All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1611 - Chapter 1620

เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนแต่ยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่งของเขา แววตาของหนิงซวงก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ประหนึ่งได้ค้นพบเรื่องราวที่น่าสนใจยิ่งนางกระโดดลงจากโขดหิน ขยับเข้าไปใกล้พลางเอียงคอพินิจพิเคราะห์เขา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนสงสัย “นี่ ถามจริง ๆ เถอะ ตอนที่หินถล่มลงมาเมื่อช่วงบ่าย จังหวะที่เจ้าพุ่งเข้าไปน่ะ รวดเร็วยิ่งนัก! ตอนนั้นในหัวคิดอะไรอยู่หรือ? หรือกลัวว่าหากคุณหนูของข้าได้รับบาดเจ็บ ท่านอ๋องจะถลกหนังเจ้าเสีย?” นางแสร้งถามเรื่องความเป็นความตายด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย เพื่อปกปิดความจริงที่ว่าในจังหวะนั้น หัวใจของนางแทบจะหยุดเต้นไปแล้วอิ๋งชีมองใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้กะทันหัน ดวงตาที่เปี่ยมด้วยแววขี้เล่นคู่นั้นอยู่ชิดเพียงเอื้อม เขาได้กลิ่นอายสะอาดสะอ้านจาง ๆ ที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นต้นหญ้าและกลิ่นเหงื่อจากกายนาง ซึ่งแตกต่างจากความเย็นชาแข็งกระด้างรอบตัวเขาโดยสิ้นเชิง ลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจพลันกระตุกผิดจังหวะอย่างไม่อาจควบคุมเขาหลุบตาลง หลบเลี่ยงสายตาที่จ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงยิ่งทุ้มต่ำกว่าเดิม: “การปกป้องท่านเจ้าสำนัก... คือสัญชาตญาณ”ยิ่งไปกว่านั้น

ในที่สุดมู่เมิ่งเสวี่ยก็ค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองเขาดวงตาคู่ที่เคยทอประกายสุกสกาว บัดนี้กลับหม่นแสงราวกับถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน ทั้งเย็นชาและแปลกหน้า“องค์ชายทรงบรรลุราชปณิธานอันยิ่งใหญ่ หม่อมฉันขอถวายความยินดีด้วยเพคะ เพียงแต่วันนี้ร่างกายของหม่อมฉันไม่สู้ดีนัก เกรงว่าจะไร้ซึ่งความอยากอาหาร ยิ่งมิกล้าร่ำสุรา ด้วยกลัวว่าจะเสียกิริยาจนเป็นการขัดความสำราญขององค์ชาย ทางที่ดีองค์ชายทรงเสวยตามลำพังเถิด หรือมิเช่นนั้น... ก็ทรงไปหาผู้ที่สามารถร่ำสุราเป็นเพื่อนองค์ชายให้สำราญพระทัยได้เต็มที่เถิดเพคะ”วาจาของนางนอบน้อมครบถ้วนตามมารยาท ทว่าทุกถ้อยคำกลับทิ่มแทงดุจลิ่มน้ำแข็ง แฝงไว้ด้วยการขีดเส้นแบ่งเขตแดนอย่างชัดเจน และความเย็นชาที่ผลักไสผู้คนให้ออกห่างไปไกลแสนไกลอวี่เหวินฮ่าวจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดและเย็นชาของนาง มองความห่างเหินหรือแม้กระทั่งแววตารังเกียจเดียดฉันท์ที่เผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง ความคิดทั้งมวลที่หมายจะเอาอกเอาใจพลันมลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อันยิ่งใหญ่และโทสะอันเย็นเยียบ มือภายใต้แขนเสื้อค่อย ๆ กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเขาหยัดยืนอยู่ ณ จุดเดิม เฝ้ามองนางเบือนสายตาก

หลายวันที่ผ่านมานี้ แม่นมเอาแต่หลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำพร้อมกับทุกคนตลอดเวลา หลังจากออกจากถ้ำเมื่อคืนนี้ก็มิได้ปลีกตัวไปไหนเพียงลำพัง จึงไม่มีโอกาสส่งข่าวออกไปได้เลยเฉียวเนี่ยนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแผ่วเบา แววตาฉายรอยซับซ้อนสายหนึ่งนางกุมมือแม่นมพลางเอ่ยเสียงนุ่ม “ลำบากท่านแล้ว เมื่อพวกเราไปถึงดินแดนที่ปลอดภัยและมั่นคงในแคว้นจิ้ง ข้าจะจัดคนส่งท่านกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว จะไม่ให้ท่านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยอีก”แม่นมมองสบแววตาอันจริงใจของเฉียวเนี่ยนแล้วพยักหน้ารับ ในดวงตาฉายแววตื้นตัน “ขอเพียงท่านเจ้าสำนักและท่านอ๋องเดินทางราบรื่นปลอดภัยตลอดทาง บ่าวก็เบาใจแล้วเจ้าค่ะ”เฉียวเนี่ยนยกยิ้มบาง เงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามกว้างไกลพลางถอนใจกล่าวว่า “ต้องปลอดภัยแน่ พวกเราทุกคนจะปลอดภัย”เมื่อกลับมาถึงรถม้า เซียวเหิงยังคงนั่งอยู่ที่มุมเดิมเฉียวเนี่ยนเหลือบมองเขาพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านไม่ลงไปเดินเล่นข้างนอกบ้างหรือ?”“อืม... ล้าอยู่นิดหน่อย”น้ำเสียงของเขาเจือความแหบพร่า ฟังดูเหนื่อยล้าถึงขีดสุดจริง ๆเฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย นางก้าวไปข้างหน้าแล้วยื่นมือออกไปจับชีพจรของเขาชีพ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มือที่กำลังแตะแต้มชาดของมู่เมิ่งเสวี่ยก็พลันตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรงความเจ็บปวดอันเกิดจากความรู้สึกเสียใจภายหลัง กำลังกัดกินและแผ่ซ่านไปทั่วขั้วหัวใจอย่างบ้าคลั่งทันใดนั้น สาวใช้คนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา นางสั่งให้คนรับใช้อื่น ๆ ถอยออกไป ในมือประคองตลับชาดที่ดูแสนธรรมดาเดินตรงมาที่ข้างกายมู่เมิ่งเสวี่ย ก่อนจะกระซิบเสียงเบาว่า: “พระชายา เมื่อครู่มีเด็กสาวคนหนึ่งนำสิ่งนี้มาส่งจากด้านนอก บอกว่าเป็นของกำนัลจาก “สหายเก่า” กำชับว่าต้องส่งให้ถึงพระหัตถ์ของท่านด้วยตัวเองเพคะ”สาวใช้ผู้นี้คือคนที่มู่เมิ่งเสวี่ยพามาจากตระกูลมู่เพื่อเป็นสินเดิม จึงถือเป็นไม่กี่คนที่นางสามารถไว้ใจได้ในจวนองค์ชายรองแห่งนี้เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของมู่เมิ่งเสวี่ยก็ขมวดมุ่นโดยไม่รู้ตัว นางรับตลับชาดนั้นมาในเมื่อเป็น “สหายเก่า” มอบให้ ย่อมมิใช่เพียงชาดธรรมดาแน่หัวใจของนางพลันบีบรัดแน่น ปลายนิ้วคลำสำรวจที่ก้นตลับอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่งจนสัมผัสได้ถึงกลไกเล็กจิ๋ว เมื่อกดลงไปเบา ๆเสียง “คลิก” ดังขึ้นแผ่วเบา ฝาชั้นลับที่ก้นตลับชาดก็ดีดตัวออก ด้านในนั้นไร้ซึ่งผงชาด มีเพียงผ้าไหมบางทำจากวัสดุพิเศษ

“แควก——!”เสียงฉีกขาดเบา ๆ ดังขึ้น!แสงตะวันยามบ่ายอันเจิดจ้าสาดส่องลงมาอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ชั่วพริบตาก็ได้อาบไล้ใบหน้าของเกอซูอวิ๋นที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก—จมูกโด่งเป็นสัน เบ้าตาลึก ขนตางอนยาวเป็นแพ และดวงตาสีน้ำตาลอ่อนใสกระจ่างดุจอำพันที่แฝงเอกลักษณ์ของชาวซีอวี้ไว้อย่างชัดเจน!เหล่าเด็กน้อยต่างพากันตะลึงงัน จ้องมองท่านน้าคนสวยที่มีรูปลักษณ์ผิดแผกไปจากผู้คนที่พวกตนเคยพบเห็นในยามปกติอย่างโง่งมเกอซูอวิ๋นเพิ่งรู้สึกตัวว่าโฉมหน้าถูกเปิดเผยเสียแล้ว นางรีบยกมือขึ้นปิดบังใบหน้า ทว่าทุกอย่างก็สายเกินไป!โฉมหน้าที่แท้จริงของนาง ถูกเด็กกลุ่มนั้นเห็นจนกระจ่างแจ้งเสียแล้ว!เซียวเหอรีบก้าวเข้ามา บังร่างคุ้มครองเกอซูอวิ๋นขึ้นรถม้าไปทันทีเหล่าองครักษ์พยัคฆ์ต่างพากันเคร่งเครียด กดเสียงต่ำสั่งการ “ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!”รถม้าพุ่งทะยานออกจากเมืองชีเสียด้วยความเร็วสูงสุดทุกคนต่างตระหนักดีว่าวิกฤตครั้งใหญ่ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว พวกเขาต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด และต้องไปถึงชายแดนให้ได้ก่อนที่อวี่เหวินฮ่าวจะได้รับข่าว!หลายวันต่อมาเมืองถังจิง ณ ห้องตำราจวนองค์ชายรองขณะที่อวี่เหวิน