Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“คะ...คุณมองอะไรของคุณคะ” “ก็มอง ‘นมเมีย’ ฉันยังไงล่ะ หรือว่าเธอจะปฏิเสธฮึ” คนที่ถูกผลักมานอนด้านข้างตอบกลับอย่างไว ปกติไอ้ผาดไม่เคยต่อปากต่อคำกับผู้หญิงคนไหนแบบนี้ แต่กับณดากลับให้ความรู้สึกสนุกและอยากต่อปากต่อคำกับสาวน้อย อยากแกล้งให้เธอเขินและโกรธ ต่างจากผู้หญิงที่เคยเจอ แค่สบตาตกลงราคาแล้วก็ขึ้นเตียง พอจบก็แยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเอง ‘ให้ตายสิไอ้ผาด มึงกำลังคิดอะไรอยู่’ แล้วเขาก็พึมพำว่าตนเองเมื่อตอนนี้ความคิดในหัวกำลังตีกันวุ่นวายและใจที่ด้านชาก็เหมือนจะมีชีวิตชีวาจนควบคุมไม่ได้ แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเมื่อได้ยินคำว่า ‘นมเมีย’ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้รู้สึกใจเต้นแรงแบบนี้ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้ข่มเหงรังแกพรากความสาวของตนเองไป ณดาดึงผ้าห่มที่ถูกโยนทิ้งไปเมื่อกี้มาห่มคลุมร่างเปลือยตัวเองไว้ให้พ้นสายตาหิวกระหายของคนที่นอนตะแคงเท้าหัวมองจ้องตัวเองไม่กะพริบตา สองแก้มนวลแดงของณดาทำให้ไอ้ผาดมันเขี้ยวจนอยากกัดให้จมเขี้ยว แต่ก็ได้แต่ยื่นมืออีกข้างที่ไม่ได้เท้าหัวตัวเองไปหยิกแก้มนุ่มนิ่ม “เจ็บนะคะ” “ก็น่ามันเขี้ยว แล้วจะตอบได้รึยังจะอยู่รึจะไป”

“นะ...หนูยืนไม่ไหวค่ะ ยะ...อย่าทำแบบนี้คุณผาด” มือน้อยที่กอดปิดสองเต้าอวบของตนเองผลักไสมือใหญ่ที่ลูบคลึงเสียดสีสันมือกับเม็ดเกสรกลางหว่างขาตนเอง “ฉันไม่ให้เธอล้มหรอกน่า” น้ำเสียงแหบพร่าดังตอบกลับพร้อมขยับเข้าไปชิดกว่าเดิมแล้วกอดประคองอุ้มร่างน้อยที่ยืนขาสั่นเทาไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแรง อีกมือยังคงเสียดสีสันมือถูไถกับเม็ดเกสรดอกไม้สาวพร้อมกับมือบดบี้ขยี้ขยำหยอกเย้าจนณดาปล่อยเสียงร้องครางเสียวออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ “อะ...อื้อ คะ...คุณผาด หนูไม่ไหวแล้วค่ะ” “ชูว์...เสียวใช่ไหมล่ะ” แล้วเขาก็นำมือที่เสียดสีบดบี้ขยี้ขยำเม็ดเกสรของสาวน้อยออกมาดูดเลียอวดคนตัวเล็กที่ก้มหน้ามองการกระทำของตนอยู่ก่อนหน้า “อือ...คะ...คุณผาด อะ...อุ๊ย!” แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งจิกเกร็งเท้ากับอ่างอาบน้ำเมื่อนิ้วแกร่งสอดดันเข้ามาในร่างจนจุกเจ็บ สองมือวางบนไหล่หนาจิกเล็บสั้นไปกับไหล่หนาเพื่อระบายความอึดอัดและเสียวร้อนกลางกายความเป็นสาว “อ่า...แน่นเหลือเกินหลิน อ่า...” เขาดึงนิ้วที่จ้วงลึกไปในกายสาวจนสุดนิ้วออกมาดูดเลียลิ้มรสความหวานฉ่ำแฉะเหนอะหนะติดนิ้วตัวเอง ณดาหายใจไม่ทั่วท้องและท

       “อะ...คุณผาด” เธอกลัวพอจะทำจริงๆ สองมือน้อยจับต้นขาแข็งแรงของบุรุษแน่นพร้อมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของท่อนเนื้อที่ตีฟาดหน้าตนเอง มันร้อนและปลายท่อนเนื้อก็บานฉ่ำแฉะ       “ทำให้ฉันพอใจสิหลิน ทำให้ฉันรู้ว่าเธอมีประโยชน์ไม่ใช่ท่อนไม้ ถ้าทำไม่ดี ฉันอาจเปลี่ยนใจข้อตกลงเราก่อนหน้านี้แล้วส่งเธอกลับไปหาแม่เลี้ยงของเธอเด็กน้อย” สุดคำพูด ปากน้อยก็ครอบครองกลืนกินเนื้อร้อนของเขาทันที       “อะ...อื้อ” ด้วยกลัวว่าจะถูกส่งกลับไป ณดาก็รีบทำสิ่งที่ตนไม่เคยทำมาก่อน มือน้อยจับหน้าขาแข็งแรงจิกเล็บสั้นไปกับเนื้อของเขาพร้อมปากน้อยค่อยๆ กลืนกินตัวตนบุรุษทีละน้อย แม้จะกลัวและกังวล แต่ก็กัดฟันสู้เพราะถอยหลังตอนนี้ไม่ได้แล้ว       “โอว์...นั่นแหละหลิน อ่า...เสียว” ทั้งๆ ที่ปากน้อยกลืนกินแค่ปลายเนื้อ แต่เขาก็เสียวไปทั้งลำกายปั่นป่วนท้องน้อยจนต้องแอ่นเด้งยกเอวสอบขึ้นกระแทกเนื้อเข้าลึกในปากน้อย   &

“ทำไมมึงมาช้าไอ้ผาด ปกติตรงเวลาจะตาย ไม่เคยมาสาย มีแต่มาก่อนเวลา”“ก็บอกแล้วไงรถติด”“เหรอ? แต่มึงโกหกไม่เนียน มึงก็รู้” ไอ้ขาบจ้องตาเพื่อนรักค้นหาคำตอบไอ้ผาดก็หลบตาของไอ้ขาบพร้อมยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง“หึหึ...มึงก็รู้ว่ามึงโกหกกูกับนายไม่ได้ เพราะกูกับนายรู้จุดอ่อนมึง มีอะไรอยากเล่าให้กูฟังไหม”“กู...” ไอ้ผาดกำลังคิดหาคำมาโกหกเพื่อนรัก แต่เสียงประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อนก๊อก! ก๊อก ก๊อก!“กูไปเปิดประตูก่อนนะ” แล้วไอ้ผาดก็รีบเดินเร็วๆ ไปเปิดประตูห้องทำงานไอ้ขาบได้แต่มองท่าทางพิรุธของเพื่อนรักแล้วเดินไปรินบรั่นดีใส่แก้วให้ตนเองและให้เพื่อนรักคนละแก้วแล้วถือเดินไปที่หน้าห้องทำงานที่ไอ้ผาดกำลังคุยกับผู้จัดการของซ่องชั้นใต้ดินอยู่“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ไอ้ขาบ กูต้องไปจัดการชั้นใต้ดิน บนนี้มึงดูความเรียบร้อยก็แล้วกัน ใกล้ได้เวลาผับเปิดแล้วด้วย” ไอ้ผาดหันมาบอกเพื่อนที่เดินถือแก้วบรั่นดีมาหาตนที่หน้าประตู“เกิดอะไรขึ้นไอ้ผาด”“กูกำลังจะไปดู เดี๋ยวเคลียร์เสร็จมาเล่า ไปกันผู้จัดการ” แล้วไอ้ผาดก็ดันผู้จัดการให้พ้นออกหน้าประตูแล้วตัวเองก็วิ่งนำหน้าไปก่อนด้วยความใจร้อน ส่วนไอ้ขาบก็ได้แต่มองตา

ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้ไอ้ผาดไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน มือหนาที่มีผ้าเย็นและกำลังเช็ดหน้าให้ณดาหยุดชะงักเมื่อตัวเองกำลังทำสิ่งที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง “เป็นอะไรของมึงไอ้ผาด” เขาต่อว่าตัวเองแล้วกำผ้าเย็นในมือแน่น ไม่เช็ดตัวให้คนตัวเล็กต่อ แต่เสียงน้อยก็ดังครางออกมาพร้อมกับจับมือที่หยุดบนหน้าแน่น “อือ...ชะ...ช่วยหนูด้วยนะพ่อ หนูหนาวเหลือเกิน อือ...” ณดาละเมอหาพ่อเพราะพิษไข้ยังคงร้อนไม่ลด “มันใช่หน้าที่เราต้องมาทำแบบนี้เหรอวะไอ้ผาด” เขาถามตัวเองแล้วดึงมือออกจากมือน้อยที่กอดจับแน่นแล้วลุกขึ้นเดินไปยังลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อหยิบยาลดไข้แล้วเดินกลับมาที่เตียงนอน “ยังไงหลินก็ป่วยเพราะกู” แล้วเขาก็เอายาที่หยิบมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วนั่งลงที่เดิมประคองร่างที่นอนลุกขึ้นนั่งพิงซบอกตัวเอง “กินยาหลิน” “อือ...นะ...หนูไม่กินพ่อจ๋า หลินไม่ชอบมันขม” เธอตอบพึมพำกลับ ตอนนี้ณดากึ่งหลับกึ่งตื่น “แต่เธอต้องกิน ไม่งั้นไม่หาย” “มันขมค่ะ หนูไม่กิน” เธอตอบกลับเสียงแผ่วแล้วเม้มปากแน่น “ให้มันได้แบบนี้สิวะเด็กบ้าเอ๊ย!” แล้วเขาก็ยัดยาสองเม็ดในมือเข้าไปอมไว้