พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี のすべてのチャプター: チャプター 1641 - チャプター 1650

เซียวเหิงคำรามกึกก้องพลางโถมกายเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งฉู่จืออี้สบโอกาสจึงขยับกายเข้าหา หลบเลี่ยงคมกระบี่ได้อย่างแยบยล มือหนึ่งปัดข้อมือที่ถือกระบี่ของเซียวเหิงออกด้วยความเร็วประดุจสายแลบ ส่วนอีกมืออาศัยจังหวะนั้นยัดผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดเข้าไปในปากของเซียวเหิงอย่างแรง!“อึก!” ร่างของเซียวเหิงพลันแข็งทื่อ ลำคอส่งเสียงครางอู้อี้แววตาแดงฉานเลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด ร่างที่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งค่อย ๆ สงบลงและแข็งเกร็ง ก่อนจะหงายหลังล้มตึงกระแทกกับกองใบไม้ผุพังหนาทึบเสียงดัง “ตุบ” แล้วไม่ไหวติงอีกต่อไปชั่วขณะนั้น ภายในป่าหลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทุกคน“สำเร็จแล้วหรือ?” หนิงซวงกุมหน้าอก พลางเอ่ยถามเสียงแผ่วด้วยท่าทางที่ยังขวัญเสียไม่หายฉู่จืออี้ขยับเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวัง เขาสำรวจลมหายใจและตรวจชีพจรของเซียวเหิง แม้จะอ่อนแรงแต่ยังสม่ำเสมอ อาการคลุ้มคลั่งนั้นมลายหายไปแล้วจริง ๆเขาถอนหายใจยาว ความตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย: “ดูท่าว่าเลือดของเนี่ยนเนี่ยนจะช่วยสะกดหนอนกู่ตัวลูกเอาไว้ได้ชั่วคราว”หัวใจที่แขวนลอยของทุกคนจึงค่อย ๆ สงบลงเฉียวเนี่ยนลอบผ่อนลมหายใจเช่

ภายในป่าลึก ฉู่จืออี้ทรุดกายลงนั่งพิงศิลาใหญ่ที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำ เขาหลับตาลงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าบาดแผลที่แขนซ้ายยังคงปวดหนึบ โลหิตซึมผ่านแถบผ้าจนปรากฏเป็นรอยแดงคล้ำหนิงซวงยืนมองอยู่ด้านข้างด้วยความกังวลส่วนเฉียวเนี่ยนนั้นได้เดินไปทรุดกายลงข้างเซียวเหิงแล้วนางตรวจดูทั่วร่างเขาอย่างละเอียดจนแน่ใจว่ามิได้รับบาดเจ็บการที่เขาล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงเมื่อครู่ โชคดีที่ได้เศษใบไม้ผุพังซึ่งทับถมกันมานานปีจนหนานุ่มช่วยรองรับไว้ จึงมิได้กระทบกระเทือนถึงเส้นเอ็นและกระดูกนางจับข้อมือเขาขึ้นมา ปลายนิ้วแตะลงบนชีพจรแผ่วเบา แม้ชีพจรจะดูเลื่อนลอยสับสนอยู่บ้าง ทว่าก็มิได้ต่างจากสภาวะยามที่ต้องพิษกู่ก่อนหน้านี้ จึงนับว่ายังไร้อันตรายถึงชีวิตนางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาฉู่จืออี้หนิงซวงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ “คุณหนู ท่านแม่ทัพเซียวเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?”เฉียวเนี่ยนส่ายหน้าช้า ๆ “น่าจะเป็นเพราะพิษกู่ในกายกำเริบ ชีพจรยังไม่มีอันใดน่าเป็นห่วง ตอนนี้ทำได้เพียงรอข่าวจากอิ๋งชีเท่านั้น”ฉู่จืออี้ขมวดคิ้วเข้ม “เสิ่นเยว่เกรงว่าจะรับมือได้ยาก”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหนิงซ

หนิงซวงยืนตะลึงงันอยู่ด้านข้าง ขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว ใบหน้าของนางซีดเผือดขาวราวกับกระดาษเมื่อเห็นสภาพของเฉียวเนี่ยนที่แทบจะพังทลาย หยาดน้ำตาของนางก็ร่วงพรูราวกับไข่มุกสายขาด สะอึกสะอื้นจนเสียงสั่นเครือไม่เป็นภาษา: “คุณ... คุณหนู... ทำอย่างไรดีเจ้าคะ? ท่านรีบหาวิธีเถิด ช่วยท่านอ๋องด้วย…”นางสะอึกสะอื้นพลางรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาขณะค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเซียวเหิงที่ยืนนิ่งขึงราวกับรูปสลักหินเมื่อมองไปยังดวงตาที่ดำมืดประหลาดล้ำของเซียวเหิง และกระบี่ยาวที่แทงทะลุร่างของฉู่จืออี้ นางก็หวาดกลัวจนแทบหยุดหายใจ มือทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างรุนแรงทว่านางยังคงข่มกลั้นความหวาดกลัว ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง กุมมือของเซียวเหิงที่ยังคงกำด้ามกระบี่ไว้แน่น หมายจะถอนกระบี่ยาวเล่มนั้นออกมาจากร่างของฉู่จืออี้แต่ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วเริ่มออกแรง เสียงอันแหบพร่าและสั่นเครือของเฉียวเนี่ยนก็พลันดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่เย็นเยียบและสงบนิ่งจนน่าใจหาย:“อย่าขยับ”เสียงนั้นแหบพร่าอย่างยิ่งจากการแผดร้องอย่างโศกเศร้าเมื่อครู่ ราวกับถูกแผดเผาด้วยเพลิงโลกันตร์ก็ไม่ปานหนิงซวงสะดุ้งสุ

เฉียวเนี่ยนหาได้นำพาต่อคำเยาะหยันของเสิ่นเยว่ไม่นางค่อย ๆ เก็บปิ่นเงินอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับแว่วมาจากขุมนรกเก้าชั้น ทุกถ้อยคำล้วนอาบเคลือบด้วยไอเย็นเสียดแทงกระดูก: “เสิ่นเยว่ เจ้าจงสวดอ้อน วอนให้ฉู่จืออี้รอดชีวิตจะดีกว่า”นางโน้มกายลง ประชิดดวงตาที่ยังคงฉายแววหยามหยันคู่นั้น “หากเขาเป็นอะไรไปแม้เพียงนิด ข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสทัณฑ์ทรมานที่แสนสาหัสที่สุดในใต้หล้า ให้เจ้าอยากตายก็ไม่ได้ จะอยู่ก็มิสู้ตาย!”แม้เสิ่นเยว่จะขยับเขยื้อนไม่ได้ ทว่าเขากลับยังแค่นเสียงหัวเราะเยาะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถากถางอันร้ายกาจ: “อย่างไรเล่า? ถึงยามนี้ คนที่สำคัญที่สุดในใจของแม่นางเฉียว ก็ยังคงเป็นชีวิตของพี่เซียวเหิงของเจ้าอยู่ดีสินะ? ช่างรักมั่นลึกซึ้งเสียจริง! น่าเสียดาย... ช่างน่าเสียดายนักที่ท่านอ๋องฉู่มีใจรักมั่นต่อเจ้าเพียงผู้เดียว สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะเจ้า นามสมญานามดาวกาลกิณีดวงโดดเดี่ยวของเจ้านี้ เห็นทีคงสลัดไม่หลุดเสียแล้ว!”“ตายเพราะข้าอย่างนั้นหรือ?” เสียงของเฉียวเนี่ยนพลันแผดสูงขึ้น โทสะและความโศกเศร้าที่ถูกกดทับไว้พังทลายทะลุเปลือกนอกอันเย็นชา นางสะบัดมือขึ้นทันที“เพีย

ด้วยการประคองของหนิงซวง ในที่สุดเฉียวเนี่ยนก็มาถึงยังห้องโถงใหญ่ทว่าแม้จะเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าก็ยังทำให้นางรู้สึกอึดอัดกดดันจนแทบหายใจไม่ออกและเปี่ยมไปด้วยโทสะผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัดราวกับหุ่นเชิด แววตาว่างเปล่า ประหนึ่งดวงวิญ ญาณถูกกักขังอยู่ในความมืดมิดอันไร้จุดสิ้นสุด หลงเหลือเพียงร่างเนื้อที่ยังอุ่นและมีลมหายใจเท่านั้นแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านหน้าต่างสูง แบ่งพื้นที่ออกเป็นลำแสงสลับมืดสว่าง ละอองธุลีร่ายรำอย่างเงียบเชียบในม่านแสงนั้น เมื่อพวกมันตกลงบนร่างของกลุ่ม “รูปปั้นมีชีวิต” เหล่านี้ ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศดูพิลึกพิลั่นจนน่าขนลุกยิ่งนักหนิงซวงกำแขนเสื้อของเฉียวเนี่ยนไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นพร่า: “คุณหนู... พวกเขา... พวกเขาเอาแต่ยืนอยู่อย่างนี้หรือเจ้าคะ? นี่... นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”เฉียวเนี่ยนมิได้เอ่ยคำใด นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะปล่อยมือจากหนิงซวงแล้วค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าของนายท่านม่อที่อยู่ใกล้ที่สุดนางยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนชีพจรที่ข้อมือของนายท่านม่อแผ่วเบา ชีพจรนั้นทั้งจมและเชื่องช้าอย่า