Semua Bab พยาบาทรักลวงใจ: Bab 261 - Bab 270

263สามวันผ่านไป หน้าห้องพักฟื้นหมายเลข 1010 มีบุรุษคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องหมายเลขนั้น เพราะเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนั้น เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ต่างพากันแวะเวียนมาคุณแม่คนใหม่และน้องกัลป์ ที่ตอนนี้มีชื่อจริงว่าเด็กชายกวินทร์ และชื่นชมความน่ารักน่าหยิกของหนูน้องจ้ำหม้ำที่ถูกคนที่เห็น ต่างพากันออกปากว่า ใบหน้าคล้ายกับพ่อมาก ได้ยินคำพูดประโยคนี้แล้วทำให้ธัญญ์อยากเห็นหน้าลูกใจแทบขาด ความตั้งใจแรกหลังจากที่กัญญาไม่ให้เขาได้เห็นหน้าลูกชาย ธัญญ์ตั้งใจไว้ว่าจะใช้เล่ห์เหลี่ยมที่มี ทำให้เขาเข้าไปดูหน้าลูกในห้องเด็กอ่อน ทว่ากัญญารู้เท่าทันความคิดของเขา นางแจ้งความจำนงกับพยาบาลว่า จะนำหลานชายไปอยู่ในห้องพักฟื้นของลูกสาว และจะเลี้ยงหลานชายเองเพื่อแบ่งเบาภาระของพยาบาล เหตุผลนี้เป็นแค่เหตุผลรอง เหตุผลหลักก็คือกันไม่ให้ธัญญ์มาพบหน้าหลานของนางนั่นเอง ทางเดียวที่เขาจะเห็นหน้าลูกชายสุดที่รักได้ นั่นก็คือให้มารดาและน้องชายไปถ่ายภาพหรือคลิปวีดีโอของลูกชายมาให้เขาดูทุกวัน เพราะเขาต้องการเห็นลูกชายในอิริยาบทต่างๆ หากธัญญ์ทำนิ่งเฉย มีหวังเขาต้องคลั่งตายแน่นอน

265“ฉันไม่มีวันให้น้องกัลป์เป็นเหมือนผึ้งแน่นอน ฉันจะบอกหลานของฉันว่าพ่อเขาตายไปแล้ว ที่สำคัญมันตรงกับความคิดของผึ้งด้วย”น้ำเสียงแข็งกระด้างของคนใจแข็งเอ่ยออกไป กัญญารู้ดีว่าคำพูดทุกคำของณัฐพลนั้นล้วนแล้วแต่มีเหตุผล มีที่มาที่ไป มีความจริง แต่ความที่นางเป็นคนใจแข็ง ทำให้นางพูดประโยคนี้ออกไป อีกทั้งยังเป็นความตั้งใจของลูกสาวด้วย“คุณรู้ได้ยังไงว่าไม่เหมือน มันก็คล้ายๆ กับตอนที่คุณเล่าความจริงให้ผึ้งฟัง คุณก็คาดเดาไปว่ามันคงไม่มีอะไรเสียหายที่คุณจะบอกว่าใครคือพ่อของผึ้ง แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด ลองคิดดูนะกัญญา คิดโดยใช้สติ ไม่ใช้อารมณ์โกรธแค้นที่คุณมี ลองคิดตามคำพูดของผมหากวันหนึ่งวันใดน้องกัลป์เกิดรู้ความจริงว่า พ่อที่แท้จริงไม่ได้ตายจากไปอย่างที่แม่กับยายบอก พ่อของเขายังอยู่บนโลกใบนี้ อาจจะไม่ได้รู้จากปากของคุณกับผึ้ง เขาอาจจะรู้ด้วยตัวเองเพราะคุณธัญญ์คงจะไม่หยุดเพียงเท่านี้ เขาก็ต้องหาทางพบหน้าน้องกัลป์จนได้ พอถึงตอนนั้นน้องกัลป์จะคิดยังไง และคำถามหลายคำถามก็จะตามมา ถ้าคุณกับผึ้งทนน้องกัลป์คาดคั้นไม่ไหว ยอมเปิดปากพูดเรื่องพ่อของเขา เล่าถึงความเจ็บช้ำที่คนที่เป็นพ่

267พ่อรู้ว่าคุณธัญญ์ทำกับผึ้งไว้มาก ทำร้ายจิตใจผึ้งอย่างแสนสาหัส แต่คุณธัญญ์ก็ได้รับผลของการกระทำนั้นมาตลอดตั้งแต่รู้ความจริงไม่ใช่หรือ อีกอย่างนะเรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้น มันเกิดขึ้นจากพ่อ พ่อคนเดียวที่ทำให้เกิดชนวนความแค้น ความพยาบาท ทำให้เกิดการแก้แค้นเป็นที่มาของการตายของใครหลายๆ คน ถ้าเรารู้จักให้อภัย ชีวิตของเราก็จะมีความสุขไม่ใช่เหรอลูก ถึงแม้ว่าตอนนี้ผึ้งจะบอกว่าใครๆ ว่าผึ้งไม่ได้รักคุณธัญญ์ พ่อกลับไม่คิดอย่างนั้น พ่อรู้ดีว่าผึ้งยังรักคุณธัญญ์อยู่ เพียงแต่ว่าความผิดที่คุณธัญญ์ทำไว้กับผึ้งมันมากเกินกว่าที่ผึ้งจะให้อภัย แต่ถ้าผึ้งเปิดโอกาสให้คุณธัญญ์ได้แก้ตัวอีกครั้ง ให้โอกาสตัวเองได้ค้นพบหาคำตอบจากหัวใจที่แท้จริงว่า ผึ้งต้องการคุณธัญญ์อีกหรือไม่ ให้โอกาสน้องกัลป์ได้รู้จักความรัก ความอบอุ่นจากคนที่เป็นพ่อผึ้งต้องคิดถึงลูกให้มากๆ นะ คิดให้มากๆ อย่าใช้อารมณ์ อย่าใช้อดีตมาตัดสินปัจจุบันและอนาคต ที่พ่อพูดเพราะต้องการให้ผึ้งให้โอกาสคุณธัญญ์ได้แก้ตัวอีกครั้ง ส่วนผลลัพธ์มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผึ้งเอง พ่อไม่ชี้นำ”ณัฐพลพูดในลักษณะเดียวกันกับที่พูดกับกัญญา เขาหวังว่าคำพูดของตนเอง

26960 วันผ่านไปหลังจากที่เรื่องร้ายๆ ผ่านพ้น ธัญญ์ได้เดินหน้าง้อวชิราภรณ์อย่างเต็มตัว สัปดาห์แรกเขาจะมาช่วยกัญญาจัดร้าน เนื่องจากวชิราภรณ์ยังไม่แข็งแรง ต้องพักฟื้นต่อที่บ้านนานร่วมเดือน ทำให้กัญญาจำเป็นต้องจัดร้าน ซื้อกับข้าวมานั่งทำคนเดียว ขายหน้าร้านคนเดียว ดีที่ว่ามีบุคคลอื่นๆ มาช่วยกันทุกวัน เขาจะค้านว่าไม่ให้ทำก็ไม่ได้ จะให้เงินจุนเจือช่วยเหลือเองก็ไม่ได้เข้าไปใหญ่ เพราะรู้นิสียสองแม่ลูกดีว่า ต้องการยืนด้วยลำเข้งของตนเองมากกว่า ธัญญ์จึงกลายร่างเป็นลูกจ้างจำเป็นเท่านั้นเข้าสัปดาห์ที่สอง ธัญญ์จึงตัดสินใจหอบเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นย้ายมาอยู่ที่นี่ แม้ว่าสองแม่ลูกจะไม่เต็มใจ ไล่ตะเพิดให้เขากลับไปนอนที่บ้านแค่ไหน เขาก็ทำหน้ามึนเข้าใส่ทุกครั้ง“นี่คุณธัญญ์จะมานอนเกะกะอะไรบ้านของฉัน กลับไปนอนบ้านคุณโน้นไป” วชิราภรณ์ไล่ชายหนุ่มร่างโตที่กำลังกางมุงลักษณะเหมือนมุงครอบเด็กอ่อน แต่ใหญ่ยักษ์กว่าหลายเท่าและมุงนี้สามารถกางนอนได้ถึงสองคน ส่วนความสูงของมุงมีมากพอที่ขาจะนั่งได้อย่างสบายๆ ความยาวยาวของมุงสองเมตร ซึ่งเป็นความยาวที่ทำให้ผู้ชายสูง 190 เซนติเมตรเช่นเขานอนได้อย่างสบาย“เกะกะที่ไหน

271“ผึ้งครับ ผมขอโทษนะ ผมปากไม่ดีเอง ผมมันปากหมา ปากชั่ว ผมขอโทษนะครับผึ้ง ผมสัญญาว่าจะไม่พูด ไม่ทำกิริยาอย่างนั้นอีกแล้ว”ธัญญ์เปิดปากขอโทษสาวแสนงอนที่เดินจ้ำอ้าวไม่หยุด ไม่สนในร่างหนาที่เดินตามอีกด้วย แต่ธัญญ์ก็ไม่ถอดใจ เดินหน้าตามตื้อต่อไปอย่างไม่ลดละ เดินตามสาวร่างสวยพร้อมกับงอนง้อขอโทษไปจนถึงป้ายรถประจำทางหน้าปากซอย จนกระทั่งทั้งสองขึ้นไปรถประจำทางสายที่ผ่านตลาด“นะครับผึ้ง ผมขอโทษนะ นะครับ” เขายังคงกล่าวคำขอโทษอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าตอนนี้เขาและเธอกำลังนั่งอยู่ในรถประจำทางก็ตามที ที่สำคัญนั่งเบาะคู่ด้วยกันด้วยเมื่อคืนนี้เขากลับไปตั้งหลักที่บ้าน ก่อนจะเดินทางมาบ้านของวชิราภรณ์ในตอนตีสาม เพราะคิดว่าถ้าเขาไม่ไปจ่ายตลาดหน้าที่นั้นก้จะตกเป็นของวชิราภรณ์ เขาจึงมานั่งคอยอยู่ที่ข้างรั้วบ้าน หากเธอเดินออกมาเขาจะได้เปิดปฎิบัติการง้อทันที แต่ถ้าคนที่ไปจ่ายตลาดไม่ใช่สาวที่เขาตามง้อ เขาก็จะทำหน้ามึนไปจ่ายตลาดให้“มาทำไม ฉันบอกว่าไม่ให้คุณมาที่บ้านของฉันไม่ใช่เหรอ ไม่กลัวจะโดนน้ำร้อนสาดหรือไง” ประโยคแรกที่วชิราภรณ์พูดกับธัญญ์ หลังที่นิ่งเงียบมานาน “อย่าว่าแต่น้ำร้อนเลยครับ ต่อให