All Chapters of กินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ: Chapter 21 - Chapter 30

51 Chapters

ตอนที่ 21

เขี้ยวพยัคฆ์ในช่วงเช้าไอ้ธัญ รีบโทรหาผมให้มาที่บริษัทด่วน ผมไม่รู้ว่าที่บริษัทเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นจึงรีบออกมาโดยทันทีเมื่อมาถึง หุ้นของบริษัทของผมกับเพื่อนก็ตกอย่างรวดเร็ว โดยที่เมื่อวานนี้ หุ้นบริษัทก็ยังขึ้นอยู่ ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับใครหรือเปล่า นับตั้งแต่วันที่น้ำตาลถูกเปิดเผยความจริงว่ากำลังหักหลังบริษัทจึงทำให้มีผู้หวังดีมาเปิดเผยความชั่วของผู้หญิงคนนี้แต่ใครจะคิดว่าเมื่อวานนี้เป็นคราวซวยของน้ำตาลแต่วันนี้เป็นคราวซวยของบริษัทผมแล้ว"เราจะเอายังไงดีวะ""ไม่รู้ว่ะตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยต้องหาใครที่สามารถช่วยเราได้""ใครจะสามารถช่วยเราได้ในตอนนี้วะมึงคิดดูดิตอนที่เรายังดีๆอยู่มีแต่คนมาเกาะแข้งเกาะขาตอนนี้อ่ะเรากำลังล้ม ไม่เห็นมีใครสอดมือเข้ามาช่วยเลย""ใจเย็นๆก่อนกูจะให้ทางบริษัทของพ่อมาช่วยเหลือบริษัทของพวกเรา""หรือว่าที่ไฟล์ข้อมูลทางบริษัทเราหายไป อาจจะเป็นเพราะตัวของน้ำตาลเอาไปให้ฝ่ายตรงข้ามแล้วก็ได้""มึงใจเย็นๆก่อน""มึงจะให้กูใจเย็นๆไงคะพยัคฆ์มึงดูสิผู้หญิงของมึงมันสร้างความเสียหายให้กับบริษัทเรานะเว้ย""แต่เราก็ไม่รู้นี่ว่าเขาล่ะทำจริงหรือเปล่า""มาถึงขนาดนี้แล้วมึ
Read more

ตอนที่ 22

ยิ้มหวานผมมองใบหน้าผู้ชายที่ผมรักสุดหัวใจ ก่อนที่ตัวของผม จะเดินเข้าไปใกล้ๆพี่เขา ไม่ใช่บอกว่าตัวเองเข้มแข็งมากเท่าไหร่แต่ผมก็ยอมรับว่าตัวของผมหญิงใจง่ายให้กับเขาอยู่อย่างเดิม ใจอ่อนมักง่าย ผมรักเขานี่คือเรื่องจริงสำหรับตัวของผม ผมเข้าไปกอดพี่พยัคฆ์ที่ยืนนิ่งอยู่ ผมดีใจที่ในครั้งหนึ่ง ผมได้กอดเขาไว้ ได้รักเขาเก็บเขาไว้คนเดียวผมชอบที่จะอยู่แบบนี้กับเขาเหมือนในตอนนั้น ผมไม่รู้หรอกนะว่าที่เขาทำมาทั้งหมดเพื่ออะไร แต่สิ่งที่ผม อยากจะทำมากที่สุดเลยก็คือการได้อยู่กับเขาและการได้อยู่กับครอบครัว ให้มันมีความสุข"พี่พยัคฆ์ พี่รู้สึกยังไงกับผมกันแน่ พี่บอกผมหน่อยได้ไหมนี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ผมจะหยิบยื่นให้พี่แล้วนะ""พี่รักเธอน้องยิ้ม พี่คิดมาตลอดว่าพี่เป็นคนผิดที่ทำให้ยิ้มรู้สึกเสียใจมาตลอดพี่จึงไม่กล้าที่จะเข้ามาหายิ้มและที่จะรักยิ้มต่อเพราะพี่คิดว่าตัวพี่ไม่ได้ดีสำหรับยิ้มอีกต่อไป พี่ทำให้ยิ้มเหนื่อยและก้าวถอยหลังไปเองพี่ขอโทษนะพี่ทำให้ยิ้มรู้สึกเสียใจแบบนี้""ยิ้มก็รักพี่ครับรักมากขอแค่พี่บอกรักยิ้มและเรากลับมาดีกันเหมือนแต่ก่อนยืมคงจะรู้สึกดีมากกว่านี้""ขอบคุณนะ ที่เก็บสิ่งที่มีค่าที่สุดขอ
Read more

ตอนที่ 23

ยิ้มหวาน"ไง ฟื้นแล้วหรอ""เธอเป็นใคร จับฉันมาทำไม""จำไม่ได้หรอกแค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่เรือนจำฉันไม่ได้จริงๆงั้นหรอหึๆ""น้ำตาล!""ดีนะยังจำฉันได้ไม่คิดเลยนะว่าแกจะมีสภาพน่าสังเวชขนาดนี้""เก็บคำพูดของเธอเอาไว้ใช้ในชั้นศาลเถอะ""จะจับฉันไปให้ได้งั้นหรอฉันว่าแกคงไม่มีโอกาสได้จับทันแล้วแหละ""คนเลวๆเธอสมควรได้รับกรรมที่ทำเอาไว้""กรรมที่ฉันแย่งแฟนของเธองั้นหรอเขี้ยวพยัคฆ์มันอ่อนแอเกินไป หลอกล่อยังไงก็หลงเชื่อต่อให้มีเพื่อนที่ฉลาดยังไงในเมื่อตัวมันโง่มันก็จับฉันไม่ได้""มันผู้ชายที่เธอคบมาก่อนเธอไม่เคยรักเขาเลยหรือไงถึงได้กล้าหลอกใช้เขาแบบนี้""เธอคงยังเด็กอยู่สินะแต่ก็นะแต่แค่ 18 มันก็ยัง เวิ่นเว้อกับคำว่ารัก จะบอกอะไรให้นะ ถ้าความรักมันกินได้ฉันคงไม่ทิ้งมันไปต่างประเทศหรอกว่าฉันคิดว่าฉันไปที่นั่นจะมีอนาคตที่ดีดีกว่าจมปลักอยู่กับแค่ลูกนักธุรกิจเล็กๆแต่ใครจะคิดว่าอยู่ๆมันก็มาทำบริษัทกับเพื่อนรักจนได้ดิบได้ดีขนาดนั้น แล้วอยู่ๆก็ไปคว้าผู้ชายมันเป็นเมียน่ารังเกียจชะมัด""เธอต่างหากที่น่ารังเกียจใช้ร่างกายเพื่อที่จะให้ตัวเองมีอยู่มีกินไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น""พูดดีไปเถอะเธอเองก็ยอมทิ้งมัน
Read more

ตอนที่ 24

ยิ้มหวานหลังจากที่พาพี่พยัคฆ์มาที่โรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวทางฝ่ายของผมก็โทรไปหา พ่อและแม่ของพี่พยัคฆ์เพื่อที่จะมาหาพี่พยัคฆ์ที่นี่ผมยังไม่ได้ทำใจที่จะได้เจอหน้าแม่ของที่พยัคฆ์เลย เมื่อ 3 ปีก่อนหลังจากที่เรารู้จักกันเริ่มแรกคุณแม่ก็ดีกับผมแต่หลังจากที่มีปัญหากันในตอนนั้นผมแทบจะไม่อยากเจอหน้าของผู้หญิงคนนี้อีกเลย ตอนนี้เองก็เช่นกันผมไม่อยากที่จะพบหน้าว่าที่แม่สามีเลย"เป็นอะไร""ผมรู้สึกไม่ค่อยโอเคเลยพี่แคท""เรื่องอะไรบอกพี่หน่อยได้ไหม""เรื่องแม่ของพี่พยัคฆ์""กลัวแม่สามีหรือไงคงไม่น่ากลัวอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง""ผมมีความทรงจำที่ไม่ดีกับเธอมากผมแค่รู้สึกไม่ดีเวลาที่จะเจอหน้าคุณแม่น่ะครับ""ขนาดพยัคฆ์ที่เธอไม่อยากให้อภัยเธอยังให้อภัยเขาได้เลยนี่แม่สามีนะจะให้อภัยผู้หญิงคนนี้ได้เลยหรือไง""ไม่รู้สิเจอกันครั้งแรกก็ประทับใจกันอยู่หรอกเพราะเจอกันครั้งที่ 2 กลายเป็นว่าตัวของผมก็ไปตบตีผู้หญิงในบ้านของเขา""ถ้าแม่สามีดุด่าว่าน้องยิ้มแล้วก็พี่จะจัดการเขาให้เองโอเคไหม""พี่แคทมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพี่ผมกำลังจริงจังอยู่""พี่ก็จริงจังถ้าเขาทำตัวไม่ดีกับยิ้ม ก็แค่จัดการเขาก็แค่นั้นเอง ทีเรื่องอื่
Read more

ตอนที่ 25

เขี้ยวพยัคฆ์ผมเดินทางกลับบ้านเพราะว่าผมไม่เป็นอะไรมากนักแค่โดนยิงที่ท้องนอนโรงพยาบาลแค่ 2 วันเท่านั้นวันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว และตอนนี้กำลังเดินทางกลับบ้านน้องยิ้มคอยดูแลผมอยู่เสมอไม่ปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว เพราะน้องมีเหตุผลว่าเกิดผมแผลฉีกจะได้กลับไปเย็บใหม่ขี้เกียจดูแลก็เลยว่าดูแลให้ดี ดีกว่าปล่อยให้แผลกลับมาเจ็บอีก"ยิ้มอะไรพี่พยัคฆ์""มองน้องยิ้มไง ทำไมพี่มองไม่ได้หรือไง""แล้วทำไมต้องมองขนาดนั้นด้วย""ก็น้องยิ้มน่ารัก""หรอที่แต่ก่อนไม่เห็นจะพูดอย่างนี้""แต่ก่อนพี่อคติกับยิ้มมากเกินไปละมั้ง""รู้ตัวก็ดีนี่ผมทำอาหารไว้ให้แล้วทานอาหารเถอะผมจะได้กลับบ้าน""ไม่อยู่กับพี่ก่อนหรอนี่ก็บ้านน้องยิ้มเหมือนกันนะ""ยิ้มไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้พี่ก็รู้ว่ายิ้มมีความทรงจำที่ไม่ดีกับพี่นี่ยิ้มกลับไปบ้านของตัวเองดีกว่า" ก็คงจะเป็นอย่างนั้นคงปล่อยให้น้องอยู่ที่นี่คนเดียวถึง 3 เดือนโดยไม่มาหาน้องเลยทำให้น้องต้องอยู่คนเดียวทนทุกข์ทรมานเจ็บปวดอยู่คนเดียวโดยไม่ได้มาใส่ใจน้องไม่แปลกที่น้องไม่อยากอยู่ที่นี่แต่น้องกลัวที่จะอยู่ที่นี่ผมเข้าใจน้องดีและผมก็ไม่อยากรั้งน้องเอาไว้ให้น้องมาอยู่ที่นี่ผมกะว่า
Read more

ตอนที่ 26

ยิ้มหวาน2 เดือนต่อมาวันเวลาก็ผ่านมาถึง 2 เดือนฤกษ์งามยามดีตอนนี้พวกเรากำลังเข้าพิธีแต่งงานกันเลยฝั่งผมมีบรรดาเพื่อนๆที่สมัยมัธยมและเพื่อนในมหาลัย มาร่วมยินดีในงานแต่งงานส่วนฝั่งของพี่พยัคฆ์ก็มีครอบครัวและกับเพื่อนและคนในบริษัทที่มาร่วมงานในครั้งนี้แม้ว่าเราจะพูดคุยกันว่าจะไม่ได้จัดงานให้ใหญ่โตเท่าไหร่แต่ว่าเมื่อคนมาเยอะมันก็ต้องใหญ่โตมากกว่าเดิมไปธรรมดา"มาถ่ายรูปคู่กับเจ้าสาวทางนี้เร็วๆ"เสียงของเพื่อนในสาขาในมหาลัยของผมขึ้นมาก่อนที่จะพาเพื่อนๆมาถ่ายรูปคู่กับพวกผมและถ่ายรูปเป็นกลุ่มกัน"ยินดีด้วยนะใครจะคิดว่าน้องยิ้มของเราจะแต่งงานเป็นคนแรกของกลุ่ม""ใช่เราก็แอบลุ้นแอบเชียร์แค่ไหนกับรุ่นพี่ที่ไหนได้มีแฟนหล่อขนาดนี้คอยคุมใครจะกล้านอกใจนะว่าไหม""เสียดายถ้าน้องยิ้มของเราไม่มีแฟนซะก่อนฉันก็คงจะจีบน้องยิ้มซะแล้วแหละ""น้อยๆหน่อยเขาแต่งงานกับแฟนเขาแล้วนะยะ""ฉันจะเก็บน้องยิ้มของฉันเอาไว้ในใจรักนะแต่ไม่แสดงออก"ทุกคนต่างหัวเราะให้กับน้ำอ้อยเพื่อนในสาขาของผมเธอเป็นคนตลกแบบนี้เธอชอบพูดว่าอยากได้ผมมาเป็นลูกซึ่งผมก็งงว่าเราอายุเท่ากันผมจะเป็นลูกของเธอได้ยังไงแต่ติวก็บอกว่าพี่น้ำอ้อยอยากขอให้
Read more

ตอนที่ 27

บังเอิญ3 เดือนต่อมาสวัสดีคับป๋มชื่อบังเอิญ ลูกปะป๊าพยัคฆ์กับมาม๊ายิ้มคับ ตอนนี้ผมมานั่งเล่นกับพี่ชิงที่มาสอนหนังสือให้กับป๋มโดยมีเพื่อนเล่นอย่างพี่สิงห์มาเรียนด้วย"บังเอิญครับ""คับป๋ม""มาม๊าไปไหนหรอครับ""ปะป๊านอนกับมาม๊าไม่ใช่หยอ""ตอนที่ปะป๊าตื่นมาไม่เห็นมาม๊าไงครับลูกเห็นมาม๊ามั้ย""มาม๊าไปข้างนอก"ป๋มเสียใจเพราะปะป๊าเอาแต่กอดมาม๊าไม่กอดไม่หอมป๋มเลยเอาแต่กอดหอมมาม๊าแล้วยังชอบจุ๊บๆมาม๊าอยู่บ่อยๆมาม๊าก็ชอบทำเสียงแปลกๆป๋มก็ไม่เข้าใจเลย"บังเอิญอยู่กับพี่ซิงที่นี้ก่อนนะครับ""อ้อ อยู่กับพี่ชิงอ้อ""พี่ซิงจ้า""พี่ชิง""เฮ้อ ตามใจน้องบังเอิญเลยค่ะพี่ตามใจ""คริๆ""ปะป๊าไปก่อนนะ""ปะป๊าไปไหน""ไปหามาม๊าครับ""งื้ออออ!""เป็นอะไรครับ""โป้งปะป๊าแล้วงอน""ทำไมล่ะครับคนเก่ง""ปะป๊ารักแต่มาม๊าไม่รักป๋มเลยอยากไปไหนก็ไปหึ!""งั้นปะป๊าจะซื้อเค้กมาฝากดีมั้ยเอาหลายๆรสเลยดีมั้ย""จริงอ้อ""จริงครับ""เอาไอติมด้วย""ได้ครับรอปะป๊าอยู่บ้านนะครับ""คับ"เมื่อเช้ามาม๊ามาหาป๋มก่อนที่จะบอกจะไปหาคุงหมอแล้วห้ามบอกปะป๊าแต่พอปะป๊ามาถามป๋มจึงบอกว่าไปข้างนอกแทน ฮี่ๆ ก็มาม๊าบอกว่าห้ามบอกว่าไปหาคุงหมอนี้น่
Read more

ตอนที่ 28

เขี้ยวพยัคฆ์เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ผมก็มีอาการแปลกๆ มีอาเจียนอยู่ทุกวันตอนเช้าทานอาหารไม่ค่อยได้ชอบทานแต่ของเปรี้ยวบางครั้งก็ชอบทานของหวาน ผมชอบมีอาการหน้ามืดอยู่บ่อยครั้งจนไม่สามารถที่จะไปทำงานได้จึงขอลาพักร้อน จากเพื่อนสนิทไป ส่วนน้องยิ้มก็คอยดูแลทั้งลูกและผม น้องยิ้มก็เอาแต่หัวเราะแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อส่วน ผมก็อาเจียนอยู่บ่อยๆ จนไม่มีแรงที่จะทำอะไรแล้วผมเป็นโรคอะไรกันแน่หรือผมกำลังจะตาย"พี่พยัคฆ์มาทานวิตามินก่อนครับ แล้วก็นี่ผลไม้ผมเตรียมไว้ให้แล้ว""พี่เป็นโรคอะไรพี่จะอยู่ได้นานดีไหม พี่ไม่รู้ว่าพี่จะทำยังไงแล้ว""พี่พยัคฆ์พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับพี่แค่อาเจียนนอนพักผ่อนเยอะๆทานอาหารตามที่ผมจัดให้ก็โอเคแล้ว""พี่อยากหายเร็วๆพี่ไม่อยากให้น้องยิ้มต้องมาลำบาก ดูแลพี่แบบนี้แค่เลี้ยงลูกน้องยิ้มก็เหนื่อยมากแล้วไหนจะต้องไปเรียนอีกพี่เป็นภาระให้น้องยิ้ม พี่ขอโทษนะ""ยิ้มไม่ได้ลำบากเลยพี่พยัคฆ์ต่างหากที่ลำบากอุตส่าห์แพ้ท้องแทนผมผมกะจะไม่บอกพี่อยากจะแกล้งพี่แต่ว่าเห็นอาการเหมือนคนจะตายแบบพี่แล้วผมก็อดสงสารไม่ได้""แพ้ท้องแทน หมายความว่าที่พี่เป็นแบบนี้พี่แพ้ท้องแทนน้องยิ้มงั้นหรอ""ใ
Read more

ตอนที่ 29

เขี้ยวพยัคฆ์เข้าสู่ในช่วงเดือนที่ 9 ที่น้องยิ้มกำลังตั้งท้องและใกล้คลอดเต็มทีตัวของผมเองที่ได้เป็นคุณพ่อ ผมก็รู้สึกดีใจและตื่นเต้นไปในคราวเดียวกัน ผมอยากเจอหน้าเจ้าตัวเล็กเร็วๆ แต่ผมก็สงสารน้องยิ้มที่ต้องท้องโตเดินไปเดินมา"น้องยิ้มครับมานั่งก่อนเร็วเดี๋ยวพี่ตัดเล็บให้""ยิ้มอยากตัดเองกลัวว่ามันจะตัดเข้าเนื้อ""จะตัดเองได้ไงก้มตัดไม่ได้ท้องโตขนาดนี้พี่จะตัดให้เองไม่ต้องกลัวนะ""พี่จะไม่ตัดเล็บให้ยิ้มจนเลือดออกใช่ไหม""ครับพี่สัญญานั่งลงแล้วพี่จะแช่เท้าให้"ผมเอาเท้าของน้องแช่ในน้ำอุ่น ก่อนที่จะนวดเท้าให้เบาๆ ผมเรียนรู้การนวดเท้ามา ว่าไม่ให้กดตรงจุดนั้นจุดนี้ก็รู้หมดเพราะว่าที่ฝ่าเท้ามีเส้นประสาทเยอะผมจึงพยายามไปเรียนการนวดเท้ามาเป็นอย่างดี ผ่านการฝึกอบรมด้วยนะจะบอกให้"พี่พยัคฆ์ยิ้มอยากกินผลไม้""เดี๋ยวพี่ตัดเล็บเท้าให้แล้วเดี๋ยวเรียกแม่บ้านให้มาทำผลไม้ให้ทานนะครับ""ก็ได้ครับ"โอ๊ยยยยยยยย!!!!!! "น้องยิ้มอะไรครับ!""ยิ้มปวดท้องครับ โอ๊ย!""น้องยิ้มทานอะไรแปลกๆหรือเปล่าหรือยังไง!""ยิ้มจะคลอดน้อง!""น้องยิ้มกำลังจะคลอดพี่จะไปหาไม่ใช่สิพี่จะพาไปหาหมอแล้วกันนะตอนนี้พี่ไม่รู้พี่จะทำอะไร
Read more

ตอนที่ 30

เขี้ยวพยัคฆ์การที่ผมได้อุ้มลูกเป็นครั้งแรกในชีวิตทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและยินดีที่ได้อุ้มเขา ผมอยากเห็นเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยตาของตนเองคงจะใช้เวลาทุกวินาทีเพื่ออยู่กับลูกและดูแลพวกเขาทั้งสองคนให้เติบโตเป็นคนดีมีความรับผิดชอบเป็นคนที่เข้าสังคมได้โดยที่ไม่ต้องโดนใครเหยียดหยาม"ลูกตัวเล็กจัง""เด็กทารกพึ่งเกิดได้ไม่ถึง 24 ชม.ตัวเล็กแบบนี้แหละค่ะคุณพ่อ""ผม อึก! รู้สึกดีที่สุดเลยครับฮืออออๆ...""แอ้! แอ๊ะๆ""น้องลักยิ้มหัวเราะปะป๊าหรอครับหืม""คุณแม่ทานยาได้แล้วค่ะ เย็นนี้คุณหมอจะเข้ามาตรวจนะคะ""ครับ"คุณพยาบาลออกไปข้างนอกปล่อยให้พวกเราอยู่ด้วยกัน แต่เพียงไม่นานคุณปู่และครอบครัวทั้งสองฝ่ายก็มาถึงที่นี่แล้ว"ว่าไงเจ้าน้องชายเป็นไงบ้าง""ผมโอเคมากเลยครับตอนนี้ก็สบายมากแล้วแม้จะตึงตรงแผลแต่ก็ไม่เป็นไรมากครับ""แล้วพี่พยัคฆ์ร้องไห้ทำไมเป็นอะไรหรือเปล่าสามีตัวเองหรือไง""ยิ้มไม่ได้แกล้งพี่พยายามนะครับเขาร้องไห้อุ้มลูกครั้งแรกน่ะครับ""ตัวโตซะเปล่าร้องไห้เหมือนเด็กไปได้""พี่อย่าแกล้งพี่พยัคฆ์สิครับเขายิ่งอารมณ์อ่อนไหวง่ายๆอยู่นะครับ""แปรปรวนหลังคลอดหรอ 555+""พี่ครับอย่าแกล้งเขา""โอเคๆไม่
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status