All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 71 - Chapter 80

กัญจน์มองความวุ่นวายของร้านเมื่อพนักงานกำลังเคลื่อนย้ายครัวจากด้านหลังออกมาตั้งด้านนอกพร้อมจัดแบ่งโซนทำอาหารออกเป็น 2 ฝั่ง ราวกับว่าจะมีการประชันการทำอาหารเกิดขึ้นในวันนี้ ซึ่งเขาคิดไม่ผิดเมื่อแม่บอกว่าไอเดียนี้จะทำให้ลูกค้าให้ความสนใจภูเขาทองมากขึ้น เพราะลูกค้าจะมั่นใจว่าภูเขาทอง คัดสรรแม่ครัวที่ดีที่สุดสำหรับปรุงอาหารให้กับพวกเขา รวมทั้งความตื่นเต้นจากการร่วมชมขั้นตอนการปรุงและการร่วมลุ้นในรสชาติ ก็จะทำให้ลูกค้าจดจำและกลับมาเยือนภูเขาทองอีกแน่ ผลที่ตามมาก็คือจำนวนลูกค้าจะเพิ่มขึ้น “แล้วใครเป็นแม่ครัวที่จะแข่งกับป้าคำปุ่นล่ะครับ”ถามเพราะรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ แม่ไม่ตอบคำถามแต่กลับยิ้มและมองตรงไปยังดาลาวัน ซึ่งเธอเองก็มองตรงมาที่เขาเช่นเดียวกัน แววเคร่งเครียดที่มองเห็นได้จากสีหน้าเรียบเฉย เขารู้ว่าเธอจะสู้อย่างแน่นอน เพียงแต่มันคุ้มกันแล้วเหรอที่จะใช้ชื่อเสียงของภูเขาทองเป็นตัวชี้วัด “ทำไมต้องเป็นดาวล่ะครับแม่ ถ้าดาวทำไม่ได้ขึ้นมา ชื่อเสียงของร้านก็จะเสียหายนะครับ” “กัญจน์ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นแม่เตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว วันนี้เราจะเปิดขายแบบบุฟเฟ่ แม่ครัวท

กาญจนาตักซูชิขึ้นชิมก่อนจะสำรวจส่วนผสมหลักที่ล้วนแต่เป็นอาหารสุขภาพไร้ไขมันซึ่งได้แก่ ข้าวกล้อง อกไก่ แครอท หน่อไม้ฝรั่ง ข้าวโพดอ่อน และกลิ่นพร้อมรสหวานอ่อนๆ ที่ได้จากน้ำผึ้งก็ทำให้ซูชิลูกผสมระหว่างญี่ปุ่นกับไทย มีหน้าตาที่ดูดี น่ากิน รสชาติอร่อย และก็ดีต่อสุขภาพมากๆและเมื่อมองออกไปที่ระเบียงริมน้ำก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอาหารที่ดาลาวันทำได้รับความสนใจจากลูกค้ามากกว่าผัดไทยกุ้งสดที่คำปุ่นทำซะอีก ไม่ใช่ว่าคำปุ่นทำไม่อร่อย แต่เป็นเพราะการจัดจานที่น่ารักน่ากินและความแปลกใหม่ของเมนู จึงทำให้อาหารของดาลาวันได้รับความสนใจมากเป็นพิเศษ“จะทำอะไรอีกก็บอกมาสิ เห็นมั้ยป้าคำปุ่นจะเสิร์ฟจานสองแล้วนะ จะเอาอะไรก็บอกมา ฉันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เร็วสิดาว! มองหน้าอยู่ได้”พิสสะมัยเร่งเร้าให้ดาลาวันเร่งมือ แม้อาหารที่ทำจะออกมาดูดีน่ากินแต่ก็ช้าเกินกว่าที่แม่ครัวจะทำกัน“ต้มไข่ เธอไปต้มไข่นะ”“ต้มไข่! นี่เธอจะเสิร์ฟไข่ต้มเหรอ”พิสสะมัยอุทานทำท่าจะหัวเสียเมื่อคิดว่าดาลาวันเพี้ยนมากกว่าที่เธอคิดไว้ ทั้งหมดนี่เพราะดาลาวันประหม่าที่ต้องใช้เธอ หรือว่าเครียดกลัวทำอาหารได้อร่อยไม่เท่าป้าคำปุ่น หรือได้รับแรงกดดั

“แกงจืดอ่ะนะ แล้วมันแปลกตรงไหน” พิสสะมัยเป็นฝ่ายถามต่อ“แปลกตรงวิธีการทำน่ะสิ เราจะไม่ใช้หม้อต้ม แต่จะใส่ชามพร้อมเสิร์ฟ”“แน่ใจหรือเปล่าดาว” หรั่งถามเพราะสีหน้าของดาลาวันไม่บอกสักนิดว่ามั่นใจ“เหอะ... ไม่แน่ใจ” ดาลาวันยิ้มแหยส่ายหน้า“อ้าว! แล้วทำไมไม่ทำไอ้ที่แน่ใจล่ะ เธอบ้าหรือเปล่า นี่เรากำลังแข่งกับป้าคำปุ่นอยู่นะ”พิสสะมัยพูดอย่างขัดใจเพราะนี่คือจานตัดสินแพ้ชนะ แต่ ดาลาวันกลับทำเหมือนคิดอะไรไม่ออกก็เลยเลือกเมนูนี้“เอาน่า... เชื่อฉันสิ อย่างนี้แหละแปลกดี แต่ฉันก็ไม่เคยทำสักครั้งเลยนะ เคยแต่เห็นอาจารย์ทำ แต่ก็ต้องอร่อยสิ ไม่งั้นคนสมัยก่อนเขาไม่ทำกินกันหรอก”ดาลาวันนึกถึงนิทรรศการอาหารที่มหาวิทยาลัยฯ ซึ่งอาจารย์ภาควิชาเกี่ยวกับอาหาร นำแกงชนิดนี้มาถ่ายทอดความรู้และสาธิตวิธีการปรุงให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้ ซึ่งแม่ของเธอก็ยังบอกว่าแปลกและรสชาติดี“แต่เธอจะแพ้ได้นะ” พิสสะมัยถามด้วยความเป็นห่วง“ช่างเถอะ แพ้ชนะไม่สำคัญหรอก แค่ทำอาหารออกมาแล้วมีคนกินก็พอแล้วล่ะ อีกอย่างถึงฉันชนะในวันนี้ พรุ่งนี้ก็จะมีแผนที่สาม สี่ ห้า หก ตามมาอยู่ดีแหละ ถ้าแพ้... ฉันก็จะได้ไปปากซันเร็วขึ้นเท่านั้น ลงมือกั

“ก่อนอื่นดิฉันต้องชี้แจงให้ทุกท่านเข้าใจว่า อาหารที่หนูดาวทำขึ้นมานั้น ไม่ได้มาจากของเหลือนะคะ”คำชี้แจงแรกของกาญจนาทำให้ลูกค้าที่กังขาว่าจะเป็นของเหลือจากการปรุงเมนูอื่นเริ่มแสดงท่าทีไม่แน่ใจ ผิดกับเกศราที่แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างอดไม่ได้“แกงนอกหม้อ มีอยู่จริงค่ะ แต่เป็นแกงโบราณที่หาทานได้ยาก แม้แต่ตัวดิฉันเองก็เพิ่งจะเคยได้ทานวันนี้เหมือนกัน ดังนั้นเครื่องปรุงทั้งหมดจึงไม่ใช่ของเหลือหรือตั้งใจทำมั่วๆ มาให้เราทานนะคะ ส่วนถ้าบอกว่าเอาะหลามทำยากกว่านั้น อันนี้ดิฉันเห็นด้วยค่ะ เพราะเอาะหลามมีหลายขั้นตอน มีเครื่องปรุงเยอะกว่า ใช้เวลาทำมากกว่า เพราะต้องเคี่ยวจนกว่าผักจะเปื่อย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า แกงนอกหม้อจะทำได้ง่ายนะคะทุกท่านลองดูที่น้ำซุป น้ำซุปใสมากขนาดนี้ คนโบราณเขาเปรียบว่าใสเหมือนตาตั๊กแตน ว่ากันว่าการทำน้ำซุปให้ใสมากขนาดนี้ แม่ครัวต้องหมั่นช้อนฟองไม่ให้ขาดมือ ถือเป็นการทดสอบความอดทนของแม่ศรีเรือนในสมัยก่อนค่ะ และอีกอย่างหนึ่ง น้ำซุปนี้ก็ไม่มีกลิ่นคาวของน้ำปลา เพราะแม่ครัวต้องปรุงน้ำปลาเมื่อน้ำซุปเดือดจัดเท่านั้น ไม่อย่างนั้นนอกจากน้ำซุปจะขุ่นแล้ว เราก็จะได้กลิ่นคาวของน

“ก็บอกเอาบุญไง เพราะว่ายังไงกัญจน์เขาก็ต้องเลือกฉัน เขาไม่มีทางเลือกผู้หญิงเอาตัวเข้าแลกอย่างเธอมาเป็นเมียหรอก และคุณแม่ก็ไม่มีทางยอมแน่ แกอย่าฝันเฟื่องไปหน่อยเลย ที่ฉันเฉยๆ ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกนะ แต่เพราะมันบ่อยจนขี้เกียจจะเคลียร์ เห็นมั้ยล่ะ! คุณแม่โทรหาฉันทันทีที่เกิดเรื่อง นี่มันรอบที่สิบได้แล้วมั้ง ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ฉันอนุญาตให้เขาใช้ของบ้างคงไม่สึกหรอหรอก เพราะฉันไม่ได้อยู่กับเขาที่นี่ คงต้องปล่อยให้เขาไปกินของแปลกนอกบ้านบ้าง ก็ตามประสาผู้ชายล่ะนะ แค่ฉันเป็นที่หนึ่งก็พอ เพราะกัญจน์เขาขาดฉันไม่ได้หรอก รสนิยมเรามันตรงกัน”เกศรายิ้มเยาะมองใบหน้านิ่งๆ ของดาลาวันอย่างเป็นต่อ เธอไม่สนว่าดาลาวันจะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่เธอรู้ว่าความหวาดระแวงจะเกาะกินใจทุกคนที่มีความรัก ยิ่งอยู่ในเวลาที่ความรักแขวนไว้บนเส้นด้ายของความไม่แน่นอน เธอยิ่งใกล้ถึงความสำเร็จ“แกรู้ไว้ด้วยนะ ไม่มีใครรู้จักกัญจน์ดีเท่าฉัน ฉันรู้ว่าเขาชอบแบบไหน จุดไหน และท่าไหนที่เขาจะ... และเขาก็รู้ว่าฉันชอบแบบไหน จุดไหน และก็ท่าไหนเหมือนกัน เวลาเขาอยู่กับฉัน แกอยากรู้มั้ย ว่าเขาร้องอะไรบ้าง หึ! ฉันว่าแกคงไม่อยากรู้หรอก”เกศรายิ้ม