยนยิ่งทันทีที่กู่ตัวลูกล่วงเข้าสู่ลำคอ มันก็หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว“ในตำรากล่าวไว้ว่า นอกเหนือจากกู่ตัวลูกจะถูกดึงดูดโดยกู่ตัวแม่แล้ว มันยังกลืนกินกู่ตัวลูกด้วยกันเองอีกด้วย ดังนั้น ซากกู่ที่เจ้าทิ้งไว้ในร่างกายของเขา ไม่ช้าก็จะถูกกู่ตัวลูกของข้ากลืนกินจนสิ้นซาก”เฉียวเนี่ยนเอ่ยขณะที่สายตาตกลงบนกู่ตัวแม่สีแดงคล้ำในโถ ซึ่งกำลังดิ้นพล่านด้วยไอสังหารอันดุร้ายจากนั้น นางจึงเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเยว่ที่ใบหน้าซีดเผือดและเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง แววตาของนางสงบนิ่งเสียจนชวนให้ขนลุกชัน“ศิษย์พี่...” นางเอ่ยเรียกด้วยคำเรียกขานที่ห่างเหินไปเนิ่นนาน น้ำเสี

อีกด้านหนึ่ง อิ๋งชีสุดจะทนฟังได้อีกต่อไป เขาวาดเท้าถีบเข้าที่ร่างของเสิ่นเยว่อย่างแรง “เจ้ายังรู้ตัวอยู่อีกหรือว่าเป็นถึงศิษย์พี่ของเจ้าสำนัก? แต่ดูสิ่งที่เจ้าทำลงไปสิ! อาศัยความเชื่อใจและความเมตตาของเจ้าสำนัก คอยทิ่มแทงทำร้ายคนรอบข้างนางครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งอาจิ่วเจ้าก็ยังไม่เว้น! เสิ่นเยว่ ยามที่อดีตเจ้าสำนักประสิทธิประสาทวรยุทธ์และวิชาแพทย์ให้เจ้านั้น ท่านสอนให้เจ้ากลายเป็นคนใจคออำมหิต ไร้ซึ่งคุณธรรม ถึงขั้นลงมือเข่นฆ่าศิษย์ร่วมสำนักเช่นนี้เชียวหรือ!”“แต่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อสำนักราชาโอสถ!” เสิ่นเยว่แผดเสียงคำรามอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “หากมิใช่เพราะนางใจอ่อนจนเกินไป ข้าจะต้องลงมือทำเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออันใด?! ข้าเพียงต้องการให้นางสำนึกว่า บนโลกใบนี้มิใช่ทุกคนที่ควรค่าแก่การช่วยชีวิต! ความเมตตาที่มากเกินไปมีแต่จะย้อนกลับมาทำลายสำนักราชาโอสถ! สิ่งที่ข้าทำ... ล้วนทำเพื่อสำนักราชาโอสถทั้งสิ้น!”“ยังจะกล้าสับปลับ!”อิ๋งชีแค้นเคืองจนประเคนหมัดใส่เขาอีกครา “เจ้าพร่ำบอกว่าทำเพื่อสำนักราชาโอสถแต่แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่ชักนำหายนะมาสู่สำนักราชาโอสถก็มีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้น!”