บททั้งหมดของ SEDUCING THE CEO: บทที่ 1 - บทที่ 10

Sa loob ng apartment ni Amara, nakaupo si Paula habang isa-isang sinusuri ang mga papeles na kakailanganin niya para sa paghahanap ng trabaho. Isang independent woman si Paula Louise Ocampo, tatlong buwan na siyang nakatira pansamantala sa apartment ng kaibigan ngunit hanggang ngayon, palamunin pa rin siya nito. Bagaman bihira lang umuwi si Amara, siya ang tumutustos sa lahat ng pangangailangan ni Paula.Hiniling lang naman ni Paula na magkaroon ng pagkakataong makapagsimula ulit. Dating pangarap niya ang maging accountant, ngunit hindi siya sinuportahan ng kanyang mga magulang kaya’t naglayas siya noong 21 years old siya. Nagtrabaho siya bilang call center agent sa gabi habang nag-aaral sa umaga. Kahit anong sikap, tila hindi umayon ang kapalaran.Nasa ikalawang taon na siya sa kursong Accountancy nang masangkot siya sa isang gulo sa paaralan—hindi naman siya kasali, pero nadamay siya. Ang insidenteng iyon ay nagresulta sa kanyang pagka-dropout at pagkawala ng scholarship. Napilitan

Kinaumagahan, maagang nagising si Paula, punong-puno ng excitement at kaba. Ito na ang simula ng kanyang plano. Una niyang araw bilang secretary ni Akihiro Conjuangco—ang lalaki na kailangang maakit niya para mapigilan ang kasal nito kay Amara. Determinado si Paula, at alam niyang bawat kilos niya ay kailangang kalkulado.Pagkatapos niyang maligo, mabilis siyang bumalik sa kwarto, kung saan naghihintay si Amara na may dalang tray ng kape.“Good morning, futurer charmer,” biro ni Amara habang inaabot ang kape. “Handa ka na bang akitin ang boss mo?”Tumawa si Paula. “Bakit parang ang bastos ng tunog?” sagot niya, pero bakas sa mukha niya ang confidence. “I’m ready. Ano, tulungan mo na ako sa pagaayos.”“Of course! Eto na ang glam squad mo, girl,” sagot ni Amara sabay abot ng isang sleek black pencil dress na may slit sa gilid. Pinili nila ito kagabi—isang damit na sapat ang pagka-professional pero may halong subtle seduction.Habang tinutulungan siya ni Amara, naglagay si Paula ng makeu

Sa sumunod na araw, maagang dumating si Paula sa opisina—mas maaga pa sa mga janitor. Nagpakita siya ng sipag at dedikasyon, hindi lang para kay Akihiro kundi para mas lalong mapalalim ang tiwala nito sa kanya. Naka-neutral makeup siya, naka-sleek ponytail, at suot ang puting blouse na may light lavender na detail—professional pero may konting personality.Pagpasok ni Akihiro bandang 8:45 AM, nadatnan niya si Paula na abala sa pag-aayos ng mga papeles sa desk.“Good morning, sir,” bati ni Paula na may mahinhing ngiti.“Morning,” tipid na sagot nito, pero muling sumulyap sa kanya bago pumasok sa opisina.Napansin ‘yon ni Paula. Mabilis, subtle—but it happened. Isa na namang maliit na piraso ng puzzle.Ilang oras ang lumipas, tumawag si Bela mula sa marketing department.“Paula! May pitch presentation kami kay Mr. Conjuangco later. Pwede ka ba samahan to coordinate tech stuff? Nasa conference room 3 kami mamaya.”“Copy. I’ll be there,” sagot ni Paula habang binubuksan na ang internal sc

Kinabukasan, mas tahimik si Paula kaysa sa dati. Maaga pa rin siyang dumating sa opisina, tulad ng nakasanayan, pero this time, habang inaayos niya ang mga dokumento ni Akihiro at nire-review ang calendar ng araw, may ibang bigat sa kanyang dibdib.“Next time I say I want coffee, don’t assume it’s just about the drink.”Paulit-ulit na umuukit sa isipan niya ang sinabi ni Akihiro. Hindi niya ma-decipher nang buo kung biro ba iyon, babala, o paanyaya. Pero isa lang ang sigurado—may shift na naganap kagabi. At iyon ang klaseng shift na hindi mo basta-basta iniiwasan.“Gising ka pa sa mundo?” tanong ni Bela na kararating lang, may dalang takeout cup.Paula blinked and offered a small smile. “Barely.”Umupo si Bela sa desk malapit sa kanya, tahimik saglit habang inoobserbahan siya. “Hey… You okay?”Tumango si Paula, pero hindi nagdetalye. “Just processing some things.”Hindi na rin siya kinulit ni Bela. Sanay na itong hindi sumiksik sa personal na bagay kung hindi pa handang ikwento. Pero

The silence after her confession weighed heavily on her chest, each breath feeling like it might crush her under its weight. As she walked away from Akihiro’s office, she didn’t look back—not because she didn’t care, but because she was scared of what she might see. The uncertainty was suffocating.Her steps were automatic, heading straight for her desk, but her mind was miles away, tangled in the aftermath of her decision. She had laid bare everything. No more lies. No more pretenses. She had made her choice.The phone on her desk buzzed suddenly, and she flinched. It was a text from her handler, the one she had avoided looking at since the moment she walked out of Akihiro’s office.She stared at the screen for a moment, the message feeling like an ultimatum, each word tightening the knot in her stomach.“We need to talk. Now.”There was no time for hesitation. With a shaky breath, Paula picked up her bag, silencing her racing heart. She made her way to the small café she had visited