Semua Bab สามีพรีเมียม: Bab 31 - Bab 40

“ทราย... แกก็รู้ว่ามันยังเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ตอนนี้ ยังไงก็ต้องรอให้แกส่งสินค้าให้ลูกค้าล๊อตแรกเสร็จก่อน”“อ้อ... คงต้องรอให้นายนั่นบริการลูกค้าฉันจนครบทุกบ้านก่อนด้วยใช่ไหม”เสียงหวานเยาะเย้ยก่อนคิ้วเรียวยาวจะขมวดครุ่นคิด ดวงตาฉายแววไม่พอใจไปถึงคนที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่นี้ คนหน้าระรื่นเมื่อเธอยอมให้เขาไปทำงานได้ในวันนี้ นายนั่นพอใจที่จะได้มีอะไรๆ กับผู้หญิงที่เพิ่งพบหน้ากันแค่แป๊บเดียวได้ยังไง“สำหรับผมน่ะ... 2 วินาทีสร้างความประทับใจ และ นาทีเดียวก็เสียวสุดๆ ได้” คำการันตีสรรพคุณตัวเองยิ่งทำให้เธอมั่นไส้“เชอะ! บ้ากาม” ใบหน้างอเง้าแววตาขุ่นจัดยามสะบัดน้ำเสียงใส่“แกว่าฉันเหรอทราย” ถามทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นตัวเองแน่ๆ“เปล๊า! ฉันว่าไอ้พวกผู้ชายบ้ากาม ที่มันไม่เคยอิ่มเคยพอในตัวผู้หญิง” เซาะทรายขึ้นเสียงสูง น้ำเสียงยังคงเหน็บแนมไม่หยุด“ทราย... ฉันว่าแกควรจะคิดกลับและมองโลกให้มันกว้างมากขึ้นได้แล้วนะ ไม่ได้มีแค่ผู้ชายหรอกที่ไม่เคยอิ่มไม่เคยพอในตัวผู้หญิง ผู้หญิงสมัยนี้ก็ไม่เคยอิ่มเคยพอในตัวผู้ชายเหมือนกัน ฉันเชื่อว่าผู้ชายอย่าง

“ลูกค้าของวันนี้ พอใจในสินค้าทุกๆ คนครับ และขอให้คุณเลโอนาร์ดติดต่อกลับเพราะต้องการสั่งสินค้าเพิ่มเติมด้วยครับ” ชาร์ครายงานผลการทำงานประจำวัน ทั้งยังสังเกตสีหน้าของคนตั้งใจทำงานไปด้วย“ขอบคุณมาก หมดหน้าที่ของคุณแล้ว เชิญคุณไปพักผ่อนได้”เธอพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยซ้ำ เพราะสัมผัสจากวันนั้นยังคงติดตรึง ก็ใครล่ะจะไปลืมกันได้ง่ายๆ “จูบแรก” ของเธอซะด้วย แม้จะเจอหน้ากันทุกวันและเธอต้องอธิบายรายละเอียดของลูกค้าแต่ละคนให้เขาเข้าใจอย่างคร่าวๆ แต่นอกเหนือจากเรื่องงานแล้ว เรื่องอื่นๆ เธอไม่เคยที่จะได้คุยกับเขาสักนิด และอาจเพราะหลายวันที่ผ่านมานี้เธอมีเดฟอยู่เป็นเพื่อนในช่วงเย็นจึงทำให้การพูดคุยระหว่างกันนับตั้งแต่วันนั้นก็มีครั้งนี้ที่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่เธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแน่ชาร์ค อิโญน่า ไม่ได้เดินออกไปตามที่เธออนุญาต แต่เขากลับเดินไปที่ระเบียงและมองตรงไปยังเจ้ากระทิงเปลี่ยวสีเทามัคทาลิกที่จอดอยู่ด้านนอกนั่น รอยยิ้มของเขาทำให้บางอย่างวาบขึ้นในความคิด พร้อมๆ กับความวูบวาบที่วิ่งริ่วขึ้นสู่ใบหน้าอย่างเก็บไม่อยู่“กลับไปพักผ่อนสิคะ เหน

ฝ่ามือหยาบใหญ่อุ่นจัดตรงเข้าโอบอุ้มความมโหฬารที่คล้ายจะเย้ยหยันเขาให้เร่งเข้าหาอย่ามัวแต่ตะลึงมอง ชาร์คจรดริมฝีปากอุ่นจัดลงบนความหยุ่นมือ ปลายลิ้นเลียไล้ไปมาบนเนินอวบอิ่มส่งผลให้คนใต้ร่างสะท้านเฮือกแอ่นกายขึ้นหาเขาอย่างลืมอายความงดงามตรงหน้านี้กระตุ้นทุกจุดบนตัวเขาให้ตื่นโพลงรอคอยที่จะได้มีส่วนร่วม ชาร์คยิ้มในสีหน้าครุ่นคิด เขาคงปล่อยให้ Sai ครอบครองความงดงามนี้แต่เพียงผู้เดียวไม่ได้เสียแล้ว ไวตามความคิดนิ้วมือตรงเข้าสะกิดตะขอด้านหน้าในทันที ขณะจังหวะหัวใจเต้นรัวเร็วเพราะรอคอยที่จะเห็นดอกไม้งามตรงหน้าบานออกอ้ารับกับความเร่าร้อนที่เขาจะโหมเข้าใส่แบบไม่ยั้ง..เซาะทรายมองตารางคิวจัดส่งสินค้าและคิวกำหนดเข้าไปวัดตัวที่เดฟทำรอยมาร์กไว้พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนวันที่ให้ใหม่ทั้งหมดอย่างงงๆ ดวงตาสวยหวานตวัดมองแต่ละรายการอย่างไม่เข้าใจ เพราะตารางที่เธอกำหนดไว้นั้นเรียงลำดับจากลูกค้าที่โทรมาก่อนหลังเพื่อให้เกิดความยุติธรรมกับลูกค้า ดังนั้นลูกค้ามาทีหลังจะไม่มีทางได้สินค้าก่อนลูกค้าลำดับต้นๆ อย่างแน่นอน แต่นี่เดฟกำลังจะเล่นอะไร“อะไรกันเดฟ นี่แกเล่นอะไรอีก

แต่ในยามที่สติเหลือน้อยเต็มทีเธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรออกไปบ้าง ความอัดอั้นที่มาพร้อมกับความละอายแก่ใจเพราะไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาได้เชยชมความงดงามและหอมหวานตามธรรมชาติ ทุกที่ที่เขาสัมผัสทำให้เธอร้อนจนไร้การควบคุมสำนึกฝ่ายดีที่เหลือน้อยกำลังตีรวนกับสำนักฝ่ายวาบหวิวที่เขาปลุกปั่นให้มีอำนาจเหนือความนึกคิด และเมื่อความพ่ายแพ้มาเยือน เรือนร่างหอมกรุ่นที่ตอบสนองเขาด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กันก็มีเพียงหยาดน้ำตาเท่านั้นที่เป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับต่อแต่นี้ “เธอไม่เต็มใจ” แต่เป็นเพราะความจัดเจนของเขา เธอจึงตอบสนองอย่างปฏิเสธไม่ได้ชาร์คส่งยิ้มให้กับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างลืมตัว สัมผัสที่เขาได้รับจากเซาะทรายมีอิทธิพลเหนือความคิดของเขาจนทำให้ต้องหวนนึกถึงครั้งแล้วครั้งเล่าใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมากับความฟุ้งซ่านของตัวเองเพราะแม้แต่ขณะประมวลผลข้อมูลที่หาได้มาจากหยาดเหงื่อและหยดน้ำจากร่างกายที่ต้องสูญเสียไปตลอดช่วงวันนี้ เพื่อส่งให้กับผู้บังคับบัญชาโดยตรงที่คงรอคอยหลักฐานของเขาอย่างใจจดใจจ่อแล้วเช่นกัน เขาก็ยังไ

ชาร์คนำรถยนต์ไปจอดไว้ที่อพาร์ตเมนต์ในเขต 13 ที่เธอคิดว่าคงเป็นที่พักของเขา เธอเกือบถอดใจจะกลับถ้าจะไม่เห็นว่าร่างสูงใหญ่ที่ดูแตกต่างไปจากผู้คนโดยทั่วไป แม้ว่าเขาจะเดินหันหลังให้เธอก็ตาม เปลี่ยนเครื่องแต่งกายจากสูทสุดหรูมาเป็นกางเกงยีนส์และเสื้อคลุมตัวใหญ่เพื่อบดบังตัวเองหรือเพื่อป้องกันความหนาวกันแน่เธอก็ไม่แน่ใจ หมวกไหมพรมปกปิดเรือนผมหยักศกตัดสั้นจนเห็นแค่เพียงใบหน้า แม้เพียงด้านข้างแต่ก็ไม่ทำให้เธอจำผิดคน เจ้าของร่างสูงที่ต่อรถไฟใต้ดินและเดินลัดเลาะพาเธอเข้าออกหลายตรอกซอยมาจนถึงย่านนี้ แรกสุดเธอคิดจะกลับเมื่อเห็นผู้คนหลากสัญชาติเพิ่มจำนวนมากขึ้น แม้จะเป็นสาวลูกครึ่งทว่าการพาตัวเองมาอยู่ในสถานที่ที่จัดว่าอันตรายแห่งหนึ่งในปารีสก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิดจะมาพบ ข่าวสารที่มีให้ได้รับรู้อยู่ตลอดเวลาถึงความไม่ปลอดภัยในย่านนี้ ทั้งการทะเลาะเบาะแว้งของคนผิวดำกับคนเอเชียโดยที่ทางการไม่สามารถทำอะไรที่ดีไปกว่าการเฝ้าดูอยู่ห่างๆ แต่แล้วเธอก็เลือกที่จะเดินตามติดเขาไม่ให้คาดสายตา เพราะแม้ที่แห่งนี้จะอันตรายแต่พนักงานคนหนึ่งของ