Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1661 - Bab 1670

ร่างกายของนายท่านม่อสั่นเทาอย่างรุนแรง ทุกย่างก้าวโซเซโอนเอนราวกับสัง ขารจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ ทว่าแผ่นหลังของเขากลับเหยียดตรง ด้วยมีกระแสแห่งความโศกเศร้าและเคียดแค้นที่ยากจะพรรณนาคอยค้ำจุนไว้ตลอดเส้นทางที่ผ่านพ้น เขาได้เห็นภาพอันน่าเวทนาของเหล่าศิษย์ในหุบเขาที่ต่างครวญครางด้วยความเจ็บปวดล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น อีกทั้งหมอกพิษที่ยังมิจางหายไปเสียทีเดียว ยิ่งส่งผลให้ความปวดร้าวและเปลวเพลิงโทสะในดวงตาของชายชราลุกโชนขึ้น ร่างกายก็ยิ่งสั่นสะท้านหนักกว่าเดิมเมื่อเฉียวเนี่ยนพยุงนายท่านม่อก้าวเข้าสู่ “เรือนสงบจิต” อันเป็นที่คุมขังเสิ่นเยว่ ก็พบว่าเขากำลังหลับตาพักผ่อนอย่างสงบนิ่ง มุมปากยังมีร่องรอยแห่งความเย็นชาเฉยเมยราวกับเรื่องราวภายนอกนั้นมิได้เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อยขณะที่อิ๋งชีซึ่งยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง กลับจ่อกระบี่คมกริบไว้ที่ลำคอของเสิ่นเยว่รังสีแห่งความโกรธแค้นนั้นฉายชัดเสียจนทะลุหน้ากากเหล็กดำออกมาเมื่อเห็นเฉียวเนี่ยนพยุงนายท่านม่อเข้ามา อิ๋งชีจึงยอมลดกระบี่ยาวลง แต่น้ำเสียงยังคงกรุ่นไปด้วยโทสะ “ท่านเจ้าสำนัก คนผู้นี้ช่างดื้อรั้นไม่สิ้นดี!”เสิ่นเยว่ที่ได้ยินความเคลื่อนไ

อาจิ่วก้มหน้าลง เผยรอยยิ้มขัดเขินทว่ารู้ความ “ท่านเจ้าสำนักกำลังยุ่งอยู่ขอรับ! สถานการณ์เมื่อคืนวิกฤตอันตรายยิ่ง นางยอมสละเลือดตนเองเพื่อช่วยชีวิตผู้คนมากมาย ซ้ำยังมิได้หลับตาลงเลยทั้งคืน มัวแต่พาทุกคนเคี่ยวยาถอนพิษจนใบ หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เรื่องเล็กน้อยของข้าเพียงเท่านี้ จะกล้าไปรบกวนนางได้อย่างไร”เสิ่นเยว่หวนนึกถึงภาพของเฉียวเนี่ยนเมื่อคืน นางมีใบหน้าขาวซีด ฝ่ามือเปรอะเปื้อนโลหิต เห็นชัดว่าสูญเสียเรี่ยวแรงไปมหาศาลอาจิ่วมิได้กล่าวเท็จขณะที่ตกอยู่ในห้วงภวังค์ ก็ได้ยินอาจิวลดเสียงต่ำลง น้ำเสียงเจือความลังเลและกังวลใจ: “ทว่า... มีเรื่องหนึ่ง ข้ามิรู้ว่าควรเรียนท่านเสิ่นดีหรือไม่”เสิ่นเยว่ดึงสติกลับมา น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย: “กล่าวมาเถิด มิเป็นไร”อาจิ่วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พลางกระซิบเสียงเบาหวิว: “เมื่อเช้ามืดตอนที่ฟ้ายังมิสาง ข้าเห็นท่านใต้เท้าอิ๋งชีพาองครักษ์เงาหลายนาย ขนเอาพวกดินประสิวและกำมะถันจำนวนมากกลับมาจากนอกหุบเขาขอรับ!”หัวใจของเสิ่นเยว่พลันกระตุกวูบอาจิ่วลอบสังเกตสีหน้าของเขา ท่าทางกระสับกระส่ายยิ่งขึ้น: “ท่านเสิ่น... ท่านว่า ท่านเจ้าสำนักคงมิได้... คิดจะร

เมื่อเข็มเงินปักเข้าสู่ร่าง ร่างของเซียวเหิงพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เสียงครางต่ำด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสเล็ดลอดจากลำคอ เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผากในชั่วพริบตาสิ่งที่กำลังคืบคลานอยู่ใต้ผิวหนังเริ่มดิ้นพล่านรุนแรงยิ่งขึ้น ราวกับมีบางสิ่งถูกรบกวนจนตื่นตระหนกเสิ่นเยว่ไม่กล้าประมาทแม้เพียงครึ่งคำรบ เขาผนึกพลังวัตรไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ถ่ายเทผ่านเข็มเงินเข้าสู่ร่างกายของเซียวเหิงตลอดกระบวนการนั้นเสิ่นเยว่ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดที่มีจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หยาดเหงื่อไหลโซมจากจอนผมไม่ขาดสาย ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดลงเรื่อย ๆกาลเวลาคล้ายจะยืดขยายออกไปจนเนิ่นนานไร้ที่สิ้นสุดทันใดนั้น เซียวเหิงพลันอ้าปากค้าง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงทว่ากลับไม่ได้สำรอกสิ่งใดออกมาทว่าตรงผิวหนังตำแหน่งหัวใจที่ถูกเข็มยาวปักอยู่นั้น กลับเริ่มนูนเด่นขึ้นมาเป็นก้อนเล็ก ๆ ชวนสยดสยอง และรอยนูนนั้นกำลังเคลื่อนตัวไปตามตัวเข็มอย่างเชื่องช้า... ค่อย ๆ ดันตัวออกมาทีละนิด!มีบางสิ่งกำลังถูกบีบเค้นให้หลุดพ้นออกมาจากร่างของเซียวเหิง!นัยน์ตาของเสิ่นเยว่ฉายแววเคร่งเครียดและระแวดระวังถึงขีดสุดเขาปราด

นางมิต้องเกลียดชังเขาจนเข้ากระดูกดำหรอกหรือ?!ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้จัดระเบียบความคิด ความทรงจำอีกสายที่น่าหวาดผวายิ่งกว่ากลับพุ่งพล่านเข้าถาโถมเขา “เห็น” สองมือของตนบดผสมพิษร้ายนานาชนิดอย่างช่ำชอง ก่อนจะโยนพวกมันลงสู่เตาหลอมโอสถโดยไม่ลังเล “เห็น” ควันพิษสีม่วงดำพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง กลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบกายอย่างหิวกระหาย และสิ่งที่ทำให้เขาขวัญผวาที่สุด คือการที่เขา “เห็น” สองมือของตนเองกำลังบีบรัดลำคอระหงของเฉียวเนี่ยนเอาไว้แน่นเขาสัมผัสได้ถึงกระดูกลำคออันเปราะบางที่สั่นสะท้านอย่างไร้ทางสู้ภายใต้ฝ่ามือ เห็นใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำจนม่วงเพราะขาดอากาศหายใจ และยิ่งไปกว่านั้น... เขาเห็นดวงตาคู่นั้นที่มักทอประกายอ่อนโยนและเจ้าเล่ห์ซุกซน กลับหม่นแสงลงอย่างรวดเร็วด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากจะเชื่อสายตา จนสุดท้ายก็ถูกความสิ้นหวังปกคลุมจนหมดสิ้น...“อึก... อ๊า—!”เซียวเหิงเค้นเสียงครางสั่นพร่าออกมาจากลำคอ ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็งอย่างรุน แรงราวกับถูกค้อนยักษ์ไร้สภาพฟาดเข้าอย่างจังเขาพลันคุดคู้ร่างเข้าหากัน ปลายนิ้วทั้งสิบจิกลงในกลุ่มผม เล็บฝังลึกเข้าสู่หนังศีรษะจนเจ็บแปลบ

ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันอีกครา ทว่าหาใช่ความตึงเครียดดังเก่าก่อน กลับเป็นความสงบนิ่งที่ชวนให้รู้สึกประหลาด ดุจดั่งฝุ่นละอองที่ค่อย ๆ ตกตะกอนลงหลังผ่านพ้นความวุ่นวายเนิ่นนานผ่านไป เฉียวเนี่ยนคล้ายเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสมือนไม่ใส่ใจนัก: “จะว่าไป... ท่านเสิ่นทราบหรือไม่ว่า แท้จริงแล้วอาจิ่ว... เป็นสตรี?”“แค่ก! แค่ก แค่ก!”เสิ่นเยว่ได้ยินดังนั้นก็ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เขาสำลักจนตัวโยน น้ำชาที่เพิ่งจิบลงคอแทบจะพ่นพรวดออกมาเขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องมองเฉียวเนี่ยนเขม็งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกและเหลือเชื่อถึงขีดสุด ราวกับเพิ่งได้ฟังเรื่องราวเพ้อฝันอันพิลึกพิลั่น “เจ้า... เจ้าว่ากระไรนะ?! อาจิ่วเป็น... สตรีงั้นหรือ?! เป็นไปได้อย่างไร!”ภาพในหัวของเขาผุดเงาร่างเล็กจ้อย เงียบขรึม มักจะก้มหน้าก้มตาอยู่เสมอ และสวมชุดเด็กรับใช้ปรุงยาตัวโคร่งโคล่งขึ้นมาทันทีเด็กคนนั้นทั้งผอมแห้ง ทั้งจืดชืดไม่สะดุดตา อีกทั้งน้ำเสียงยังพร่าเลือนจนแยกแยะบุรุษสตรีมิออก... จะเป็นสตรีไปได้อย่างไร?เฉียวเนี่ยนมองท่าทีเสียอาการที่หาได้ยากยิ่งของเขาแ