คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ의 모든 챕터: 챕터 1151 - 챕터 1160

หลินเสวี่ยเอ่อร์พูดว่า “พี่ อย่าไล่ฉันไปเลยนะ ฉันรู้แล้วว่าพี่ตั้งครรภ์ เลยตั้งใจมาขอแสดงความยินดีกับพี่เป็นพิเศษ!”หลินซีเหยายกมุมปากสีแดงขึ้นเล็กน้อย “คำแสดงความยินดีของเธอฉันรับไว้แล้ว ตอนนี้เธอออกไปได้แล้ว!”หลินเสวี่ยเอ่อร์พูดว่า “พี่ พูดตามตรงนะ ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะท้องจริง ๆ! ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว ตลอดสามปีที่ผ่านมา พี่กับพี่เขยไม่เคยอยู่กินฉันท์สามีภรรยากันเลย พี่เขยก็ไม่ได้มีความรู้สึกกับพี่ พี่เองก็ไม่ได้ชอบพี่เขย ดังนั้นพวกพี่ก็เป็นแค่สามีภรรยาแค่ในนามเท่านั้น!”หลินซีเหยาเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย “เธออยากจะพูดอะไร?”หลินเสวี่ยเอ่อร์เดินเข้าไปใกล้แล้วพูดว่า “พี่ จริง ๆ แล้วพี่ไม่ได้ชอบพี่เขยเลยใช่ไหม? สามปีก่อนเป็นคุณปู่บังคับให้พี่แต่งงานเชื่อมตระกูลกับพี่เขย สามปีต่อมา คุณปู่ลู่กับคุณปู่ก็ร่วมมือกันกดดันพี่ ให้รีบตั้งครรภ์! คุณปู่ลู่กับคุณปู่ยังรับปากพี่ด้วยว่า แค่พี่ท้อง พวกเขาจะไม่ให้ฉันก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลหลินอีก และจะไม่ยอมให้ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหลินซื่อกรุ๊ปเด็ดขาด! ภายใต้แรงกดดันสองด้านแบบนี้ พี่ถึงเลือกที่จะตั้งครรภ์ใช่ไหมล่ะ!”“แต่ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะตั้งคร

หลินซีเหยาทันทีเอามือวางลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบของตัวเอง “แต่เด็กคนนี้มีแล้วนะ ลู่หนานเฉิง คุณห้ามแตะต้องลูกของฉันเด็ดขาด!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือไปโอบเอวอ่อนนุ่มของเธอ แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่นในอ้อมอกอย่างแรง “หลินซีเหยา นี่คือท่าทีที่เธอใช้พูดกับฉันเหรอ? เธอโกหกฉันมาตลอด ใช้ฉันมาตลอด แล้วใครอนุญาตให้เธอยังกล้าพูดได้อย่างหน้าด้านหน้าทนแบบนี้?”แล้วเธอควรจะทำยังไงล่ะ?ให้เธอคุกเข่าลงขอโทษเขาเหรอ?“ลู่หนานเฉิง ฉันบอกไปแล้ว ขอแค่คุณไม่แตะต้องเด็กคนนี้ คุณจะทำอะไรก็ได้!”ลู่หนานเฉิง “อย่างเช่นอะไรล่ะ?”“อย่างเช่น ถ้าคุณจะหย่ากับฉัน ฉันก็ยอมตกลง!”เธอกำลังพูดอะไร?ลมหายใจของลู่หนานเฉิงพลันหนักอึ้งลงทันที หากสายตาของเขาสามารถฆ่าคนได้ ป่านนี้เธอคงตายไปแล้วนับพันนับหมื่นครั้งลู่หนานเฉิงเดือดดาลจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ฉันจะหย่ากับเธอ แล้วเธอยังจะยอมตกลงอย่างใจกว้างเหรอ? หลินซีเหยา ฉันต้องขอบคุณเธอด้วยไหม?”“ฉัน…”หลินซีเหยากำลังจะอ้าปากพูด แต่ลู่หนานเฉิงก้มศีรษะลงทันที แล้วประกบจูบริมฝีปากแดงของเธอเอาไว้หลินซีเหยาตกตะลึงไปชั่วขณะ จนกระทั่งกลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาอั

หลินซีเหยาทำได้เพียงโกหกด้วยความหวังดีเรื่องหนึ่งน้าหรงบ่นอย่างไม่พอใจ “ดึกขนาดนี้แล้วยังจะไปบริษัททำอะไรอีก งานจะยุ่งแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าภรรยาและลูกหรอก!”หลินซีเหยาฝืนยิ้มบาง ๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกหลังจากกินรังนกเสร็จ หลินซีเหยาก็กลับเข้าห้อง อาบน้ำอุ่นหนึ่งครั้ง แล้วขึ้นเตียงเข้านอนเธอมองไปยังตำแหน่งข้างกายที่ว่างเปล่า ในหัวก็อดผุดภาพใบหน้าหล่อเหลาของลู่หนานเฉิงขึ้นมาไม่ได้ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันนะ คืนนี้เขาจะกลับบ้านหรือเปล่า?เธอเข้าใจความโกรธของลู่หนานเฉิงอย่างถ่องแท้ คนที่เกิดมาสูงศักดิ์และเป็นที่ภาคภูมิใจของฟ้าเช่นเขา ลึกๆ แล้วหยิ่งผยองและทะนงตัวอย่างยิ่ง คนที่กล้าฉวยใช้เขาแบบนี้ เธอคงเป็นคนแรกแน่นอนต่อให้เธอจะมีเหตุผลเป็นร้อยเป็นพันข้อที่ต้องใช้ประโยชน์จากเขา เธอก็พูดมันออกมาไม่ได้ เพราะในโลกใบนี้ ไม่มีใครมีหน้าที่ต้องยอมรับและให้อภัยผู้อื่นโดยไม่มีเงื่อนไขส่วนลู่หนานเฉิงจะทำอย่างไรต่อจากนี้ เธอก็คิดไม่ออกไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอก็ไม่อาจเข้าไปแทรกแซงได้หลินซีเหยาวางมือลงบนหน้าท้องของตัวเอง แล้วพูดเบาๆ ว่า “ลูก เราไปนอนกันเถอะ”ความจริงแล้วหลินซีเหยามีเรื่องกลุ้มใจ

หลินซีเหยาตรวจอ่านด้วยตัวเองอย่างละเอียดหนึ่งรอบ ก็พบว่าไม่มีปัญหาใด ๆ จริง ๆเธอค่อย ๆ หยิบปากกาขึ้นมา ไปยังช่องลายเซ็นด้านล่างสุด แล้วเริ่มลงนามเธอเขียนลายเซ็นเป็นคำว่า “หลิน” ไปได้แค่ตัวเดียว ก็ชะงักมือหยุดลงอย่างรวดเร็วไม่รู้เพราะอะไร อยู่ ๆ เธอก็เกิดความอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาเล็กน้อยเธอคิดว่าตัวเองจะสามารถลงนามได้อย่างเด็ดขาด แต่ในวินาทีนั้น ภาพเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดช่วงเวลานี้กับลู่หนานเฉิงก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทั้งความเป็นสุภาพบุรุษ ความอ่อนโยน ความเอาแต่ใจ และการปกป้องดูแลของเขา ทุกอย่างฉายชัดวนซ้ำอยู่ในความคิดของเธอในตอนนี้หลินซีเหยาฉุกคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา หรือว่า…เธอจะเผลอชอบลู่หนานเฉิงเข้าแล้ว?เป็นไปไม่ได้!หลินซีเหยาตัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที คนมีสติย่อมไม่ตกหลุมรัก และทั้งชีวิตนี้เธอจะไม่มีวันแตะต้องเรื่องความรักเด็ดขาดหลินซีเหยาจับปากกาแล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว ‘ซวบซาบ’จู่ ๆ ก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น พร้อมกับข้อความเด้งเข้ามาในมือถือหลินซีเหยาเปิดดู ก็พบว่าเป็นข้อความที่น้าหรงส่งมาน้าหรงส่งรายละเอียดการนัดตรวจครรภ์ ทั้งแผนก

แต่พอเงยหน้าขึ้นมา หลินซีเหยาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ไม่ใช่ผู้ช่วย แต่เป็นหลินเสวี่ยเอ่อร์หลินเสวี่ยเอ่อร์คนนี้ยังตามมาหลอกหลอนเธอไม่เลิกหลินเสวี่ยเอ่อร์มองหลินซีเหยาแล้วถามว่า “พี่ ทำไมถึงมาโรงพยาบาลล่ะ?”หลินซีเหยาตอบว่า “ประโยคนี้ควรเป็นฉันที่ถามเธอมากกว่า เธอมาทำอะไรที่โรงพยาบาล?”“ฉันมากับเพื่อนคนหนึ่งที่ข้อเท้าพลิก เลยพาเธอมาที่โรงพยาบาล ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอพี่ที่นี่เลย! พี่มาที่โรงพยาบาลเพื่อมาตรวจครรภ์ใช่ไหม?”หลินซีเหยาไม่เชื่อเลยว่าจะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ในโลก หลินเสวี่ยเอ่อร์คนนี้น่าจะตามเธอมาที่โรงพยาบาลมากกว่าหลินซีเหยาหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ฉันมาตรวจครรภ์ เรื่องนี้จำเป็นต้องรายงานให้เธอรู้ด้วยเหรอ?”“พี่ แน่นอนว่าพี่ไม่จำเป็นต้องรายงานให้ฉันรู้หรอก แต่…” หลินเสวี่ยเอ่อร์มองซ้ายมองขวา แล้วพูดต่อว่า “พี่ พี่มาตรวจครรภ์คนเดียวเหรอคะ? แล้วพี่เขยล่ะ? ฉันเหมือนไม่เห็นพี่เขยเลย”หลินเสวี่ยเอ่อร์สืบรู้ถึงเบาะแสของหลินซีเหยา แล้วตั้งใจตามมาด้วยตัวเองก่อนหน้านี้เธอไม่แน่ใจว่า ลู่หนานเฉิงได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับหลินซีเหยาหรือไม่ และก็ไม่แน่ใจด้วยว่าลู่หนานเฉิงกับหลิน