บททั้งหมดของ จอมบาป: บทที่ 61 - บทที่ 70

“หนูไปคนเดียวได้ค่ะ คุณผาดไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูไม่หนีหรอก”สาวน้อยบอก เพราะตอนนี้ณดาไม่อยากจะหนีไปจากอ้อมกอดอบอุ่นนี้แล้ว แม้ว่าก่อนหน้าจะเกลียดชังที่เขาข่มเหงและยัดเยียดสถานะ ‘ของเล่น’ ให้ก็เถอะ แต่พอได้อยู่ด้วยกันก็ได้เห็นหลายๆ ด้านของบุรุษเถื่อน เห็นหน้าเถื่อนๆ โหดๆ พูดแข็งๆ แต่การกระทำนั้นอ่อนโยนสวนทางกับคำพูดและหน้าตา“ถ้าเกิดเธอหนีฉันไปจะทำยังไงล่ะ”“แล้วถ้าหนูหนี คุณผาดจะโกรธไหมคะ”“โกรธ และโกรธมากด้วย หนีไปไหน ฉันก็จะไปลากคอเธอกลับมาเด็กน้อย”อุ๊ย!เธอหดคอเมื่อถูกกัดเม้มซอกคอระหง“หนูไม่หนีหรอกค่ะ และอีกอย่างคุณผาดจำได้ไหมคะว่าให้หนูอยู่ด้วยไม่นาน เนี่ยก็หนึ่งเดือนแล้วนะคะ คุณผาด…”เขารู้ว่าณดาจะพูดอะไรจึงรีบพูดแทรกขึ้น“อยากไปข้างนอกก็ไปเถอะ ส่วนเงินก็เอาบัตรที่ให้ไปใช้แล้วกัน อยากได้อะไรก็ซื้อ และจำไว้โทรหาต้องรีบรับสาย”“ขอบคุณนะคะคุณผาด จุ๊บ!” ณดารวบรวมความกล้าจุ๊บแก้มสากของคนที่เกยซบไหล่ตนเอง“ทำแบบนี้อาจไม่ได้ไปข้างนอกนะ รีบทำกับข้าวเถอะ ฉันหิวแล้ว”​ เขากลัวว่าสาวน้อยจะท้วงคำพูดที่ตนเคยพูดไว้ในวันนั้น ตอนนี้ไม่อยากจะปล่อยณดาไป และไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไร ปกติไม่เคยเสพติด

“กูก็คิดแบบนั้น แล้วมึงจะไปสเปนเองหรือให้กูไปรอบนี้ กาสิโนที่นั่นก็มีปัญหา”“รอบนี้มึงไปเถอะ กูไม่ว่าง”“ไม่ว่างหรือติดเด็ก”“เออ! รู้แล้วก็อย่าขยี้ได้ไหมวะ มึงนั่นแหละไปแก้ปัญหาที่กาสิโน ส่วนเรื่องใบเสนอราคา กูจะตรวจสอบเอง เดี๋ยวสั่งเจคไปสืบให้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมรอบนี้ราคาถึงขึ้นมาเท่าตัว”“อือ...ตามนั้นก็ได้ กูต้องไปแล้วไอ้ผาด” เมื่อก้มดูนาฬิกาข้อมือเห็นว่าตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว“มึงจะไปไหนไอ้ขาบ”“โรงพยาบาล”“อือ...งั้นก็ไปเถอะ ผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญสินะ ถึงได้ทำให้คนบ้างานอย่างมึงสนใจได้”“ไม่รู้สิ กูไปละ เธอป่วยเพราะกู” แล้วไอ้ขาบก็ลุกเดินออกไปจากห้องทำงานพร้อมกับเสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ของไอ้ผาดดังขึ้น เจ้าของโทรศัพท์รีบล้วงกางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาดู พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มกว้างแล้วกดรับสายกรอกเสียงทุ้มอ่อนโยนไปในสาย“ว่าไงหลินน้อย?”“ชะ…ช่วยหนูด้วยค่ะคุณผาด ช่วยหลินด้วยค่ะ ว้าย!

       นางพรแสงมองคนแปลกหน้าที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครารกครึ้มแล้วเดินถอยหลังหนีเมื่อชายแปลกหน้าเดินเข้ามาใกล้ตัวเองพร้อมมองไปทางลูกเลี้ยงของตนเองที่ได้รับอิสระ และขณะนั้นเองเสี่ยบัญชากับลูกน้องสองคนก็เดินเข้ามาในบ้าน       “เสี่ยบัญชาช่วยพรด้วยค่ะ” นางร้องขอความช่วยเหลือจากผู้มาใหม่       เสี่ยบัญชามองไปทางเจ้าของบ้านและคนแปลกหน้าหลายคนในบ้าน แต่ก็ต้องก้มหน้ามองพื้นเมื่อสบตากับใครบางคนที่หันมามองตนเองพอดี       “แกเองเหรอบัญชา” ไอ้ผาดเดินย้อนกลับไปหาบัญชาพร้อมกับตบหน้าของชายแก่เบาๆ       “คะ...ครับนาย” เสี่ยบัญชาตอบเสียงสั่น       “มึงรู้ไหมว่าคนที่มึงอยากได้น่ะเป็นใคร” ไอ้ผาดถามเสียงเรียบพร้อมหันไปกวักมือเรียกณดาให้เดินมาหาตนเอง หญิงสาวทำตามทันทีเมื่อถูกกวักมือเรียก พอณดาเดินมาถึง ไอ้ผาดก็ตวัดแขนกอดเอ

       ณดาจับมือใหญ่ที่เพิ่งทายาแก้ฟกช้ำแก้มที่บวมจากการโดนตบมาจูบเบาๆ แม้มือจะสากกร้าน แต่มันก็อบอุ่นเหลือเกิน สาวน้อยเริ่มดูดนิ้วใหญ่แข็งแรงของผาดทีละนิ้วๆ และอีกมือก็จับมืออีกข้างของบุรุษมานวดคลึงหน้าอกของตนเอง แม้จะเขินอาย แต่เธอก็อยากจะทำให้เขามีความสุขและอยากจะขอบคุณสิ่งที่ผาดทำในวันนี้เพื่อตนเองด้วย       “อ่า...หลิน อื้ม...ดูดแรงๆ อ่า...” ไอ้ผาดครางพร่าพร้อมกับบีบเคล้นคลึงหน้าอกอวบอูมของสาวน้อยโดยไม่ต้องให้มือน้อยจับบังคับเหมือนคราแรก ส่วนมืออีกข้างปากน้อยก็ไล่ดูดเลียนิ้วจนทำให้แก่นกายที่กลางหว่างขาแข็งชัน       “อ่า...ชอบไหมคะ ที่หนูทำให้” ณดาถามเสียงแผ่ว สองแก้มนวลแดงปลั่ง       ไอ้ผาดรู้ว่าสาวน้อยกำลังเขินอาย แต่ก็ยังพยายามเอาใจตนเอง เขาจึงพยักหน้าเป็นคำตอบให้กำลังใจเด็กสาวตรงหน้า       “เก่งมาก ทำต่อสิ ฉันอยากรู้ว่าสาวน้อยของฉันจะทำยังไงต่อ จะทำใ

เรื่องเมื่อสองอาทิตย์ก่อนของไอ้ผาดดังไปถึงหูของคลังแสงจนต้องโทรให้ไอ้ผาดมาทานมื้อเย็นที่บ้านตนเองในเย็นวันนี้และก็สั่งให้พาณดามาด้วย คลังแสงและองค์อินทร์มองจ้องหน้าจอมดุดันที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือความห้าวหาญ       “ชาบูกับชาเย็นไปไหนครับ ตั้งแต่มาถึงไม่เห็นเด็กๆ เลย” ไอ้ผาดถามแก้เก้อเมื่อถูกจ้องนานจนทำตัวไม่ถูก       “เด็กๆ อยู่กับคุณยายบนห้อง ไหนเล่ามาสิว่าเรื่องมันเป็นมายังไงถึงได้มีเรื่องแบบนี้ขึ้น” คลังแสงถามคนสนิทของตนเองโดยไม่ได้พูดรายละเอียดอะไรมากความด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายเข้าใจคำถามของตนเอง       “นายไม่ถามเรื่องไอ้ขาบบ้างเหรอครับ” ไอ้ผาดเอ่ยถึงเพื่อนรัก       “เอาเรื่องของแกก่อนไอ้ผาด แล้วไอ้ขาบค่อยคุยได้ หนูน้อยทำไมถึงได้มาอยู่กับมัน ‘รัก’ มันเหรอ” คลังแสงถามเด็กสาวตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม และคำถามของคลังแสงก็ทำให้ณดาสะดุ้งทำตัวไม่