Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1701 - Bab 1710

รอบกายคือนัยน์ตานับสิบ ๆ คู่ที่จับจ้องนางเขม็ง ทุกสายตาเปรียบดั่งเข็มไร้ลักษณ์ที่ทิ่มแทงจนนางหนาวสะท้านไปทั้งสรรพางค์กายเหล่าศิษย์แห่งหมู่ตึกหมื่นกระบี่ยามนี้ประดุจนกตื่นเกาทัณฑ์ ฝากทั้งความหวังและความหวาดกลัวไว้ที่นางเพียงผู้เดียวพวกเขาอาจมองไม่ออกถึงเคล็ดวิชาฝังเข็มเดินชีพจรหรือการจำแนกตัวยา แต่หากนางกรีดข้อมือเพื่อใช้โลหิตเป็นโอสถในยามนี้—การกระทำอันสะท้านฟ้าสะเทือนดินเช่นนี้ ย่อมไม่อาจหลบพ้นสายตาของผู้ใดในที่นี้ไปได้!“โลหิตของเจ้าสำนักราชาโอสถสามารถถอนพิษได้ร้อยพิษ!”หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไปจะนำพาสิ่งใดมา?มันคือความโลภอันไร้ที่สิ้นสุดของยุทธภพ คือการแก่งแย่งชิงดีอย่างไม่เลือกวิธีการจากขุมกำลังต่าง ๆ และคือหายนะที่จะทำลายรากฐานนับร้อยปีของสำนักราชาโอสถให้ย่อยยับลงในพริบตา! ถึงเวลานั้น นางจะไม่ใช่แพทย์ผู้ช่วยชีวิตคนอีกต่อไป แต่จะกลายเป็น “โอสถทิพย์” ที่ทุกคนต่างรุมแย่งชิง หากแม้นไม่ได้ครอบครองก็จักต้องทำลายทิ้ง!ลำพังตนเองยังยากจะเอาชีวิตรอด แล้วจะเอาสิ่งใดไปปกป้องสำนักราชาโอสถ?ความคิดนี้ประดุจน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงกลางกระหม่อม แช่แข็งไปถึงแขนขาและจุดชีพจรทั่วร่างในชั่วพริบ

หลายวันต่อมา ณ ห้องลับที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนาในส่วนลึกของสำนักราชาโอสถอากาศภายในทั้งร้อนและชื้น อบอวลไปด้วยกลิ่นอายสมุนไพรอันเข้มข้นแปลกประหลาด ผสมปนเปกับกลิ่นคาวหวานบางอย่างที่ยากจะอธิบายใจกลางห้องมิใช่เตาหลอมยาตามขนบดั้งเดิม แต่กลับเป็นเตียงหยกสองเตียงวางเรียงเคียงกันเซี่ยปี้อันนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงหนึ่ง ใบหน้ายังคงซีดเผือดไร้สีเลือด ทว่าเส้น เลือดสีคล้ำที่ขดตัวประหนึ่งใยแมงมุมดูจะสงบลงไปบ้างแล้ว แม้ลมหายใจจะยังแผ่วเบา แต่ก็มิได้ดูเหมือนจะขาดห้วงไปได้ทุกเมื่อเช่นกาลก่อนส่วนบนเตียงหยกอีกฝั่ง คือหนอนกู่รูปร่างประหลาด ลำตัวใสกระจ่างดุจหยกม่วง ขนาดราวหนึ่งกำปั้นเด็กทารก มันขยับกายเพียงเล็กน้อย ผิวกายเปล่งประกายเรืองรองจาง ๆ จังหวะการหายใจของมันกลับสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับการกระเพื่อมขึ้นลงของทรวงอกเซี่ยปี้อันอย่างน่าอัศจรรย์!เฉียวเนี่ยนยืนอยู่ระหว่างเตียงทั้งสอง ใบหน้าของนางขาวซีดจากการสูญเสียพลังกายอย่างหนัก หยาดเหงื่อเม็ดละเอียดผุดพรายตามไรผม นางคีบเข็มทองเรียวยาวไว้ที่ปลายนิ้ว หางเข็มเชื่อมต่อกับเส้นไหมโปร่งแสงที่แทบมองมิเห็นด้วยตาเปล่า ส่วนปลายอีกด้านของเส้นไหมปักล

ศิษย์แห่งหมู่ตึกหมื่นกระบี่ถอยร่นไปสิบก้าวตามคำสั่ง กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงที่กดทับบรรยากาศเริ่มเบาบางลงบ้างแล้ว ราวกับสายลมตรงปากหุบเขากลับมาพัดผ่านได้อีกครั้งคนของสำนักราชาโอสถลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นายท่านม่อรีบก้าวเข้าไปหาพลางประสานมือคารวะเซียวเหิง กระซิบเสียงต่ำด้วยความซาบซึ้งใจ: “ขอบคุณแม่ ทัพเซียวที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ หากท่านมาไม่ทันเวลา เกรงว่าวันนี้ฮูหยินเฒ่าคงมิอาจรับมือกับเรื่องยุ่งยากนี้ได้…”เซียวเหิงโบกมือเบา ๆ ชายเสื้อคลุมสีนิลพลิ้วไหวตามลมยามค่ำคืน สีหน้าของเขายังคงสุขุมหนักแน่นดั่งขุนเขา มีเพียงส่วนลึกในดวงตาเท่านั้นที่ซ่อนแววเหนื่อยล้าซึ่งยากจะสังเกตเห็นเขากวาดสายตามองหลินเฟิงที่แม้จะยอมถอยไปแล้วแต่ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอัดอั้น ก่อนจะเอ่ยกับท่านหมอโม่เสียงเบา: “นายท่านม่อมิต้องมากพิธี รบกวนท่านช่วยเตรียมสุราอาหารมาสักหน่อย ข้ากับพี่หลินมิได้พบกันนานหลายปี ขอถือโอกาสนี้รำลึกความหลังเสียหน่อย... และเพื่อรั้งพวกเขาสงบลงชั่วคราว”นายท่านม่อเข้าใจความนัยที่สื่อผ่านสายตานั้นได้ทันที พยักหน้ารับรัวเร็ว: “ได้ ได้ ข้าจะรีบสั่งคนไปเตรียมเดี๋ยวนี้!”เพี

หากเป็นหลินเฟิงยามปกติที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ย่อมไม่มีทางถูกคำพูดเหล่านี้ข่มขวัญเอาได้ง่าย ๆ และอาจถึงขั้นเอ่ยปากโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน ทว่ายามนี้เขาเมามายหนักหนา สมองพร่าเลือนสับสนไปหมด ความรู้สึกเพียงหนึ่งเดียวคือสุ้มเสียงของอีกฝ่ายนั้นช่างเข้มงวดนัก ทุกถ้อยคำคล้ายค้อนหนักที่ฟาดลงกลางใจ ลึก ๆ แล้วเขารู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่ากลับถูกฤทธิ์สุราปิดกั้นความคิดเสียจนไม่อาจเรียบเรียงสิ่งใดได้ในชั่วพริบตาขณะเดียวกัน เซียวเหิงก็กำลังฝืนสะกดกั้นอาการวิงเวียนและคลื่นเหียนที่ตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก เขาอาศัยแรงพยุงยันกายลุกขึ้น พยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบมั่นคงพลางกล่าวกับหลินเฟิงว่า: “พี่หลิน ท่านเจ้าสำนักเฉียวกล่าวได้ถูกต้องแล้ว... ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของคุณชายพวกเราถอยออกไปก่อนเถิด... ทุกสิ่งค่อยรอฟังข่าวในวันพรุ่งนี้…”หลินเฟิงมองเฉียวเนี่ยนด้วยสายตาพร่ามัว สลับกับมองเซียวเหิงที่ใบหน้าซีดเผือดทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความสัตย์จริง ความคิดที่ถูกฤทธิ์สุราทำให้ด้านชาพลันตีกันจนเป็นปมยุ่งเหยิง เขาโบกมือไปมาอย่างสะเปะสะปะ พลางตะโกนเสียงอ้อแอ้ว่า: “ได้... ได้... เพื่อศิ

เช้าวันถัดมา เมื่อหลินเฟิงลืมตาตื่น อาการปวดศีรษะจากฤทธิ์สุราค้างคืนยังมิทันจางหาย ศิษย์ที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเห็นดังนั้นก็รีบรินน้ำส่งให้เขาทันทีหลินเฟิงรับมาดื่มอึกใหญ่จึงรู้สึกทุเลาลงบ้าง เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า: “ยามใดแล้ว?”“ยามเฉินแล้วขอรับ” ศิษย์ผู้นั้นตอบพลางขมวดคิ้วมุ่น “ศิษย์พี่ใหญ่ พี่น้องด้านนอกพากันเอะอะโวยวายยกใหญ่แล้ว หากท่านยังมิตื่น พวกเขาคงจะบุกไปยังสำนักราชาโอสถกัน เองเป็นแน่!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเฟิงก็พลันนึกถึงเรื่องสำนักราชาโอสถขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึมลงทันทีเมื่อหวนนึกถึงภาพเซียวเหิงที่เอาแต่รบเร้าให้เขาดื่มสุราเมื่อคืน ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่านั่นคือกลลวงถ่วงเวลาของอีกฝ่ายเขาจึงแอบสบถด่าในใจ “หน็อยแน่!”เขาพลิกตัวลงจากเตียงพร้อมออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด “รวมพลศิษย์ทั้งหมด ตามข้าไปสำนักราชาโอสถ!”ไม่นานนัก เขาก็นำขบวนศิษย์มาถึงหน้าสำนักราชาโอสถอีกครั้ง ด้วยขุมกำลังและกระแสกดดันที่ยิ่งใหญ่กว่าเมื่อวาน“เฉียวเนี่ยน! ออกมาเดี๋ยวนี้! หากวันนี้ข้ายังมิเห็นว่าศิษย์น้องปลอดภัยดี และมิได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนเพื่อไปรายงานต่อท่านอาจ