Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1671 - Bab 1680

กล่าวจบ เขาก็มิได้เอ่ยคำใดอีก เพียงพยักหน้าให้เฉียวเนี่ยนเล็กน้อย ก่อนจะหมุนกายพาอาจิ่วเดินไปตามเส้นทางสายเล็กบนขุนเขา มุ่งหน้าออกจากหุบเขาไปเฉียวเนี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ เฝ้ามองเงาหลังของหนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กค่อย ๆ เลือนหายไปสุดปลายทางเดินเขาอันเขียวชอุ่ม จึงค่อยถอนสายตากลับมานางย่อกายลงข้างสระโอสถอีกครา ทอดถอนใจพลางมองดูฉู่จืออี้ที่ยังคงหลับตาพริ้ม “เสิ่นเยว่กับอาจิ่วเติบโตในสำนักราชาโอสถมาตั้งแต่เล็ก บัดนี้กลับต้องจากไป ช่างน่าทอดถอนใจนัก แต่ในเมื่อเสิ่นเยว่ก่อเรื่องไว้มากมายเพียงนี้ หากข้ายังรั้งเขาไว้ในหุบเขาต่อไป ย่อมเลี่ยงมิได้ที่จะถูกครหาว่าเมตตาจนเกินงาม ตำแหน่งเจ้าสำนักนี้ช่างยากเย็นเหลือเกิน... เจ้าว่าจริงหรือไม่?”สิ้นคำกล่าว มีเพียงความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณสายลมเอื่อยพัดผ่านขุนเขามาแผ่วเบา ราวกับจะเป็นคำตอบให้แก่นางมุมปากของเฉียวเนี่ยนหยักโค้งเป็นรอยยิ้มขื่นโดยไม่รู้ตัว คิ้วเรียวขมวดมุ่น “พี่ใหญ่ ท่านหลับไปนานเหลือเกิน เมื่อใดจะฟื้นเสียที?”เสียงทอดถอนใจยังคงไร้ซึ่งการตอบสนองใด ๆเฉียวเนี่ยนเอียงคออย่างจนใจ ทว่าในห้วงความคิดกลับพลันหวนนึกถึงสีหน้าของเสิ่นเยว

ระหว่างที่พูด นางก็สาวเท้าตรงออกไปด้านนอกทันทีเพียงไม่นาน ก็ได้เห็นอิ๋งชีที่เพิ่งรุดหน้ากลับมาเมื่อสายตาสบประสาน อิ๋งชีรีบพุ่งตัวเข้ามารายงานเฉียวเนี่ยนทันที “ท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยตามเข้าไปในป่า ทว่าไร้ร่องรอยของเสิ่นเยว่เสียแล้วขอรับ”วิชาตัวเบาของเสิ่นเยว่สืบทอดมาจากเสิ่นม่อ ย่อมมิใช่ผู้ใดจะตามทันได้โดยง่ายยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจจงใจทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้เพื่อบอกเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดก่อนจากไป จงใจทำให้นางไม่อาจตามหาเขาพบอีก เพื่อบีบให้นางทำได้เพียงเฝ้ามองฉู่จืออี้ที่หลับใหลไม่ได้สติ และจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง!อิ๋งชีไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉียวเนี่ยนจึงมีสีหน้าเช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ในจดหมายของเสิ่นเยว่... เขียนสิ่งใดไว้หรือขอรับ?”เฉียวเนี่ยนมิได้เอ่ยตอบ กลับเป็นเซียวเหิงที่เดินตามมาด้านหลังส่งจดหมายนั้นให้อิ๋งชีอิ๋งชีรับจดหมายไป กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว ยิ่งอ่านลงไปมากเท่าใด ไอเย็นยะเยือกรอบกายเขาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น นิ้วมือที่บีบจดหมายเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดเขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า เสิ่นเยว่จะอำมหิตถึงเพียงนี้! ก่อนจากไป ยังกล้าทิ้งอุบายพิฆาตใจท

น่าเสียดายที่ยังคงไร้ร่องรอยเช่นเดิมเวลาล่วงเลยไปทีละน้อยบรรยากาศภายในห้องเริ่มทวีความกดดันจนชวนให้อึดอัด แม้การเคลื่อนไหวขององครักษ์เงาจะยังคงเฉียบคมแม่นยำ ทว่าระหว่างคิ้วกลับเริ่มปรากฏร่องรอยของความกระวนกระวายและสับสนอย่างไม่อาจควบคุม พวกเขาแทบจะรื้อค้นทุกซอกมุมของห้องนี้จนละเอียดลออ ทว่ากลับไม่พบเบาะ แสใดที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อยอิ๋งชียืนอยู่กลางห้อง หน้ากากเหล็กอันเย็นเยียบช่วยปกปิดสีหน้าของเขาเอาไว้ เขาหันไปมองเฉียวเนี่ยนพลางขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึม “เป็นไปได้หรือไม่ว่า... จะถูกเสิ่นเยว่นำติดตัวไปด้วย?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉียวเนี่ยนจึงค่อย ๆ ส่ายหน้า “บนตัวอาจิ่วมีเพียงห่อผ้าใบเล็กสองห่อ ดูจากน้ำหนักแล้วเบายิ่งนัก น่าจะมีเพียงเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนแค่สองชุด ไม่คล้ายกับจะซ่อนตำราเอาไว้ได้”ต่อให้ซ่อนไปจริง ๆ ก็คงซ่อนได้เพียงแค่เล่มสองเล่ม ทว่าตำราวิชาคุณไสยนั้นซับซ้อนเหลือคณา มีหรือที่ตำราแพทย์เพียงไม่กี่เล่มจะบันทึกไว้ได้ครบถ้วน?ดังนั้น ต่อให้เสิ่นเยว่จะนำติดตัวไปหนึ่งหรือสองเล่มจริง แต่อย่างอื่นย่อมต้องยังอยู่ที่นี่!อิ๋งชีเข้าใจความหมายของเฉียวเนี่ยน เ

จนกระทั่งปลายนิ้วของนางคีบก้อนดินเล็ก ๆ ที่มีสีเข้มจัดและเนื้อสัมผัสเหนียวหนืดละเอียดผิดปกติขึ้นมาได้ นางถึงกับชะงักมือลงโดยพลันดินนี่... มีบางอย่างผิดปกติ!นางนำเศษดินนั้นมาจรดปลายจมูก สูดดมเพียงเบา ๆ กลิ่นเหม็นคาวเน่ารุนแรงเจือด้วยกลิ่นอับชื้นอันเย็นเยียบ พลันจู่โจมเข้าสู่โพรงจมูกอย่างไม่ทันตั้งตัว!นี่มิใช่กลิ่นอายของดินอันอุดมสมบูรณ์กลางป่าเขาที่อาบไล้ด้วยแสงตะวันโดยทั่วไป ทว่ามันคล้ายกับ... ดินที่ถูกนำมาจากส่วนลึกของถ้ำมืดมิดปิดตาย หรือไม่ก็ก้นบึ้งของบึงมรณะที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายตลอดทั้งปี!หัวใจของเฉียวเนี่ยนกระตุกวูบ! รูม่านตาหดเกร็งขึ้นฉับพลัน!“อิ๋งชี!” น้ำเสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต ทว่ากลับแหลมคมยิ่งนัก “เจ้ามานี่!”อิ๋งชีรุดเข้ามาเบื้องหน้าทันทีเฉียวเนี่ยนยื่นเศษดินในปลายนิ้วไปตรงหน้าเขา: “เจ้าลองดมดู!”อิ๋งชีก้มลงสูดดมและจำแนกกลิ่นอย่างละเอียดตามคำสั่ง ชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งขรึมลงอย่างยิ่ง แววตาฉายความเฉียบคม: “กลิ่นนี้... ทั้งคาวเน่าและเย็นเยียบ ข้าน้อยไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้ในป่าเขารอบหุบเขามาก่อน ดูไปแล้วคล้ายกับ...

ทว่า นอกจากสิ่งมีชีวิตอันชวนขนพองสยองเกล้ากับเครื่องใช้อันหยาบโลนเหล่านี้แล้ว ทั่วทั้งถ้ำกลับว่างเปล่าโพลนชั้นตำรา บันทึก หรือม้วนหนังแกะที่ควรจะมี... สิ่งใดก็ตามที่มีร่องรอยของการจดบันทึกกลับไม่มีให้เห็นเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!ที่นี่จะต้องเป็นสถานที่ที่เสิ่นเยว่ใช้ศึกษาและปรุงกู่เป็นแน่!“ค้น!” น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกต ทว่านางยังคงฝืนข่มจิตใจให้มั่นคงเพื่อออกคำสั่ง “เขาต้องซ่อนตำราไว้ที่ไหนสักแห่งแน่!”“ขอรับ!” เหล่าองครักษ์เงาขานรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะสะกดกลั้นความสะอิดสะเอียนเพื่อเริ่มการค้นหาอีกคราพวกเขาตรวจสอบผนังหินทุกกระเบียดนิ้ว เคาะพื้นดินทุกแผ่น พลิกค้นไหดินเผาทุกใบ... ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมิต่างจากตอนอยู่ที่เรือนสงบจิตแม้แต่น้อย—นั่นคือคว้าน้ำเหลวเห็นได้ชัดว่าก่อนจะจากไป เสิ่นเยว่ได้เคลื่อนย้ายของสำคัญที่สุดออกไปจนสิ้นแล้วทิ้งไว้เพียงแมลงกู่อันเย็นเยียบที่ไร้สุ้มเสียงและเครื่องใช้เหล่านี้ ประหนึ่งกำลังหัว เราะเยาะความเหนื่อยยากอันสูญเปล่าของพวกเขาอย่างเงียบงันความผิดหวังและความรู้สึกไร้กำลังถาโถมเข้าใส่ทุกคนในพริบตาอุตส่าห์บุกฝ่าคว