Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Kabanata 831 - Kabanata 840

การลอบสังหารทายาทถือเป็นเรื่องใหญ่ องค์หญิงซูหยวนไม่กล้าเสี่ยงแม้แต่น้อย นางจึงรีบนำคนออกไปทันที โดยไม่ทิ้งคนของนางไว้เลยแม้แต่คนเดียวและในตอนนี้ นางกำนัลตัวน้อยที่ดูแลสวีเหม่ยเหรินก็เพิ่งจะยื่นหน้าออกมาจากมุมห้องอย่างหวาดๆเมื่อเห็นนาง เฉียวเนี่ยนก็ตะคอกเสียงเข้ม “ยังไม่รีบไปตามคนอีก หากทายาทในครรภ์เป็นอะไรขึ้นมา เจ้าจะเป็นคนแรกที่ถูกลากไปรับโทษ!”ก่อนหน้านี้เฉียวเนี่ยนเคยสั่งนางกำนัลตัวน้อยไว้แล้วว่า หากเกิดเรื่องกับสวีเหม่ยเหริน ให้รีบไปหาเซียวเหอทันทีครานี้เมื่อได้ยินคำพูดของเฉียวเนี่ยน นางกำนัลจึงเหมือนนึกขึ้นได้ แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างลนลานส่วนเฉียวเนี่ยนก็รีบเข้าไปในห้องเพื่อตรวจดูอาการของสวีเหม่ยเหรินทันทีใต้ร่างของสวีเหม่ยเหรินยังคงมีเลือดไหลไม่หยุดนางรู้ดีว่าไม่อาจช่วยห้ามเลือดได้อีกต่อไป วันนี้ เด็กคนนี้จะต้องออกมาให้ได้!ทันใดนั้น นางก็ใช้เข็มแทงไปที่จุดบนกระหม่อมของสวีเหม่ยเหริน เพื่อช่วยเพิ่มแรงให้นาง แล้วจึงกล่าวว่า “เหม่ยเหรินวางใจ แม้ทารกจะตัวใหญ่ไปหน่อย แต่ยังไม่ถึงกำหนดคลอด น่าจะสามารถคลอดออกมาได้!”เมื่อได้ยินดังนั้น สวีเหม่ยเหรินก็หลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด

เห็นเฉียวเนี่ยนวิ่งกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งอย่างไม่ลังเล หลินเย่ว์ก็พลันรู้สึกหนักอึ้งในใจแม้เขาจะไม่ค่อยได้เดินในวังหลังบ่อยนัก แต่ก็พอจะรู้เรื่องราวต่างๆ ในวังหลังมาบ้างยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเนี่ยนเนี่ยนพูดเช่นนี้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาย่อมต้องทำให้สำเร็จ!นี่เป็นครั้งแรกที่นางฝากฝังให้เขาทำเรื่องใดเรื่องหนึ่งหลังจากที่พี่น้องทั้งสองตัดขาดความสัมพันธ์กัน แถมยังเป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องถึงความเป็นความตายของนาง!เขาย่อมต้องทำให้เรียบร้อยให้ได้!ในตอนนี้เอง คิ้วก็ขมวดแน่นเป็นปม มองไปยังนางกำนัลข้างกาย แล้วกล่าวว่า “อยู่ดูแลที่นี่ให้ดี หากเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”พูดจบก็ไม่สนใจว่านางกำนัลจะเข้าใจหรือไม่ รีบอุ้มเด็กหมุนตัวจากไปทันทีเพียงแต่ว่าหลินเย่ว์ไม่ได้ชำนาญเส้นทางในวังหลังนัก โดยเฉพาะตำหนักฝูเหอที่อยู่ห่างไกลเช่นนี้ตอนมามีขันทีในวังนำทาง แต่ตอนนี้จะกลับ ไม่รู้ว่าควรไปทางใดเขาพอจำทิศทางของห้องทรงอักษรได้ลางๆ หลินเย่ว์คิดว่าในชั่วยามนี้ ฮ่องเต้ย่อมยังทรงว่าราชการอยู่ที่ห้องทรงอักษรแต่พระราชวังนั้นช่างกว้างใหญ่ เส้นทางแยกเล็กใหญ่มีอยู่มากมาย หลินเย่ว์อุ้มเด็

โดนดูหมิ่นถึงขนาดนี้ ขันทีทั้งสองก็พุ่งตัวเข้าหาหลินเย่ว์โดยทันทีหลินเย่ว์กลับดูไม่ร้อนใจนักฉู่จืออี้เคยสอนเขาว่า เมื่อสองกองทัพรบกัน สิ่งต้องห้ามที่สุดคือความร้อนใจในบางครั้งการลงมือก่อนก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ต้องดูจังหวะที่เหมาะสมด้วยเมื่อเห็นขันทีพุ่งมาด้านหลังคนหนึ่ง ด้านหน้าคนหนึ่ง หลินเย่ว์ก็พยายามข่มความกระวนกระวายใจเอาไว้ รอขันทีคนที่พุ่งเข้ามาก่อนเข้ามาประชิด เขาจึงใช้ท่าเข่าหยกทะลุม่านวังในทันทีขันทีไม่คาดคิดว่าหลินเย่ว์จะใช้ท่าไม้ตายอย่างกะทันหันเช่นนี้ จึงรีบเบี่ยงตัวหลบทันที แต่หลินเย่ว์กลับพุ่งเข้ามาประชิดตัวโดยไม่สนเด็กน้อยในอ้อมอก เขาหมุนตัวโจมตีจนขันทีคนนั้นได้รับบาดเจ็บเพียงแค่สามกระบวนท่าสั้นๆ เท่านั้น ขันทีคนนั้นก็ถูกหลินเย่ว์ผลักกระเด็นออกไปขันทีอีกคนก็พุ่งเข้ามาแล้วเช่นกัน ความผิดพลาดของขันทีคนแรกทำให้เขาระแวดระวังตัวต่อหลินเย่ว์ ออกกระบวนท่าอย่างรอบคอบแต่นี่ก็ถือเป็นข้อห้ามสำคัญในการรบเช่นกันหากในใจเกิดความระแวดระวังแล้ว ตอนออกกระบวนท่าโจมตีจะไม่เด็ดขาดนัก และมักทำให้พลาดโอกาสทองไปและเพราะอย่างนั้น จึงทำให้หลินเย่ว์ได้โอกาสโจมตีกลับจนชนะในครั้

ได้ยินดังนั้น นางกำนัลน้อยแทบจะกรีดร้องออกมา “อย่ามาใส่ร้ายข้า! ใคร ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นคนกินของที่ฮองเฮาประทานให้? เจ้า เจ้าไม่มีหลักฐาน!”เฉียวเนี่ยนเหนื่อยล้าอย่างที่สุด แม้แต่เปลือกตายังไม่ยกขึ้น เพียงเอ่ยว่า “เจ้าดูสวีเหม่ยเหรินสิ รูปร่างของนางเมื่อเทียบกับเดือนก่อนเป็นอย่างไร? หากกินของที่ฮองเฮาทรงประทานให้จริง จะซูบผอมได้ถึงเพียงนี้หรือ? เจ้าคิดว่าฮองเฮาจะเชื่อเจ้าหรือเชื่อข้า? ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเจ้ากินของพวกนั้น น่าจะมีคนเห็นบ้างไม่มากก็น้อย ใช่หรือไม่?”ไม่ใช่แค่มีคนเห็น!นางกำนัลน้อยผู้นี้ขณะกินของดีๆ พวกนั้น ก็ยังโอ้อวดไปทั่ว ผู้คนที่รู้เรื่องมีไม่น้อยเลย!พอตระหนักได้ว่าตัวเองเหยียบกับดักที่เฉียวเนี่ยนวางไว้ นางกำนัลน้อยก็โกรธแค้นอย่างยิ่ง แต่ก็รู้ดีว่า ตอนนี้นอกจากเฉียวเนี่ยนแล้ว ไม่มีใครช่วยนางได้ จึงรีบคุกเข่าตรงหน้าเฉียวเนี่ยนทันที“ท่านหญิงเฉียว! บ่าวสำนึกผิดแล้ว! ท่านหญิงเห็นแก่ที่บ่าวเชื่อฟังท่านมาตลอดสองสามวันนี้ ช่วยบ่าวด้วยเถอะเจ้าค่ะ!”ได้ยินดังนั้น เฉียวเนี่ยนจึงเงยหน้ามองนางกำนัลน้อยผู้นั้น เอ่ยว่า “ไปเปิดประตูหลังตำหนักฝูเหอ ให้นำรถเข็นเข้ามา หากทุกอย่าง

ทันใดนั้นก็มีนางกำนัลกับขันทีหลายคนกรูเข้ามาหาเฉียวเนี่ยนเฉียวเนี่ยนยิงเข็มเงินในมือออกไปทันที พุ่งใส่แขนขันทีคนหนึ่งจนเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่การกระทำนี้กลับไม่ได้ทำให้คนอื่นหวาดกลัวเลยบางทีสำหรับพวกเขาแล้ว การถูกเฉียวเนี่ยนยิงเข็มใส่ แม้จะล้มลงนอนกับพื้น น้ำลายฟูมปาก ก็ยังดีกว่าขัดคำสั่งฮองเฮาแล้วต้องตายอย่างน่าเวทนาในชั่วพริบตา คนราวสามถึงห้าคนก็กรูกันเข้ามาทางเฉียวเนี่ยนแม้เฉียวเนี่ยนจะมีวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนมากมายเช่นนี้ นางก็รู้สึกไร้กำลังต่อต้าน ไม่นานก็ถูกจับกุมไว้พอเห็นว่าคนอื่นๆกำลังจะตรงไปหาสวีเหม่ยเหริน พยายามจะลากนางลงจากเตียง เฉียวเนี่ยนก็ตกใจจนแทบคลั่งสวีเหม่ยเหรินเพิ่งผ่านการคลอดอย่างยากลำบาก กลับจากปากทางยมโลกมาหมาดๆ ร่างกายจะทนแรงกระชากเช่นนั้นได้อย่างไร?หากถูกลากลงอย่างรุ่นแรงเช่นนั้น เลือดที่เพิ่งหยุดได้ไม่นานคงทะลักไหลอีกครั้งแน่!หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ฤทธิ์ของยานิทราจำแลงหมดลง สวีเหม่ยเหรินก็คงฟื้นกลับมาไม่ได้อีก!ทันใดนั้น เฉียวเนี่ยนก็ดิ้นสุดกำลัง พยายามพุ่งชนขันทีที่กำลังลากสวีเหม่ยเหรินแต่มามาสองคนที่จับนางไว้มีกำลังมา