All Chapters of กินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ: Chapter 31 - Chapter 40

สวัสดีค่ะทุกคนไรท์เองจร้าาาา วันนี้เราจะมากล่าวถึงหนุ่มๆในนิยายวายเรื่องเมียเด็กกันเลยไรท์ : สวัสดีค่ะไรท์เองนะตัวละครเมียเด็ก : สวัสดีครับ/ค่ะไรท์ : รู้สึกอย่างไรบ้างคะ ที่นิยายของคุณจบแล้วเขี้ยวพยัคฆ์ : ก็รู้สึกดีนะครับคิดว่าผู้แต่งจะเทงานของพวกเราไปแล้วไรท์ : แหะๆ ไรท์ไม่ใจดำขนาดนั้น (แม้ว่าเททิ้งหลายเรื่องก็เถอะ) แล้วน้องยิ้มล่ะคะรู้สึกยังไงบ้างยิ้มหวาน : ก็ดีนะครับที่นิยายเรื่องนี้แต่งจบซะทีถ้าขืนแต่งต่อยิ้มคงมีลูกอีกแน่เลยครับไรท์ : แหะๆ ก็อยากให้มีครบคู่น่ะค่ะ แล้วตอนนี้ไม่คิดที่จะมีทายาทอีกหรอคะยิ้มหวาน : พักก่อนนะไรท์เขี้ยวพยัคฆ์ : เหมือนกันครับไรท์: แล้ววันนี้พาคนอื่นๆในเรื่องมากันเยอะเลยนะคะยิ้มหวาน : แน่นอนครับ หลังจากเรื่องนี้จบไปก็จะไปอยู่อีกเรื่องกันน่ะครับไรท์ : ยิ้มลูกเบาได้เบาตอนนี้ไรท์เวลานอนยังไม่มีเลยลูกเดินไปเรียนไปสอบจะตายแล้วยิ้มหวาน : ไรท์ ก็ต้องดูแลรักษาสุขภาพตัวเองด้วยนะไม่อย่างนั้นอีก 2 เรื่องที่ไร้แต่งเอาไว้จะเทนะครับเทไม่ได้ด้วยไม่งั้นพี่พยายามคงจะตามไปทุบไรท์ถึงที่เลยไรท์ : อันละค่ะเราสัมภาษณ์ตัวละครอื่นไปแล้วเราสัมภาษณ์บุคคลที่ทำให้ น้องยิ

บังเอิญ "กลับมาแล้วครับ" "กลับมาแล้วหรอ" เสียงของมาม๊าดังต้อนรับผมมาแต่ไกลพอผมเดินเข้ามาก็เจอกับคุณแม่กำลังเตรียมอาหารพร้อมกับคุณป้าแม่บ้าน "สวัสดีครับคุณแม่ สวัสดีครับป้าแม่บ้าน" "สวัสดีค่ะคุณหนู" "ปะป๊า กับตัวเล็กล่ะครับ" "ตัวเล็กบอกจะไปทำรายงานบ้านเพื่อนส่วนปะป๊าไปงานดลี้ยงบริษัทกับคุณอาธัญ" "งั้นเหลือแค่เราสองคนสินะครับ" "ใช่จ๊ะ แล้วไหนบอกว่าสิงห์ไปรับไงล่ะทำไมกลับมาคนเดียว" "อ้อ หนีไปหาแฟนแล้วทั้งๆที่รู้ว่าพี่สิงห์มาหาผมแฟนพี่สิงห์เป็นแบบนี้ทุกทีบอกเข้าใจแต่ก็ชอบเดือดร้อนช่วงที่พี่สิงห์มาหาผมตลอด" "มีแบบนี้ด้วยหรอ" "ก็ใช่น่ะสิครับ แล้วพี่สิงห์ก็ทิ้งเอิญไปหาแฟนตลอด" "ก็ธรรมดาที่เขาต้องเลือกแฟนก่อนน้องชายเอิญเป็นน้องชายนะไม่ใช่แฟนมันแทนกันไม่ได้" "เหอะ ถ้าเอิญเลื่อนขั้นเมื่อไหร่เอิญจะกักตัวพี่สิงห์ไว้คนเดียวเลย" "ชั่งพูดชั่งจาเอาเถอะก็ซื้อของแก้เครียดไปเยอะแล้วไม่ใช่หรอ มาเถอะมาทานอาหารเย็นกันคุณป้าแม่บ้านด้วยนะครับ" "ค่ะคุณยิ้ม" ผมนั่งทานอาหารกับมาม๊าเสร็จก็ขอตัวขึ้นห้องของตัวเองหลังจากทำธุระเสร็จก็หาอะไรทำอ่านหนังสือบ้างเล่นเกมส์บ้างดูซีรี่ย์บ้างต

....บังเอิญ....ทำไมพี่สิงห์ไม่ยอมมาสักทีขนาดแสดง ท่าทางให้รู้ว่าโกรธแล้วยังไม่ตามมาง้ออีกคนบ้าอะไรซื่อบื้อชะมัด มองไม่ออกหรือไงว่าคนเขาต้องการให้ง้อเนี่ย"บังเอิญรอพี่ด้วย""พี่มีอะไรอยากจะคุยกับผมหรอ""ไม่เอาแบบนี้ดีอย่าทำแบบนี้เลยพี่ขอโทษพี่กับปุยฝ้ายเลิกกันแล้วเมื่อกี้""แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม""ก็เพราะว่าปุยฝ้ายไม่ชอบบังเอิญคนที่ไม่ชอบบังเอิญพี่ก็ไม่อยากคบด้วย""พี่เลิกกับแฟนเพราะผมอย่างนั้นหรอ""ใช่ คนที่ไม่ชอบบังเอิญพี่ก็ไม่ชอบคนคนนั้นเหมือนกัน""พี่จะบ้าไปแล้วหรือเปล่า""ใช่พี่อ่ะเป็นคนบ้า...เพราะบังเอิญไง""พี่รู้หรือเปล่าสิ่งที่พี่พูดออกมามันคืออะไร""รู้ดิ พี่ก็ตั้งใจพูด พี่รู้ว่าพี่ไม่เคยสนใจน้องเลยแต่ครั้งนี้พี่จะดูแลน้องให้ดีที่สุดนะบังเอิญ""แต่ก่อน ผมเห็นพี่ตามใจพี่ปุยฝ้ายแล้วทำไม ถึงเลิกกับเขาได้ง่ายดายขนาดนี้""ไม่รู้สิ เป็นเพราะเรื่องมากมั้ง เอาแต่ใจตัวเองพูดจาไม่ดีใส่คนอื่น ไม่ว่าจะน้องหรือคนไหนที่ดูเป็นคนขัดตาเขาเขาจะพูดไม่ดีด้วยเสมอใช้เงินเก่งทั้งๆที่ตนเองก็ไม่ได้เป็นคนหา""เดี๋ยวดิ พี่สิงห์ พี่รวยจะตายพี่ยังจะคิดเรื่องนี้อีกหรอ""พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องเงิน แต่คนเรา

"บังเอิญ!!!""พี่สิงห์!""ทำไมบังเอิญเป็นคนอย่างนี้ไปเที่ยวกอดกับผู้ชายคนอื่นได้ง่ายดายแบบนี้ได้ไง""บังเอิญนึกว่าเป็นเพื่อนของบังเอิญ แล้วบังเอิญไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนอื่น""แต่การที่บังเอิญไปกอดกับคนนู้นคนนี้โดยที่ไม่ใช่ แฟนเขาจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ""ทำไมพี่สิงต้องมาพูดแบบนี้ด้วยอ่ะบังเอิญไม่ได้นอกใจพี่สักหน่อยบังเอิญไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร บังเอิญช่วยเข้าใจว่าเขาเป็นเพื่อนของบังเอิญเท่านั้น ถ้าเป็นคนอื่นบังเอิญไม่โกรธหรอกนะ""บังเอิญยังจะเถียงพี่อีกหรอ""ก็เถียงสิ ทำไมจะเถียงไม่ได้ในเมื่อพี่ไม่ฟังบังเอิญบังเอิญก็ไม่ฟังพี่เหมือนกันเมื่อคืนจะเถียงจนกว่าบังเอิญจะชนะ""ทำไมเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้ทำไมชอบเถียง""แล้วทำไมจะเถียงพี่ไม่ได้!""เรามาคุยกันในรถดีกว่าพี่ไม่อยากให้ใครได้ยิน""ทำไม กลัวคนอื่นจะรู้ได้ไงว่าเราสองคนเป็นอะไรกันล่ะ""บังเอิญ!""อย่ามาขึ้นเสียงใส่บังเอิญนะ!""ตามมานี่เลยเด็กดื้อ ดื้อนักใช่ไหม!""ปล่อยบังเอิญนะ พี่สิงห์จะมาโมโหแต่บังเอิญทำไมไม่ได้ตั้งใจไปก่อนเขาสักหน่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!""เงียบ แล้วฟังที่ดีๆนะต่อไปนี้จะไปทำอะไรแบบนี้อีก""พี่หึงผมหรือไง""พี่ไม่รู้หรอกนะว่าบังเอ

...บังเอิญ...ในช่วงเช้าของวันนี้ผมได้เตรียมตัวที่จะออกไปดูไร่และเจอกับคนงานของไร่ทั้งหมดโดยให้พี่รบ เป็นคนเรียกพวกเขามาในเช้านี้วันนี้เมื่อผมมาเจอพวกเขาต่างมีทั้งผู้หญิงวัยรุ่นวัยกลางคนและสูงอายุไม่ว่าจะเป็นชายและหญิงต่างก็มีลักษณะแบบนี้กันทั้งนั้นส่วนมากคนงานที่นี่จะเป็นคนในพื้นที่และชาวเขาที่เขาไม่มีงานทำเป็นพี่รบที่บอกรายละเอียดทั้งหมดให้กับผมฟัง"คุณนักรบนี่ใครหรอคะ"เสียงของผู้หญิงวัยรุ่นคนนึงที่หน้าตาเหมือนชาวม้งแต่พูดภาษาไทยได้ชัดเจนจนผมรู้สึกตกใจอยู่เล็กน้อยเธอมองมาที่ผมด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะชอบผมสักเท่าไหร่แต่ผมแค่รู้สึกว่าเธอแค่ไม่ชอบผมที่ผมอยู่ใกล้กับพี่รบละมั้ง"นี่คุณบังเอิญเป็นหลานของคุณทิพย์ที่จะเข้ามาดูแลทุกคนที่นี่ในช่วง 2-3 เดือนนี้แทนพี่ปิ่นที่รักคลอดไป""เอาเด็กประถมคนนี้มาดูแลพวกเราอย่างนั้นหรอคะ""อีแก้วมึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะทำไมต้องไปพูดว่าคุณเขาด้วยฮึ หรือแกอิจฉาคุณบังเอิญที่อยู่ใกล้คุณรบของแก!""ป้าพลอยเงียลไปเลยไม่พูไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอกนะ""หนอย นังนี้เหิมเกริ้มขึ้นทุกวัน""ป้าพลอย แก้วด้วยหยุดเถอะนี้ต่อหน้าหลานของคุณทิพย์เลยนะ""ดูท่าทางแล้วเป็นลูกคุณหนูก็