All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 61 - Chapter 70

“ครับ พี่เชื่อ ผงกะหรี่นี่ฟุ้งไปทั้งครัวเลยนะ”สิ่งที่มดดำบอกเล่าการันตีได้ว่าดาลาวันจะไม่ถูกรังแกง่ายๆ อย่างแน่นอน แต่การรับมือกับคำปุ่นกับพิสสะมัยอาจจะง่ายเพราะไม่มีแม่คอยกำกับ แต่สำหรับเกศราล่ะ ดาลาวันจะทนได้สักเท่าไร หรือเขาควรจะทำอะไรให้เด็ดขาดมากกว่านี้“หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่งยังไงคะ และปูผัดผงกะหรี่ก็ต้องเจอกับผงกะหรี่ทั้งขวด หรือพี่กัญจน์จะลอง”“โอว... ใครจะกล้ากันครับ พี่กลัวจะแย่อยู่แล้ว”กัญจน์หยิกแก้มดาลาวันอย่างเอ็นดู ทว่าดวงตากลมโตที่สะท้อนลูกแก้วสีน้ำตาลสดใสนั้นกลับดูคลางแคลงใจบางอย่าง“ดาว... มีอะไรอยากถามพี่หรือเปล่า” ใบหน้าที่ส่ายไปมาทำให้กัญจน์ประคองสองแก้ม ให้ดวงตาสวยมองสบสายตากับเขา“พี่กับเกศรา เราแค่... เราไม่มีพันธะผูกพันกัน แค่การแลกเปลี่ยนเท่านั้น”ดาลาวันมองลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มดั่งต้องการให้เธอมองไปถึงหัวใจของเขา เขาพูดตรง ไม่อ้อมค้อม เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่มีอะไรกับเธอคนนั้น แต่แค่ไม่ผูกพันนี่คือความรู้ใหม่และความรู้สึกใหม่ที่เธอต้องยอมรับให้ได้ใช่ไหม ผู้ชายหล่อ รวย โปรไฟล์ดีเยี่ยมอย่างเขา หากอยู่เป็นโสดมาจนถึงตอนนี้โดยไม่แวะเรี่ยไรรายทางมาบ้างเลย สุดท้าย

“กรี๊ด! กัญจน์ผลักเกดทำไม”เกศรากรีดร้องเพราะถูกผลักอย่างแรงจนก้นจ้ำเบ้ากับพื้นห้อง แต่เมื่อเห็นกัญจน์รีบสวมกางเกงอย่างเร่งรีบ เธอก็ได้สติรีบถลาเข้ามายื้อยุดให้เขาหยุด“ทำไมคะกัญจน์ กัญจน์จะไปไหน”“ผมขอโทษนะเกด ผมต้องกลับ” กัญจน์แกะมือของเกศรา พยายามติดกระดุม แต่เกศรากลับยื้อยุดข้อมือเขาแน่น“กัญจน์ทำแบบนี้กับเกดไม่ได้นะ ต่อนะคะ”เกศราปล่อยข้อมือของเขาและเปลี่ยนมาคล้องแขนรอบต้นคอ ซุกจมูกและปากลงที่ซอกคอ บอกเขาถึงความต้องการอันมากล้น “เกดต้องการกัญจน์มากที่สุด ไม่ได้กินมาสองเดือนแล้วนะคะ เกดคิดถึง... ขอเกดกินต่อนะคะ นะคะ”“ไม่เกด ผมจะไม่ทำแบบนี้อีก เรื่องของเราเป็นไปตามเงื่อนไข ผมฟรี คุณฟรี จบไป แต่วันนี้ผมไม่ฟรีแล้ว ผมมีเจ้าของ มีเมียแล้ว”กัญจน์รั้งร่างเกศราออกห่างไม่อยากทำอะไรให้รุนแรงไปกว่านี้ อย่างน้อยก็ต้องรักษาสัมพันธภาพกันไว้ เพราะแม่เป็นคนชวนเธอมาที่นี่ แต่เกศรากลับไม่หยุด“เมียก็ส่วนเมียสิคะ ที่นี่มีแค่เรา ตรงตามเงื่อนไขเดิม สนุกแต่ไม่ผูกมัด นะคะกัญจน์ ต่อนะคะ เกดต้องการกัญจน์ เหมือนที่กัญจน์ก็ต้องการเกด ไม่อย่างนั้นคงไม่สู้มือแบบนี้ นะคะ ต่อนะ เกดจะทำให้กัญจน์ทุกอย่

“อยากมากนักใช่มั้ย ก็จะสนองให้ สมควรแล้วที่เธอไม่มียาง ทั้งฉ่ำทั้งเยิ้มขนาดนี้ ยางคงไม่จำเป็น”ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้นในความมืดมองพิสสะมัยด้วยความสมเพชไม่ต่างจากที่เธอใช้มองเขาก่อนหน้านี้ เพราะขนาดคนไม่ชอบหน้า กลไกทางธรรมชาติก็ยังขับเคลื่อนสนับสนุน และความฉ่ำเยิ้มที่ท่วมท้นนิ้วมือคงพอสำหรับรองรับไอ้หรั่งน้อยที่เติบโตเต็มที่ฝ่ามือเคลื่อนออกจากดงดอกไม้ที่เจ้าของอ่อนระทวยแทบยืนไม่อยู่ อาศัยต้นขาของเขาค้ำไม่ให้ร่างนี้ล้มพับลงไป หรั่งปลดกางเกงออกโดยเร็ว ย่อกายจดจ่อพาไอ้หรั่งน้อยชอกชอนเข้าไปแทนต้นขา และเมื่อตรงจุดก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าสุดแรงทว่าอาการเกร็งพร้อมเสียงกรีดร้องของพิสสะมัย ทั้งที่ฝ่ามือยังทาบปิดปากของเธออยู่ กลับทำให้หรั่งหยุดทุกการเคลื่อนไหวเพราะเข้าไปได้เพียงครึ่ง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้ความกล้าบ้าบิ่นคูณสองหายวับไม่เหลือ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างราวกับค้นพบสิ่งมหัศจรรย์ สัมผัสเมื่อครู่คือไอ้หรั่งน้อยทะลวงผ่านเยื้อบางๆ และหนทางคับแน่นที่บีบรัดตัวตนก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณหรั่งกัดฟันกรอดระงับความตื่นตัวที่อยากจะกระโจนไปข้างหน้าให้สุด เคลื่อนฝ่ามือออกจากริมฝีปากสั่นระริก พิสสะมัยเหมือนคนอยา

“ดาวกราบขอบคุณคุณผู้หญิงที่เมตตาดาว”“ฉันดีใจที่เธอคิดได้ เธออยากได้เงินสักเท่าไรล่ะ”กาญจนาเปลี่ยนน้ำเสียงดุเป็นใสกังวานด้วยความดีใจ รอยยิ้มระบายบนใบหน้า เมื่อคิดว่าแผนเอาเงินฟาดหัวดาลาวันขณะลูกชายไม่อยู่ใช้ได้ผล แต่ก็ต้องยิ้มค้าง เมื่อดาลาวันยังพูดไม่จบ“แต่ดาวคงไม่รับค่ะ ครอบครัวดาวถึงจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคุณผู้หญิง แต่ก็มีกำลังส่งเสียดาวจนเรียนจบได้ ถ้าดาวอยากไปประกวดนางงาม ดาวก็คงไม่มาทำงานที่นี่หรอกค่ะ”“อ้อ... นางงามคงได้เงินไม่เท่าทำแบบนี้สินะ จับผู้ชายรวยๆ งานเบาสบาย รายได้ดี แต่เธออย่าลืมว่าถ้าเธอผ่านเจ็ดวันไปไม่ได้ ฉันก็ไม่รับเธอเป็นลูกสะใภ้ ฉันว่าวันเดียวก็คงจะเหลือเฝือแล้วล่ะ หนูเกดเขาคบกับกัญจน์มาเป็นปี เหมาะสมกันทุกอย่าง ทั้งฐานะและชาติตระกูล”ดาลาวันก็ยังคงนั่งนิ่งไม่แสดงอาการอะไรออกมายิ่งทำให้กาญจนาหงุดหงิด พลางคิดว่าดาลาวันคิดบินสูงกว่าที่เธอคาดหมายไว้จริงๆ แผนที่จะให้เงินดาลาวันสักก้อนไปทำทุนคงใช้ไม่ได้ผล ตอนนี้ก็คงต้องรอดูแผน 2 ของเกศราเท่านั้นว่าจะทำให้กัญจน์ตัดขาดดาลาวันได้หรือเปล่า“เอาล่ะ เธอกลับไปห้องได้แล้ว ไม่ต้องคอยกัญจน์เขาแล้วล่ะ”“ค่ะ”ดาลาวันรับคำลุกขึ้น

“พี่กัญจน์...”“พี่กลุ้มใจเรื่องนี้แหละ พี่ทนไม่ไหว…” เสียงกระเส่าตามแรงอารมณ์พร้อมกับฝ่ามือลงน้ำหนักเคล้นความหยุ่นมือในจังหวะลมหายใจติดๆ ขัดๆ“แต่พี่กัญจน์... พี่สัญญาแล้วนะ พี่...”ไรฟันขบริมฝีปากล่างอย่างสะกดกลั้น ดวงตาไหวระริกมองเขาก่อนเปลือกตาจะปิดลงเพราะความรู้สึกรัญจวนกำลังปั่นป่วนอยู่ในอก เพราะฝ่ามือและนิ้วร้อนๆ ของกัญจน์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย“ก็ดาวบอกว่าจะช่วยพี่ทุกอย่างถ้าทำได้ ช่วยพี่เถอะนะ ช่วยพี่ด้วย... พี่ทนไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มหนักแน่นเอ่ยบอกขณะที่ฝ่ามือพลิ้วไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งภายใต้เสื้อคลุม“อื้อ... พี่กัญจน์อย่าสิคะ”ดาลาวันห่อตัวสั่นสะท้านเมื่อเสียงออดอ้อนกับการกระทำมันสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เสียงเว้าวอนแต่ฝ่ามือกำลังรุกคืบไม่หยุดนิ่ง“ขอให้พี่รักดาวนะครับ นะครับ ที่รักของพี่”“พี่กัญจน์...”ดาลาวันหลับตาพริ้มโอบท่อนแขนรอบลำคอเขา กระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูจนกัญจน์ต้องเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะกดกระหน่ำจูบร้อนแรงที่ริมฝีปากช่างจำนรรจาอย่างแสนรักแสนหลง เพราะสิ่งที่ดาลาวันกระซิบบอกก็คือ ‘ดาวก็อยากบอกให้พี่ทำเร็วๆ สักที ดาวรอจนจะแย่’ “พี่จะ