Semua Bab เหนือหัวใจภาคี: Bab 191 - Bab 200

เหนือฟ้ามุ่นคิ้วมองคนเมาด้วยความโกรธ ทั้งที่เธออุตส่าห์ถ่างตาแต่งชุดวับแวมเพื่อยั่วยวนเขา แต่พ่อคุณดันเมาหัวราน้ำแถมยังมาหาว่าเธอตัวหนัก น่าตีชะมัด ไม่รู้ละเธอจะไปนอน"เชิญนอนไปคนเดียวเลย ฝันดี" เหนือฟ้ากระแทกเสียงแล้วก้าวขาลงจากโซฟา แต่ฝ่ามือที่ไวกว่ารวบคว้าเข้าไปกอด ทำให้สองเท้าที่ยังไม่ทันจะตั้งหลักเซถลาจนล้มลงบนตักเขา. "พี่ขอโทษหนุนน้อย ขอโทษครับ" เสียงแหบพร่าไล่รดทั่วต้นคอ ตามด้วยมือหยาบกระด้างที่กำลังสอดเข้าไปใต้กระโปรงซีทรูสีฟ้าอ่อน ปลายนิ้วร้ายชอนไชไปหาจุดอ่อนไหวที่ฝังตัวอยู่ในรอยแยกเบียดแน่น"อ๊า...พี่คี อื้อ...." เสียงของเหนือฟ้าขาดช่วงเพราะแพนตี้ลูกไม่ตัวบางกำลังถูกปลายนิ้วหนาแหวกออก แล้วจุ่มจ้วงทะยานเข้าไปในหลุมร้อนชื้นอย่างฉับพลัน "พ..พรุ่งนี้เหนือจะไปช้อปปิ้งให้แหลกเลย""เอาบัตรพี่ไปรูดใช้ได้ตามสบาย" เสียงเข้มกระซิบกระเซ่าตามด้วยการจับขาอวบสองข้างให้ตั้งคร่อมระหว่างขาของเขา ขณะที่มืออีกข้างสำรวจขึ้นไปเหนือเต้าอิ่มที่ทะลักล้นออกมาจากบราลูกไม้สีฟ้าเหนือฟ้าแหงนหน้าขึ้นคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเอนตัวทิ้งน้ำหนักไปด้านหลังให้เขาลงน้ำหนักกับเรณูเ

"พี่คีคะตื่นได้แล้ว" เหนือฟ้าที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จโน้มตัวลงจุ๊บแก้มคนขี้เซาให้ตื่นขึ้น "มีประชุมตอนเก้าโมงไม่ใช่เหรอคะ""อื้อ ง่วงอ่ะ" เขาบ่นอู้อี้อยู่ใต้ผ้าห่มแล้วฉุดข้อมือเธอจนล้มลงบนเตียง"อย่างอแงสิคะ ไปอาบน้ำเร็วเข้าเดี๋ยวแม่เหนือจะเอามะต๋าวมาส่งที่ห้องค่ะ" เหนือฟ้าสั่งเสียงเขียวแล้วฟาดมือลงไปที่บั้นท้ายของภาคีเบาเบา"ก็ได้ครับ" เขาบอกแล้วลุกขึ้นนั่งในสภาพผมเผ้าชี้ฟูไปคนละทิศละทางก๊อก! ก๊อก!"มะต๋าวมาแล้ว" เหนือฟ้ารีบวิ่งไปเปิดประตูต้อนรับลูกชายเข้ามา "มะต๋าวแม่มาแล้วค่ะ ไปหาป้อกันครับ" เหนือฟ้ากางแขนรอให้ลูกชายโผตัวเข้ามากอด แต่มะต๋าวกลับซุกหน้าลงกับอกยายไม่ยอมสบตาเธอด้วยซ้ำ"สงสัยหลานจะงอนน่ะลูก ตอนที่ตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วไม่พบพ่อกับแม่เจอแต่ตากับยายก็ร้องไห้ใหญ่โต แม่ก็เลยต้องไปปลุกนิ่มฟ้ากับน่านฟ้ามาปลอบ ดีหน่อยยังติดพี่สาวพี่ชายบ้างถ้าติดแต่พวกลูกสองคนละก็คงไม่ต้องทำมาหากินอะไรแล้ว""เขาคงจะแปลกที่นอนด้วยค่ะ โอ๋โอ๋มะต๋าวของแม่หายงอนแม่นะครับ น้าาา" เหนือฟ้ารีบแย่งมะต๋าวมาจากยายนับเก้า"งองงอง" มะต๋าวที่จดจำคำพูด

หลังเสร็จธุระที่โรงพยาบาลทุกคนจึงกลับมาปรึกษาเรื่องมะต๋าวที่โรงแรม เหนือฟ้าจึงตัดสินใจว่าจะพามะต๋าวกลับบ้านก่อนเพราะหมอแนะนำให้ฟื้นฟูจิตใจลูกด้วยการให้มองวิวทิวทัศน์และทัศนียภาพที่โล่งกว้าง ดังนั้นการพากลับไร่พิทักษ์มหิงสาคือวิธีที่ดีที่สุด"เฮ้อ เนี่ยแหละนะเขาถึงบอกว่ามีแม่เมื่อพร้อม ต่อไปไม่ต้องไปพบเจออะไรแบบนั้นแล้วนะลูกเอ้ยมะต๋าวหลานตา" ตาทัพฟ้ายื่นมือไปทาบลงบนหัวเล็กที่กำลังนอนดูดนมอยู่ในอ้อมอกพ่อ"แล้วยัยเหนือจะกลับเลยเหรอแม่จะได้ไปเก็บของที่ห้องพัก พวกเราจะได้พาเจ้าตัวเล็กไปพักผ่อน" ยายนับเก้าถามพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้มองดูมะต๋าวตัวน้อยด้วยความรู้สึกสงสาร"ได้ค่ะ งั้นเหนือฝากแม่หน่อยนะคะ" เหนือฟ้ายิ้มเห็นด้วยกับแม่ขณะที่เด็กทั้งหกคนกำลังด้อม ๆ มอง ๆ ผู้ใหญ่ที่กำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ด้านนอกห้องรับแขก มีเพียงบะแต๋งที่จับใจความเรื่องทั้งหมดได้ว่ามะต๋าวกำลังป่วย แต่เด็กชายไม่รู้ว่าน้องป่วยเป็นอะไรเพราะตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลทุกคนก็เอาแต่เงียบ แม่เองก็มีสีหน้าทุกข์ใจ พ่อก็ขมวดคิ้วย่นติดกันตลอดเวลา"ฉะหยุบแล้วมันเกิดหยังก๊ะอ้ายแต๋ง"

ตาทัพฟ้าใช้เวลานอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเป็นเวลาหกวันแล้วกลับมารักษาตัวที่ไร่พิทักษ์มหิงสาโดยใช้รถบ้านที่มาสซื้อให้นิ่มฟ้าเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจส่วนตัวร่วมกับยายนับเก้าขณะที่วันเสาร์นี้บะแต๋งมีการแสดงโชว์ควายร่วมกับหุยหุยที่ไร่เด็กชายจึงให้ปู่กับย่าเดินทางมาส่งตั้งแต่เมื่อวันศุกร์ ส่วนน่านฟ้ากับหมูยอนั้นเพิ่งจะได้เข้าร่วมงานแสดงกับพี่ชายเป็นครั้งแรก ภาคีจึงวานให้ตาสำรวยและอินเหลาคุมเข้มและหมั่นฝึกฝนให้ลูกของเขาคุ้นชินกับควายประจำตัวของตนเองทำให้วันนี้ในบ้านจึงเหลือเพียงนิ่มฟ้า แป้งจี่และน้ำเงี้ยวที่อยู่คอยช่วยแม่ดูแลมะต๋าว เพราะเหนือฟ้าอาสาช่วยทำงานแทนพ่อที่บาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ไม่มีเวลามาเอาอกเอาใจลูกเต้าและสามีสาวอวบตะลุยทำงานอย่างขยันขันแข็งตลอดทุกวัน ส่งผลให้เธอจะอดหลับอดนอนเนื่องจากงานบางชิ้นมีเดดไลน์และกำหนดส่งที่ชัดเจน นอกจากนี้ยังมีจดหมายเชิญร่วมประชุม จดหมายร่วมอบรมสัมมนาออนไลน์อีกจำนวนมากที่เธอต้องตอบรับและเข้าร่วมแทนพ่อ"เหนือกินข้าวก่อน พี่เพิ่งลองเอาไปให้พ่อกับแม่เหนือชิม พวกท่านยังบอกว่าอร่อยมาก ภาคีปลื้มใจที่พ่อตาแม่ยายช

เด็กชายกับเด็กหญิงกอดกันกลมมีเพียงมะต๋าวคนเดียวที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา ขณะที่พลพรรคไก่สายโฉดกำลังย่างสามขุมเข้ามาประจันหน้ากับเด็กน้อยทั้งสามคน"โฮ่งโฮ่ง" แก๊งหมาช่วยกันเห่าไล่ไก่หน้ามืดที่กำลังโกรธจัด"กระต๊าก" เจ้าไก่ตัวหัวหน้ากระโจนเข้าใส่พร้อมกางกรงเล็บบินโฉบลงมา มะต๋าวเองก็พุ่งออกจากอ้อมแขนหมูยอรวดเร็วปานสายฟ้าแล่บจนพี่ชายคว้าจับตัวของน้องไว้ไม่ทัน"กรี๊ดดดด" หนูน้อยสู้สุดชีวิตพร้อมปกป้องพี่สุดที่รัก มะต๋าวกระโดดตะครุบเจ้าหงอนขาโหดจนมันไม่สามารถกระดุกกระดิกตัวได้ เจ้าไก่อวดดีถูกรัดคอจนตาเหลือกขาว"ต๋าวเดี๋ยวมันก็ไปฉะหวังหรอก ต๋าวป่อยเจ้าหงองเต๊อะ" หมูยอร้องห้ามน้อง"ต๊อกต๊อก" เจ้าหงอนกำลังขาดใจตายมันตีปีกพั่บ ๆ ขอความช่วยเหลือ แป้งจี่เห็นท่าไม่ดีเจ้าไก่กำลังจะตายในไม่ช้า เด็กหญิงจึงควักอมยิ้มที่พกติดมาด้วยเพื่อล่อน้องชายให้ปล่อยเจ้าหงอนให้เป็นอิสระ"ต๋าวปี้มีองยิ้งโตยเน้อ" แป้งจี่แกว่งอมยิ้มรสแตงโมให้น้องดู มะต๋าวเห็นปุปตาลุกวาวจึงผละมือออกจากคอไก่โดยไว"โฮ้ย เจ้าหงองเกือบโดนฆ่าตะคำซะแล้ว ฟู่วว" หมูยอปา