All Chapters of คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ: Chapter 1181 - Chapter 1190

พูดจบ หลี่จิ้งก็รับโทรศัพท์มา “พี่ซู่ อย่าไปฟังเสวี่ยเอ่อร์เลยนะคะ ฉันรู้ว่าพี่อยากปกป้องซีเหยา ทุกอย่างก็เอาตามที่พี่ตัดสินใจเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงฉันกับเสวี่ยเอ่อร์!”หัวใจของหลินเจี้ยนซู่อ่อนยวบลงทันที เขาแพ้ลูกไม้นี้ของหลี่จิ้งที่สุด “จิ้งจิ้ง...”“พี่ซู่ ขอแค่ฉันกับเสวี่ยเอ่อร์ได้อยู่ข้างพี่ก็พอ ต่อให้ฉันต้องอยู่กับพี่ไปทั้งชีวิตโดยไม่มีสถานะ และเสวี่ยเอ่อร์ต้องถูกคนตราหน้าว่าเป็นลูกนอกสมรสไปตลอดชีวิต ฉันก็ยอมค่ะ!”“จิ้งจิ้ง!” หลินเจี้ยนซู่ตัดสินใจได้ในทันที “จิ้งจิ้ง หลายปีมานี้เธอกับเสวี่ยเอ่อร์ต้องทนลำบากเพราะฉันมามากเกินไปแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้พวกเธอต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจอีก! ตอนนี้ฉันจะทำให้ทุกคนได้เห็นรูปนี้ ฉันจะให้เสวี่ยเอ่อร์ของเราได้เข้าบ้านตระกูลหลิน!!”“พี่ซู่ พี่ดีกับพวกเราจริง ๆ ค่ะ! แต่พี่ซู่ พี่อย่าทำร้ายซีเหยาเด็ดขาดนะคะ ซีเหยาเป็นผู้บริสุทธิ์นะคะ!”หลี่จิ้งงัดฝีมือการแสร้งทำเป็นน่าสงสารระดับปรมาจารย์ออกมาอีกครั้งหลินเจี้ยนซู่พูดว่า “จิ้งจิ้ง เธอช่างจิตใจดีเหลือเกิน! ฉันรับรองกับเธอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครรังแกเธอกับเสวี่ยเอ่อร์ได้อีก!”“พี่ซู่ พี

คุณท่านหลินเอ่ยขึ้น “ซีเหยา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”สมองของหลินซีเหยาว่างเปล่าไปหมด เธอไม่อาจตอบคำถามนี้ได้ เพราะเธอเองก็ไม่รู้อะไรเลยหลินเจี้ยนซู่ก้าวออกมาข้างหน้า “พ่อ ยังดูไม่ออกอีกเหรอ? ผู้หญิงคนนี้คือคนรักใหม่ที่คุณลู่แอบมีอยู่ข้างนอก! พวกคุณทุกคนถูกซีเหยาหลอกแล้ว คุณลู่ไม่ได้รักซีเหยาเลย ชีวิตแต่งงานของทั้งคู่เหลือแค่ชื่อมานานแล้ว! วันนี้คุณลู่ไม่มางานวันเกิด แต่กลับไปเดตกับสาวสวยที่ต่างประเทศ นั่นคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด!”คุณท่านหลินกระแทกไม้เท้าลงกับพื้น ก่อนตวาดเสียงกร้าว “หลินเจี้ยนซู่ หุบปาก!”“พ่อ ถึงตอนนี้แล้วยังคิดจะปิดปากผมอีกเหรอ? ต่อให้พ่อปิดปากผมได้ พ่อจะปิดปากคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดได้ไหม?”หลิ่วเหมยน “พอได้แล้ว หลินเจี้ยนซู่! แค่รูปถ่ายใบเดียวบ่งบอกอะไรไม่ได้!”หลินเจี้ยนซู่ “พวกคุณเลิกหลอกตัวเองเถอะ คุณลู่ไม่ได้รักซีเหยา!”เขาหันไปมองหลินซีเหยา “ซีเหยา พ่อพูดถูกใช่ไหม? วันนี้พ่ออยู่ ทุกคนก็อยู่ เธอตอบต่อหน้าทุกคนเลยก็แล้วกัน เธอกับคุณลู่ยังรักกันจริงหรือเปล่า? คุณลู่ชอบเธอจริงหรือเปล่า?”หลินซีเหยากำมือแน่น คิ้วสวยขมวดเข้าหากันหลิ่วเหมยรีบดึงแขนลูกสา

หลินเจี้ยนซู่ชะงักไปทั้งตัวหลินซีเหยามองคุณท่านหลิน “คุณปู่คะ ฉันอยากรู้มากว่ารูปนี้ของพ่อได้มาจากไหน ใครเป็นคนให้ แล้วใครเป็นคนให้พ่อเอามาเปิดในงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่? วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานมากมาย คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้มีเจตนาอะไรกันแน่ เขาต้องการให้ตระกูลหลินกลายเป็นตัวตลก หรือคิดจะผลักตระกูลหลินให้ตกสู่หายนะจนไม่มีวันพลิกฟื้นกันแน่?”ใบหน้าของหลินเจี้ยนซู่ซีดเผือดลงทันทีดวงตาขุ่นมัวของคุณท่านหลินฉายแววเย็นเยียบ เขาเดินเข้าไปหาหลินเจี้ยนซู่ “รูปนี้ใครให้แกมา?”หลินเจี้ยนซู่พูดตะกุกตะกัก “พ่อ...ผม...”คุณท่านหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ตอนนี้ฉันคิดว่าสิ่งที่ควรทำไม่ใช่ตามสืบเรื่องของซีเหยากับคุณลู่ แต่ต้องสืบให้รู้ก่อนว่ารูปนี้มาจากไหน! หลินเจี้ยนซู่ ก่อนที่แกจะเอารูปนี้ออกมา เคยใช้สมองคิดบ้างหรือเปล่า?”หลิ่วเหมยพูดขึ้น “พ่อคะ เรื่องที่มาของรูปนี้ยังต้องถามอีกเหรอ? พอรูปนี้ถูกเปิดเผย ชื่อเสียงของซีเหยากับคุณลู่ก็เสียหาย พ่อกับตระกูลหลินก็ได้รับผลกระทบ มีอยู่แค่สองคนเท่านั้นที่จะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ หลินเจี้ยนซู่ ใช่พวกหล่อนใช่ไหม?”หลินเจี้ยนซู่ไม่ม

คุณปู่หลินถาม “หนานเฉิง ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?”ลู่หนานเฉิงตอบอย่างสุขุม “คุณปู่ครับ เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของกลุ่มบริษัทคู่ค้าในต่างประเทศ วันนั้นพวกเรากำลังเจรจาเรื่องควบรวมกิจการมูลค่าหมื่นล้าน และยังมีผู้บริหารระดับสูงของฝ่ายเราอีกสามคนร่วมเดินทางไปด้วย เพียงแต่คนที่ถ่ายรูปนี้จงใจตัดคนอื่นออกจากภาพทั้งหมด เหลือเพียงผมกับหัวหน้าฝ่ายกฎหมายอยู่ในภาพตามลำพัง”อะไรนะ?เหล่าตัวประกอบเริ่มพากันวิพากษ์วิจารณ์ “ผู้หญิงคนนี้เป็นหัวหน้าฝ่ายกฎหมายจากต่างประเทศเหรอ?”ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยหลี่เดินเข้ามา “คุณลู่ครับ นี่คือภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านกาแฟ!”ลู่หนานเฉิงสั่ง “ฉายขึ้นจอ!”ไม่นาน ภาพจากกล้องวงจรปิดก็ถูกฉายขึ้นบนจอใหญ่ เป็นวิดีโอต้นฉบับแบบสมบูรณ์ในวิดีโอเห็นได้อย่างชัดเจนว่าทั้งหมดมีห้าคนเดินทางไปด้วยกัน ตลอดเวลาต่างรักษาระยะห่างกันตามมารยาททางธุรกิจ ไม่มีพฤติกรรมใดเกินเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เรียกว่า “เดินทางด้วยกันอย่างสนิทสนม” แท้จริงเป็นเพียงภาพที่ผู้ไม่หวังดีจงใจตัดส่วนอื่นออก เพื่อสร้างข่าวฉาวขึ้นมาเท่านั้นทั้งงานพลันฮือฮาขึ้นมาทันที“ที่แท้ก็จงใจตัดคนอื่นออก แล้วเอาภาพมา

หลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าคุณปู่หลินจะใช้น้ำเสียงรุนแรงถึงเพียงนี้ ตำหนิเธอจนเสียหน้าเสียงสะอื้นของหลี่จิ้งพลันชะงัก เธอรีบแก้ตัวอย่างลนลาน “คุณท่าน ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายความว่ายังไง ฉันแค่หวังดีจริง ๆ ค่ะ”“หวังดี?” คุณปู่หลินแค่นหัวเราะ “เธอยัดรูปที่ถูกตัดบางส่วนให้เจี้ยนซู่ แถมยังกำชับให้เขาเอาออกมาในงานวันเกิดวันนี้ ตอนที่เหล่าคนดังทั่วเมืองมารวมตัวกัน เธอบอกฉันซิว่าแบบนี้เรียกว่าหวังดีเหรอ?”เดิมทีแขกทุกคนต่างยืนเงียบอยู่ด้านข้าง เมื่อครู่เพราะอยู่ห่างออกไปจึงได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ไม่ชัด แต่ตอนนี้คุณปู่หลินไม่ได้จงใจลดเสียง ทุกถ้อยคำจึงดังชัดเข้าหูของทุกคน ทั่วทั้งงานพลันเงียบกริบ สายตาของทุกคนต่างเหลือบไปทางหลินเจี้ยนซู่อย่างแนบเนียน ต่างเข้าใจแล้วว่าต้นตอของเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ก็คือหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายหลี่จิ้งที่อยู่ปลายสายเริ่มลนลาน น้ำเสียงเจือความร้อนรนขึ้นหลายส่วน “คุณท่าน ตอนฉันได้รูปมาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันถูกตัดบางส่วนออก? ฉันแค่เป็นห่วงซีเหยา...”“พอแล้ว!” คุณปู่หลินตัดบทเธอทันที แววตายิ่งเย็นเยียบขึ้น “ร่อ