All Chapters of เด็กเลี้ยงของภูริทัศน์: Chapter 81 - Chapter 90

7โมงเช้าเจ้านางรีบจัดการตัวเองเพราะวันนี้จะไปหาพี่สาวเพื่อขอยืมรถเข้าเมือง น้าการณ์ไม่ว่างเธอต้องไปเซ็นสัญญาเริ่มงาน บางคนยืนพิงรถรออยู่แล้ว เจ้านางไม่สนใจเดินผ่านเขาไปก่อนที่เสียงทุ้มเข้มจะดังมา"เมียจ๋า..ไม่ทักทายผัวหน่อยเหรอ หื้ม""อาดิน...อย่าพูดอะไรน่าเกลียดนะ ถ้ามีคนมาได้ยินนางเสียหายใครจะรับผิดชอบรู้บ้างไหม""ผัวยืนหัวโด่อยู่นี่ จะถามหาคนรับผิดชอบทำไม""นางไม่อยากคุยกับอาดินแล้ว พูดไม่รู้เรื่อง""ขึ้นรถ อาไปส่งบ้านพี่เติมเอง""นางไปเองได้ อาดินอย่าลำบากเลยค่ะ"ร่างระหงเดินผ่านหน้าเขาเพื่อจะไปเอาจักรยาน แต่กลับถูกรวบเอวเอาไว้ ปฐพีเปิดประตูรถจากนั้นก็ยัดร่างของเจ้านางเข้าไป เธอคว้าที่จับประตูแต่เสียงดุเข้มทำให้ต้องปล่อยมือ"อยากโดนจูบตอนนี้ ตรงนี้ ที่นี่เดี๋ยวนี้ไหม ลองสินางอยากท้าทายอาก็ลองดู"ใบหน้าหวานสะบัดหันหลังให้เขานั่งกอดอก ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง คนเอาแต่ใจน่าเบื่อที่สุดเลย รู้อย่างนี้เรียนต่อก็ดีไม่น่ากลับเมืองไทยเลย ปัฐพีอ้อมมาฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป คนนั่งข้างหันหน้าออกนอกรถไม่ยอมคุยกับเขา ไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงบ้านของบุญเติม

ปกรณ์อุ้มร่างเปลือยมาวางบนเตียงก่อนจะทาบทับตามลงไป ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกวลินถูกเขาคุกคาม แต่ครั้งนี้เขาบุกถึงห้องนอน"อื้อ"ร่างสูงที่เดิมทีอยากแค่แกล้งกลับควบคุมอารมณ์ไม่ได้เสียเอง ปกรณ์ถอนจุมพิตออกมาก่อนจะไต่จมูกโด่งมาตามพวงแก้ม ซุกไซร้ซอกคอระหง จนมาถึงเนินอวบอิ่ม ลิ้นร้อนปาดป่ายทั่วปานนมก่อนจะละเลงรัวบนปลายจุกสีหวาน เกวลินทำได้เพียงส่งเสียงครางประท้วง"อื้อ.. คุณกรณ์ ปล่อยเกลไปเถอะ เกลไม่ได้เกี่ยวกับพ่อและแม่คุณแล้ว กะ เกลออกมาอยู่เองอย่าลากเกลไปเกี่ยวกับความแค้น พะ พวก คุณ อ๊า คุณกรณ์ ปล่อยเกลนะ เกลขอร้อง อื้อ"คนด้านบนไม่ฟังในสิ่งที่เธอพูด ปกรณ์ยังคงดูดเม้มสลับกับใช้ฝ่ามือนวดคลึงเต้าอวบที่เบียดกัน มืออีกข้างก็สำรวจด้านล่าง นิ้วแกร่งไล้วนพงไหมอ่อนนุ่ม ก่อนจะกรีดรอยแยกที่ปิดสนิทเบาๆ นุ่มจริงๆ ตัวก็หอมเขาอยากได้มากกว่านี้ ร่างสูงละจากสองเต้ามาสบตาเธอก่อนจะเอ่ย"จะถูกแจ้งความเพราะบุกรุกป่าสงวนไหม เหมือนในป่าจะมีหนองน้ำนะ ซึมจนฉ่ำเชียว""คนเลว ปล่อยเกลนะ""อย่าดื้อเกวลิน เธอก็รู้ว่าเธอหนีฉันไม่พ้น ถ้าจะโทษก็โทษที่เธอเกิดเป็นลูกสาวไอ้อาคม"พูดจบก็จับเรีย

คอนโดปกรณ์11โมงแล้วปกรณ์ไลน์ไปลางานให้คนในอ้อมกอดเรียบร้อย เกวลินนอนหลับเพราะความเพลีย เมื่อคืนถูกเขาเอาแต่ใจทั้งคืน ร่างบางปัดป่ายเพราะมีบางอย่างกำลังรุกรานหน้าอกของเธอ อกอวบอิ่มถูกปากอุ่นดูดกลืนจนยอดสาวสะท้านชูชัน ริมฝีปากจิ้มลิ้มครางดุเขาเบาๆ"อ๊า..น้ากรณ์ขาพอแล้ว เกลไม่ไหวแล้วนะ""อีกสักรอบนะครับเดี๋ยวน้าจะพาไปอำเภอ""ไปทำไมอ่า อื้อน้ากรณ์ขาาา เกลเสียวพอก่อน อ๊า"คนตัวโตไม่ได้ฟัง ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนต่ำลงๆจนมาถึงเนินอวบอิ่มที่มีพงไหมอ่อนนุ่มปกปิด ขาเรียวแยกออกเพื่อให้เขาได้แทรกเข้ามา ลิ้นร้ายปาดป่ายจนเกวลินต้องเด้งสะโพกขึ้นหา "อื้อ..น้ากรณ์ เกลเสียว น้ากรณ์ขา ละ ลิ้นน้ามัน อ่ะ อ๊ายยย"ร่างงามกระตุกเกร็งเมื่อลิ้นสากร้อนทุกรุกภายในโพรงอ่อนนุ่ม น้ำหวานหลั่งออกมาจนชุ่มปกรณ์ดื่มกินอย่างไม่รังเกียจ กระทั่งเขารู้ว่าเธอพร้อมสำหรับเขาอีกครั้งจึงเลื่อนตัวขึ้นหา สายตาคนใต้ร่างปรือฉ่ำ ปกรณ์เอ่ยกับเธอน้ำเสียงกระเส่า"เกลครับ รักน้าไหม คนดีขาตอบน้ามาสิรักน้าไหมครับ""ระ รัก รักสิคะไม่งั้นจะยอมขนาดนี้หรือไง น้ากรณ์ได้โปรดเกลต้องการน้ากรณ์เดี๋ยวนี้ อ๊า"

ทุกคนต่างก็รีบแยกย้ายเพราะดูเหมือนว่าฝนจะตั้งเค้าดำมืดมาอีกแล้ว ปกรณ์พาเกวลินกลับคอนโดตนเอง ส่วนใบบัวนั้นจำใจต้องกลับไปกับกฤษณะ ภูริทัศน์มองตามเพื่อกะพริบพี่ไปก่อนจะถอนหายใจ สายตาผู้ชายด้วยกันมองออก เด็กใบบัวนั่นจะรอดเงื้อมมือเสือผู้หญิงอย่างพี่กฤษณ์ไปได้หรือไม่คงไม่ต้องคาดเดา แพรชมพูดเห็นสามีมองตามรถยุโรปคันหลังไปก็เอ่ยถามเขาด้วยความอยากรู้"คุณป๋า...มีอะไรหรือคะ แพนเชื่อว่าลุงกฤษณ์เป็นผู้ใหญ่แล้วคงจะอดทนไหว ใบบัวถึงจะก้าวร้าวแต่ก็มีเหตุผล""แพรเชื่ออย่างนั้นจริงๆหรือคะ"แพรชมพูทำหน้าไม่เข้าใจคำพูดสามี ลุงกฤษณ์เป็นเพื่อนกับคุณป๋าเขาไม่เชื่อเพื่อนตัวเองแต่มาถามเธอ ภูริทัศน์ที่เห็นใบหน้าเมียมีคำถามก็เลิกชวนคุย แพรชมพูแอนตี้กับเรื่องแบบนี้ เป็นเพราะเขาเองนั่นแหละที่เริ่มมาจากการที่ข่มเหงเธอ แม้ว่าตอนนี้ชีวิตรักจะราบรื่นดีแต่หากย้อนกลับไปได้เขาจะไม่ทำอย่างนั้นอีก ผู้หญิงคนนี้สำหรับภูริทัศน์น่าทะนุถนอมเสมอ"แพร...คุณป๋ารู้ว่าเรื่องขอเรามันอาจมาจากความเข้าใจผิดและเห็นแก่ตัว คุณป๋าจะไม่ปฏิเสธว่าที่คุณป๋าทำนั้นไม่ผิด แต่เรื่องเดียวที่คุณป๋าถูกมาเสมอก็คือคุณป๋ารักแพร รักตั้งแต่แค่เห็นเพียงรูป

ส่วนทางด้านปฐพีที่กินยาและฉีดยาไปแล้วนอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนเตียง เขาหลับลึกเพราะฤทธิ์ของยา เจ้านางนั่งเฝ้าเขาไปๆ มาก็สัปหงกและฟุบหลับอยู่ที่ข้างเตียง จนกระทั่งบ่ายสี่โมงปฐพีตื่นขึ้นมาเขาเห็นคนตัวเล็กนอนหลับอยู่ข้างเตียง ร่างสูงขยับเล็กน้อยแต่เจ้านางรู้ตัวไวจึงตื่นขึ้นมา"อาดิน..ดีขึ้นหรือยังคะ สี่โมงเย็นแล้วหรือได้เวลากินยาอีกครั้งแล้วนี่"คนป่วยเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง"ไอ้ชมล่ะ""ลุงชมงานยุ่งค่ะ มีคนงานประท้วงอะไรสักอย่าง อาดินกินยาก่อนนะคะ"เธอลุกไปหยิบยาพร้อมกับน้ำมาส่งให้แต่คนตัวโตไม่รับมา เขาเอนหลังพิงหัวเตียงหลับตาลง เจ้านางจำใจนั่งลงบนเตียงส่งยาเข้าปากเขาเอ่ยเสียงดุ"กินยานะคะ ไม่งั้นนางจะเลิกสนใจอาดินตลอดไป"ร่างสูงมองไปยังคนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างตัดใจ"อาตัดใจแล้ว จากนี้ไปจะไม่สนใจไม่ตามตื๊อให้นางต้องรำคาญใจเพราะอาอีก เพราะนางก็ไม่ได้สนใจอาอยู่แล้วนี่ แค่อาอยากแสดงความรักนางก็ตั้งท่ารังเกียจกันถึงเพียงนั้น อาจะอยู่หรือตายนางคงไม่สนใจหรอก""กินยาเถอะค่ะ...จะงอแงอะไรนักหนาโตๆกันแล้ว"เจ้านางส่งสายตาดุมาให้พร้อมกับพยักหน้าไปที่ยาในมือ ปฐพพียอมอ้าปากให้เธอป้อน จากนั้นเธอก็ป้