Alle Kapitel von The Billionaire's Unforgotten Love: Kapitel 321 – Kapitel 330

GABRIEL’S POVNagsimula na rin sa wakas ang event na pinakahihintay naming lahat. I could hear Jennifer’s high-pitched voice as she recited the welcoming remarks. Tila nakadikit lamang ang ngisi ni Lolo sa tabi ko habang umaalingawngaw ang boses sa entablado. Ako naman ay walang ibang iniisip kundi si Evony na ngayon ay siguradong nakilala na si Jennifer sa harap.“Bago magsimula ang lahat, gusto ko lamang ipakilala ang aking sarili bilang bagong miyembro ng pamilyang Constello. I am Jennifer Constello, Engr. Gabriel Constello’s fiancee!”My ears rang violently when I heard that. I forced myself to swallow down the cringeness and disgust that I was feeling. Tila tuwang-tuwa naman si Lolo sa tabi ko dahil napapalakpak pa siya na animo’y nang-aasar. Samantalang ako, gusto ng masuka dahil iniisip ko na ngayong ang reaction ni Evony. Panibagong ang buong Duello ay nagimbal sa narinig nila. Sigurado ako roon dahil hindi naman talaga tagong-tago ang relasyon namin ni Evony.I know she’s sm

GABRIEL’S POV “You cannot escape me now, Evony.” I never thought the day would come that I would carry Evony’s unconscious body. Ito ang nag-iisa kong gawain habang si Lolo ay ginagawa na ang mga dapat niyang gawin bilang mastermind ng aming angkan. Sina Lola at Tito naman ay pinapasara na ang subdivision. Kabi-kabilaan din ang putok ng mga baril na naririnig ko kaya mahigpit ang kapit ko sa katawan ni Evony. Inaamin kong masakit pa rin ang tiyan ko dahil sa impact ng laban namin kanina. I did not want to hurt her, so I only did my best to defend myself from her attacks. Hindi ko alam kung napansin ba iyon ni Lolo ngunit naiisip ko na baka iyon ang rason kung bakit niya binaril si Evony. I was fuming mad when he shot her leg. Kahit na sa binti lang iyon ay muntik ko ng sugurin ang sarili kong Lolo nang saktan niya si Evony. I was just lucky because I was quick to catch her. Otherwise, baka si Lolo mismo ang nagdala sa kanya rito sa basement at hindi na siya palayain pa. Habang k

GABRIEL’S POV “You cannot escape me now, Evony.” I never thought the day would come that I would carry Evony’s unconscious body. Ito ang nag-iisa kong gawain habang si Lolo ay ginagawa na ang mga dapat niyang gawin bilang mastermind ng aming angkan. Sina Lola at Tito naman ay pinapasara na ang subdivision. Kabi-kabilaan din ang putok ng mga baril na naririnig ko kaya mahigpit ang kapit ko sa katawan ni Evony. Inaamin kong masakit pa rin ang tiyan ko dahil sa impact ng laban namin kanina. I did not want to hurt her, so I only did my best to defend myself from her attacks. Hindi ko alam kung napansin ba iyon ni Lolo ngunit naiisip ko na baka iyon ang rason kung bakit niya binaril si Evony. I was fuming mad when he shot her leg. Kahit na sa binti lang iyon ay muntik ko ng sugurin ang sarili kong Lolo nang saktan niya si Evony. I was just lucky because I was quick to catch her. Otherwise, baka si Lolo mismo ang nagdala sa kanya rito sa basement at hindi na siya palayain pa. Habang k

GABRIEL’S POVNoong kumalat ang mga barilan sa paligid, kinuha kong pagkakataon iyon upang makipaglaban sa mismong mga tauhan namin. Ginawa ko ang lahat ng makakakaya ko para manatiling lihim ang simple kong pakikipagbarilan kasama ang Cascara Grounds laban mismo sa mga Constantino.This is what I promised earlier. Hindi pwedeng masaktan at saktan si Evony. Ang kaso lang, parehas ang nangyari sa kanya at ginawa iyon mismo ng kapamilya ko. Ngayon ay handa na akong tumalikod sa kanila at gawin ang tama para sa aming dalawa ni Evony. Nakita ko kung paano tinangay ni Radleigh sina Roman at Evony kaya mas lalo akong nakahinga nang maluwag. Iniisip ko na lamang ang mga bagay na gagawin ko pagkatapos ng gabing iyon. Unang-una roon ay ang magpaliwanag kay Evony at sabihin ang totoo. At pangalawa, humingi ng tawad at magpakaalipin niya hanggang sa mapatawad niya ako.Halos kalahati na lang ang tira sa bawat panig nang nakita ko si Radleigh na lumabas at nagpakawala ng sunod-sunod na putok ng

GABRIEL’S POVNagising ako sa isang malamig at madilim na kwarto. Hindi ko alam kung nasaan ako pero mabigat ang ulo ko na animo’y may nakadaghan sa akin. Ramdam ko rin ang pagkakagapos ng magkabilaan kong palapulsuhan at magkabilaan kong binti. I can feel the cold steel behind my back as I was laying down.Kumurap-kurap ako sa pag-asang makakapag-adjust ako sa dilim pero wala talaga akong nakita kundi pitch black lang. Nasaan ba ako? Nahuli ba ako ng mga kalaban? At teka, ano na bang nangyari pagkatapos noong gabing iyon?Wala akong ideya kung anong araw o oras na ngayon. I can still remember that bloody night like it has only been yesterday. Dami ko pa rin ang pagod ko pero mas mabigat pa rin ang ulo ko.“H-hello?” Sinubukan kong isigaw iyon nang paulit-ulit hanggang sa mamaos na lang ang boses ko. Wala man lang sumagot o kahit anong kilos man lang na nanggagaling sa labas.All of a sudden, my head felt heavier and I could smell an awful odor of smoke. Parang amoy nasusunog na ewan