Lahat ng Kabanata ng After the Daylight : Kabanata 191 - Kabanata 199

"Oh, ayan na sa wakas umandar din." Biglaang saad ni Prince, dahilan na nawala ang imahinasyon ko.Inumpisahan ko naman ulit ang pagmamaneho. Mabuti na lang, bumilis ang andar ngayon. Pero, sa dami dami na pinagdaanan namin ngayon. Hindi malayong gabi na kami makakarating kung saanna paroroon si, Josh kasama ang asawa ko at ang anak ko. "Oo nga pala noh, nakalimutan na natin kumain, kaya naman pala ang hapdi ng tiyan ko.""May gana ka pa bang kumain, Alexander? Nakaka-pagod, kaya na kaka-tamad kumain ngayon. Siguro, sa sunod ka na lang kumain, pagkatapos ng lahat.""Alam ko.""Alam mo Alexander, ang sarap bumalik sa nakaraan. Ang walang problema, walang kahit na anong ganitong sakit sa ulo na dapat isipin. Kung maaari nga lang, pipiliin ko talaga ang bumalik sa dating maayos, tahimik at masaya kasama ang kapatid ko. Kung hindi lang sana nangyari ang trahedyang 'yon, kasama ko pa sana ang kapatid ko ngayon." Masyadong kumirot ang puso ko. Ngunit, hindi na ako umimik pa at patuloy na l

"Ano bakit ang tahimik niyo haa! Sabihin niyo sa akin ngayon, pinagloloko niyo lang ako! Wala ba kayong ibang magawa! Josh! Ipaliwanag mo sa akin ngayon ang lahat lahat! Ito ba ang dahilan huh? Bakit sinabi mong maayos lang ang lahat, sa tuwing tinatanong ko sayo na parang wala akong maalala. Bakit ka nagsinungaling sa akin, pwede mo naman sabihin ang totoo diba? Gagawin ko rin naman ang lahat para umintindi. Pero, bakit??? Bakit ganito ang malalaman ko ngayon, ang sakit sa dibdib." "Please, Joyce, calm down...." "How??? Paano ako kakalma! Ang sakit niyo! Mga sinungaling!" Tumalikod siya sa amin at akmang aalis na. "Joyce... Wait.." I shout. Napahinto naman siya, ngunit hindi lumingon sa amin. Maya-maya pa, may isang Yaya ang natatarantang biglang dumating na tila'y naguguluhan at hindi alam kung ano ang kanyang gagawin. "Ma'am, ang bata po, dumudugo ang ilong...." Natatakot na boses niya. "Ano????" Tila'y nadagdagan ng sakit ang nararamdaman ko ngayon. Paanong dumugo ang

"Hindi ko alam. Hindi ko na alma kung ano ang gagawin ko. Hindi ko na alam kung sino ang dapat kung paniwalaan. Siguro nga nagkamali ako. Pero, hindi ko kasalanan ang lahat ng 'to. Gusto ko lang maging masaya. Gusto kong makasama nang matagal ang anak ko at ang pamilya ko. Pero sa mga nalaman ko, sa mga narinig ko. Parang pakiramdam ko ngayon wala akong pamilya. Dahil puso panloloko ang nangyari ehh. Bakit ganun bakit parang ang daya ng lahat. Steve, kilala kita dahil sikat ka, pero hindi ko inaasahan na sasabihin niyo na asawa kita. Hindi ko alam na lubos at sobra sobra pa pala ang lahat." Hindi ko mapigilan ang mga luha ko. Dapat hindi ako umiiyak sa harap ng anak ko. Kailangan kong maging malakas, ngunit paano ko gagawin. Kung sa puntong 'to tila'y may mga punyal ang tumarak sa puso ko. Halos madurog at maguho na ang mundo ko."I'm sorry, it's all my fault. Still Zinnia, kailanman hindi kita sinisi at hindi kita sisisihin. Nawala ako sa tabi mo. Malaki ang naging pagkukulang at kas

ZINNIA POINT OF VIEW Sa ngayon iniisip ko pa rin ang mga nangyayari. Tanging si Josh lamang ang makakasagot sa mga katanungan ko. Kaya naman kahit na anong gawin niya o palusot niya kailangan ko pa rin marinig ang totoo sa mismong bibig niya. Wala akong ibang pagpipilian kundi ang hanapin siya at komprontahin. Nakikita ko na maayos naman ang lagay ng anak ko. Kaso nga lang nandito pa rin si Youtan sa labas ng pintuan ng kwarto ng anak ko. Gayunpaman ay hahayaan ko na muna siya diyan. Kinuha ko ang cellphone ko sa bag ko upang matawagan si Josh. Agad naman itong sumagot ng walang alinlangan. "Gusto kitang maka-usap. Pwede ba tayong magkita?" mahinahon kong aniya. Umalis kasi siya kanina kaya wala siya dito sa hospital. "Sure. Dito na lang sa bahay para maayos ang pag-uusapan natin," maayos ang kaniyang pagkakasabi. I agree. Pagkatapos nito ay lumakad na muna ako. Mabuti na lamang ay hindi ako pinigilan ni Youtan. Ilang minuto ang nakalipas ay nakarating ako sa bahay. N

ZINNIA POINT OF VIEW F A S T F O R W A R D MAKALIPAS ANG ILANG ARAW Muli akong nakabalik sa pamilya ko. Unti-unti ko rin naaalala ang masasayang ala-ala namin noon. Tinanggap ako ng buo ng pamilya ko. Kaya labis ko itong pinapasalamat. Matapos rin ang mga pangyayari noon. Naging tahimik na ang pamilya ko. Higit sa lahat nakikita ko ang matatamis na ngiti ng mga anak ko. Samantalang, malambing at masunurin naman sa akin ang asawa ko. Ang sarap sa pakiramdam ng ganito. "Mahal ko, ang sarap naman ng niluluto mo," paglalambing na bungad sa akin ng asawa ko. Oo nandito ako sa kusina at masaya kong naghahanda ng pagkain para sa kanila. "Syempre naman, luto ito ng pinakamamahal mong asawa. At ang luto ko na 'to ay May halong pagmamahal galing sa puso ko," nakangiting sagot ko sa kaniya. Niyakap niya ako habang nakatalikod ako sa kaniya. Ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang pagmamahal. "Ang swerte ko talaga sa asawa ko. Ang ganda ganda na nga ang sarap pang magluto." Bulong niya it