Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1681 - Bab 1690

อีกด้านหนึ่ง ณ ทิศตะวันตกของสำนักราชาโอสถ ในเรือนพักอันเงียบสงบ เซียวเหิงเพิ่งร่ายรำเพลงมวยเสร็จสิ้น หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก สะท้อนแสงอาทิตย์ดูเป็นประกายวาววับเด็กรับใช้ปรุงยาคนหนึ่งประคองชามยาเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่ทัพเซียว ถึงเวลาดื่มยาแล้วขอรับ”เซียวเหิงปาดเหงื่อพลางเดินตรงไปหาเด็กรับใช้ปรุงยาผู้นั้นเขารับชามยามาแล้วดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น รสขมฝาดของตัวยาคล้ายแผดเผาร้อนลวกลงไปถึงกระเพาะ ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมุ่น“เขาเป็นอย่างไรบ้าง?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง ทุกถ้อยคำราวกับถูกขัดสีด้วยกระดาษทรายนี่คือคำถามที่เขาเอ่ยถามอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ดังนั้นเด็กรับใช้ปรุงยาจึงเข้าใจได้ทันทีว่า “เขา” ที่เซียวเหิงกล่าวถึงนั้นหมายถึงผู้ใด“ท่านอ๋องยังคงมีอาการเช่นเดิมขอรับ... ส่วนท่านเจ้าสำนัก... หลายวันมานี้ท่านหาตำราแพทย์มาได้สองสามเล่ม จึงเอาแต่หมกมุ่นอ่านอยู่ตลอดเลยขอรับ!”เฉียวเนี่ยน หัวใจของเซียวเหิงพลันบีบรัด ความเจ็บปวดริ้วหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายนับตั้งแต่วันที่ได้เห็นจดหมายที่เสิ่นเยว่ทิ้งไว้ เขาก็รู้สึกว่าเฉียวเนี่ยนคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคนนางออกคำ

แมกไม้โบราณสูงเสียดฟ้าบดบังแสงสุริยันจนมืดมิด เถาวัลย์ขนาดยักษ์ทิ้งตัวลงมาดูประหนึ่งอสรพิษร้าย บนพื้นสะสมด้วยซากใบไม้เน่าเปื่อยทับถมจนหนาเตอะ ยามเหยียบลงไปจึงรู้สึกอ่อนนุ่มและยุบตัวลง ทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชื้นแฉะระคนกลิ่นคาวคละคลุ้งในอากาศเจือด้วยกลิ่นหมักหมมของเหล่าพืชพรรณและไอพิษบางเบาที่ลอยวนเวียน รอบกายเงียบสงัดจนมีเพียงเสียงซ่าซ่าของสายลมที่พัดผ่านใบไม้ และเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาเชื่องช้าถึงขีดสุดของพวกเขาเท่านั้นเซียวเหิงพลันยกมือขวาขึ้นแล้วกำหมัดแน่นเหล่าองครักษ์เงาเบื้องหลังหยุดชะงักในฉับพลัน ทุกร่างนิ่งงันดุจรูปสลัก กลั้นลมหายใจแผ่วเบา สายตาจับจ้องสำรวจไปรอบทิศด้วยความระแวดระวังเซียวเหิงย่อตัวลง ดวงตาคมกริบพินิจพิจารณาพื้นดินอย่างละเอียดชั้นใบไม้เน่าเปื่อยนั้นหนาเตอะ ดูผิวเผินไร้ซึ่งสิ่งผิดปกติทว่าเขากลับยื่นนิ้วมือออกไป ปัดเอาเศษใบไม้ร่วงที่ยังดูใหม่ชั้นบนสุดออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นหน้าดินด้านล่างที่มีสีเข้มกว่าและดูอัดแน่นเล็กน้อยปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านหน้าดินเบา ๆ ก่อนจะหยิบดินขึ้นมาหยิบมือหนึ่งแล้วยกขึ้นดมที่ปลายจมูก“ภายในสองวันนี้มีคนผ่านทางมา” เขาเอ

เหล่าองครักษ์เงาต่างก็ตระหนักได้ถึงจุดนี้ ในใจพลันบังเกิดความพรั่นพรึงย้อนหลังขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามพวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จากสำนักราชาโอสถไปนานกว่ายี่สิบวันแล้ว แท้จริงกลับยังลอบเฝ้ามองสำนักราชาโอสถอยู่เงียบ ๆ มาโดยตลอดจากชะง่อนผาแห่งนี้เมื่อมองออกไปไกล ๆ ทัศนียภาพทั้งหมดของสำนักราชาโอสถล้วนปรากฏแก่สายตาอย่างแจ่มชัด กระทั่งว่าเรือนหลังไหนมีคนเข้าออกกี่คน ก็ยังมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่งนั่นหมายความว่า ยามที่พวกเขาระดมไพร่พลขนานใหญ่ไปยังเหวหมอกพิษเพื่อตามหารังลับของเสิ่นเยว่ ตัวเสิ่นเยว่กลับพาอาเก้ามาคอยนั่งจับตาดูพวกเขาจากที่นี่เอง!และในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่พวกเขาออกเดินทางจากสำนักราชาโอสถเพื่อตามร่องรอยของเขา บางทีเสิ่นเยว่ก็คงเห็นหมดแล้วเช่นกัน!มิน่าเล่า พวกเขาถึงได้คว้าน้ำเหลวมาเนิ่นนาน แม้แต่เงาของเสิ่นเยว่ก็ยังไม่พานพบ!สีหน้าของเซียวเหิงเคร่งขรึมลง “ดูท่าวันนี้คงหาตัวเขาไม่พบแล้ว กลับกันเถิด!”ศัตรูอยู่ในที่ลับ พวกเราอยู่ในที่แจ้งยามนี้ตกเป็นรอง หากดึงดันหาต่อไปก็ไร้ประโยชน์เมื่อได้รับคำสั่ง ทุกคนจึงทำได้เพียงติดตามเขากลับไปยังสำนักราชาโอสถยามที่กลับ

ยามเฉียวเนี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดไปแล้วสติสัมปชัญญะประหนึ่งจมดิ่งอยู่ใต้ก้นบึ้งของท้องทะเลลึก แล้วค่อย ๆ ลอยละล่องขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างเชื่องช้า ช่างเป็นความรู้สึกที่ยาวนานและเหนื่อยล้ายิ่งนักนางปรือตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ทัศนียภาพเบื้องหน้าในคราแรกเห็นเป็นเพียงแสงสีขาวพร่าเลือน ต้องใช้เวลาปรับสายตาอยู่ครู่ใหญ่จึงเริ่มจับจ้องภาพได้ชัดเจนสิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือม่านเตียงที่คุ้นเคย และหนิงซวงที่นั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาของสาวใช้ตัวน้อยบวมเป่งราวกับเหอเถา นางกำลังพยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างสุดกำลัง“คุณ... คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว!” เมื่อหนิงซวงเห็นนางลืมตา ก็แทบจะโผเข้ามาหาในทันที น้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงสะอื้นและความดีใจอย่างล้นพ้น แต่กระนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป ราวกับกลัวจะทำให้เฉียวเนี่ยนแตกตื่น “ท่านทำเอาบ่าวขวัญเสียหมดแล้วเจ้าค่ะ! ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง? มีตรงไหนไม่สบายหรือไม่เจ้าคะ?เฉียวเนี่ยนขยับริมฝีปาก ทว่าลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก ทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ เท่านั้นนางลองขยับกายดูเล็กน้อย ก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างราวกับถูกบดขยี้จนไร้เรี่ยวแ

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเซียวเหิงล่วงรู้แล้วว่าเสิ่นเยว่สามารถลอบสังเกตความเคลื่อนไหวของพวกเขาจากที่สูงได้ ย่อมไม่ทำการค้นหาอย่างเอิกเกริกเช่นเดิมอีกต่อไปเขาพากำลังคนกลุ่มหนึ่งเร้นกายออกจากสำนักราชาโอสถ ทำทีเป็นออกตามหาเสิ่นเยว่ตามทิศทางของเมื่อวานทว่าเขากลับมิได้ไล่ตามเบาะแสที่ทิ้งไว้ในป่าแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำในบางครา ความเคลื่อนไหวของเขายังรวดเร็วกว่าเสิ่นเยว่เสียด้วยซ้ำหลายต่อหลายครั้งที่เสิ่นเยว่เกือบจะถูกเซียวเหิงค้นพบบางทีอาการหมดสติของเฉียวเนี่ยนเมื่อวานนี้ อาจทำให้เซียวเหิงร้อนรนจนเกินไปเสิ่นเยว่ลอบคิดเช่นนั้นในใจ ด้วยความจนใจเขาจึงทำได้เพียงพาอาจิ่วหลบหนีไปอีกทิศทางหนึ่งทว่ากลับคาดไม่ถึงว่าที่แห่งนั้นได้ถูกวางข่ายดักซุ่มเอาไว้ประดุจแหฟ้าตาข่ายดินกระทั่งได้เห็นองครักษ์เงานับสิบชีวิตยืนขวางทางเบื้องหน้า เสิ่นเยว่จึงตระหนักได้ว่าตนเองตกหลุมพรางเข้าเสียแล้ว!“ท่านเสิ่น!”เสียงอันเย็นชาของเซียวเหิงดังขึ้นจากทางด้านหลัง แฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างรุนแรง “เจ้าคงมิได้โง่เขลาถึงขั้นคิดว่า ในเมื่อข้ารู้อยู่เต็มอกว่าเจ้าลอบจับตาดูอยู่ แล้วข้าจะมิได้เตรียมการใด ๆ ไว้เลยกระมัง?”อา