All Chapters of เหนือหัวใจภาคี: Chapter 211 - Chapter 220

บนโต๊ะรับประทานอาหารหน้าบ้านไม้สไตล์รัสติกประดับประดาด้วยไฟปิงปองสีส้ม ทำให้บรรยากาศคุกรุ่นไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะของเด็กและผู้ใหญ่ ระหว่างที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับอาหารเหนือและไอหนาวของเมืองน่านบนบ้านเชิงเขาหมูยอที่กำลังนั่งปั้นข้าวเหนียวจิ้มกับน้ำพริกหนุ่มพยายามหาช่องโหว่เข้าไปขอโทษเมี่ยงคำที่กำลังนั่งฉีกยิ้มแฉ่งแต่งชุดเอี๊ยมแขนยาวกันหนาวอยู่กึ่งกลางระหว่างเวธัสกับมัตติกาพ่อแม่ของเธอ"หมูยอครับมันหนาวนะลูกมาใส่หมวกกับเสื้อก่อนครับ" เหนือฟ้าเดินหายเข้าไปในบ้านเพื่อไปหยิบกระเป๋าเสื้อกันหนาวแต่ละตัวมาสวมให้ลูกแต่ละคน"กั๊บ" หมูยอขานรับแล้วก้มมองอมยิ้มสายรุ้งในมืออย่างลังเล"นุ๋งน่อย ดอกวนขอฉุมาเต๊อะเงี่ยงจะไดพ่อง" หมูยอขอคำแนะนำจากแม่"เริ่มเป็นเด็กน่าฮักแล้วนะลูก รู้จักถามว่าจะขอโทษน้องยังไงปกติแม่ไม่เห็นว่าหนูจะสนใจ" เหนือฟ้ารูดซิปเสื้อฮู้ดเขาควายให้หมูยอพร้อมกับสวมถุงมือและผ้าพันคอให้เพิ่ม"ป้อขี้บอกดอว่าถ้าหมู่เหาตำผิดแล้วยมลับผิดถือว่าเป๋นกนเต้" หมูยออยากเป็นคนเท่แบบที่พ่อบอก"ฮ่าฮ่า น่าฮักจังเลยป้อหมอยอของแม่ เอางี้นะหนูบอกน้องว่าพี่ขอโทษนะ ให้อภัยพี่เถอะแล้วหนูก็เอาอมยิ้ม

เช้าวันที่สองของการเดินทางมาถึงน่านหลังจากที่ทุกคนรับประทานข้าวต้มร้อน ๆ เป็นมื้อเช้าจึงตรงไปยังสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรกที่ภาคีจัดแพลนการท่องเที่ยวเอาไว้นั่นก็คือ วัดภูมินทร์ ซึ่งชื่อเดิมคือ วัดพรหมมินทร์ และคาดว่าเป็นวัดไทยแห่งแรกที่การก่อสร้างพระอุโบสถจตุรมุขและที่เรียกว่าจตุรมุขเนื่องจากวิหารและโบสถ์รวมอยู่ในอาหารหลังเดียวกันกับประตูทางเข้าออกที่ทำจากไม้ แกะสลักด้วยลวดลายฉบับล้านนา และใจกลางพระอุโบสถนั้นมีพระพุทธรูปทองคำขนาดใหญ่สี่องค์หันพระพักตร์ออกไปยังประตูทั้งสี่ทิศ "ฝาตุ๊ค่า เงี่ยงขอให้ตาหยองเอาเงี่ยงตำเงียดั้ว" เมี่ยงคำที่เพิ่งหายไข้หวัดกราบหลวงพ่อในโบสถ์สามครั้ง ขณะที่หมูยอเหลือบตามองอย่างเอือมระอา ถ้าถึงขนาดขอพระขอเจ้าแบบนี้ชาตินี้จะได้หลุดพ้นจากยายเด็กคนนี้ไหม"ถึงกับขอพระเลยก๊ะยายเงี่ยง ดอยังบ่ได้อู้เลยเน้อว่าจะเอายายเงี่ยงตำเมีย" หมูยอยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเมี่ยงคำ แต่เด็กหญิงตวัดหน้าหันกลับมามองด้วยแววตาหวานฉ่ำผิดกับตอนเจอกันครั้งแรก"ต่อหน้าเหยืองพ่อตาหยองท่องยักฉาน้ำใจเงี่ยงฉิ ยับเงี่ยงเพงเงียจาได้ไม่ตกต๊ะตองแดง" เมี่ยงคำเซ้าซี้จะให้หมูยอยอมรับตัวเองให้ได้"มั

ตกกลางคืนเด็ก ๆ ทุกคนตัดสินใจนอนด้วยกันที่ห้องนั่งเล่นใหญ่ อุษมันที่เตรียมเครื่องโพรเจคเตอร์ฉายหนังแบบพกพามาด้วยจึงทำการเปิดระบบติดตั้งให้เหล่าเด็กน้อยต่างวัยดูด้วยกันในระหว่างที่พ่อแม่ปาร์ตี้กันอยู่หน้าบ้านขณะที่พวกพี่ช่วยกันปูที่นอนปิคนิคเสร็จเรียบร้อยและเริ่มเลือกหนังที่ดูด้วยกันกับน้องได้ เหนือฟ้าจึงอุ้มมะต๋าวเข้ามาฝากไว้กับบะแต๋ง"แต๋งครับแม่ฝากน้องหน่อยนะ แม่จะออกไปกินหมูทะ" เหนือฟ้าชะเง้อดูเตาหมูกระทะที่กำลังพวยพุ่งไปด้วยไอน้ำที่บริเวณโต๊ะอาหารหน้าบ้าน"นุ๋งน่อยจากิ๋นไปเติงหนายเนี่ย" น้ำเงี้ยวบ่นแม่แต่ตัวเองก็กำลังกินเค้กฝอยทองจนแก้มตุ่ย"ก็แม่หิวอ่ะทีหนูยังกินอยู่เลย ไม่ต้องมาทำเป็นบ่นแม่หรอก ชิ! ไม่รู้แหละแม่ฝากมะต๋าวด้วยนะคะ ไปน้าลูก" เหนือฟ้าก้มลงจุ๊บแก้มมะต๋าวก่อน แล้วตามด้วยน้ำเงี้ยว แป้งจี่ หมูยอ "จุ๊บๆๆ""งื้อนุ๋งน่อยป่อยดอเน้อฮ่าฮ่า ดอจั๊กจี้" เหนือฟ้ามันเขี้ยวห

หลังจากที่ยอดมนุษย์แมงก่ำปุ้งน้อยเฮฮากับการเอากางเกงในพ่อมาสวมหัวตนเองแล้วก็ปล่อยใยแบบซูเปอร์ฮีโร่ แต่ไม่กี่นาทีให้หลังมะต๋าวก็ฟุบหลับอยู่บนตัวพ่อ ต่อมาทีวีที่ถูกตั้งค่าเปิดปิดเอาไว้ก็ดับลงในเวลาเที่ยงคืนครึ่งจนกระทั่งเวลาดำเนินมาถึงตีสองตุ้บ!เหนือฟ้าพลิกตัวจนตกลงมาจากโซฟา "โอ้ยเจ็บจัง" เธอร้องโอดครวญพลางจับสะโพกที่กระแทกกับพื้นเข้าอย่างจังพลางกวาดตามองรอบ ๆ ที่เงียบสงัดแล้วลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำจากนั้นโดยไม่ได้สังเกตว่ามีโม่งใหญ่กับโม่งเล็กนอนอยู่บนเตียงจนกระทั่งเกือบตีสามภาคีรีบวาดขาลงจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่เปิดไฟเพราะตนก็ปวดปัสสาวะมากเช่นเดียวกัน"เฮ้อ ปวดฉี่อีกแล้ว อ้อแล้วเราต้องไปเปลี่ยนแพมเพิสให้มะต๋าวด้วย เกือบลืมเลย" ขณะที่นาฬิกาชีวิตของเหนือฟ้าสั่งการให้เธอตื่นขึ้นแม้จะรู้สึกงัวเงียมากแค่ไหนก็ตาม แต่เธอจำเป็นต้องลุกขึ้นมาตรวจเช็กแพมเพิสของลูกชายทุกคืนและด้วยแสงของพระจันทร์ที่ส่องสว่างเข้ามาในห้องพอมองเห็นทางเดิน เหนือฟ้าจึงเลือกที่จะไม่เปิดไฟรบกวนพ่อกับลูก สาวอวบเดินตรงไปยังโต๊ะตัวยาวที่มีโคมไฟและอุปกรณ์ของเด็กเล็กตั้งเรียงราย แต่รู้สึกปวดปัสสาวะอีกรอบจึงเดินไปเข้าห้

เมี่ยงคำเดินสะบัดสะบิ้งไปนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ หมูยอวิ่งตามมาง้อด้วยอมยิ้มสายรุ้ง"ยายเงี่ยงหายงองดอเต๊อะ นี่ไงอมยิ้ม" หมูยอแกว่งอมยิ้มไปมาต่อหน้าเมี่ยงคำ"เด๋วลาวก็ท่องฉากกันแย้ว ตาหยองก็ท่องไพมีเงียหม่าย ฉ่วงเงี่ยงก็คายเพงเงียเข่า" เด็กหญิงตัดพ้อหมูยอถอนหายใจหนัก ๆ พลางดึงเมี่ยงคำลงมาจากเก้าอี้"อุ๊ย ตาหยองจาทำไยเงี่ยงหยั่มมาตูบเก๊าทงเน้นะ" เมี่ยงคำผลักหน้าพี่พอเป็นพิธีแต่ไม่ปฏิเสธที่จะนั่งบนตักพี่ แถมยังชะม้อยชะม้ายชายตาคล้องแขนลงบนคอพี่อย่างฉับไว"ดอบ่าจูบ ดอจาหอมแก้ม" หมูยอว่าแล้วก้มลงฟัดแก้มน้องทั้งสองข้างฟอดด ฟอดดด"คิก ๆ เงี่ยงขนยุกแก้มจัง" เมี่ยงคำหัวเราะคิกคักแต่ก็หันแก้มให้พี่หอมเต็มที่"ฟังเน้อยายเงี่ยง ดอจามีแค่ยายเงี่ยงกนเดียว" หมูยอบอกแล้วหอมแก้มกลมป่องของน้อง"ว๊าย ตาหยองโหมเงี่ยงจนแก้มย้อยหมดแย้ว เมื่อใหญ่จาให้กุนยุงพาขี้กะผ้านุ๋งน่อยมาก๋อเงี่ยงเพงเงีย" เมี่ยงคำบีบแก้มหมูยอจ้องลึกเข้าไปในแววตาพี่อย่างต้องการคำตอบ"เฮาอยู่นุบานกั๋นเองเน้อ แต่งงานกั๋นเลยบ่ได้" หมูยออธิบาย"แย้วลาวท่องแต่งตอน