บททั้งหมดของ The Billionaire's Unforgotten Love: บทที่ 331 - บทที่ 340

GABRIEL’S POVI thought it would end there. Akala ko doon na matatapos ang parusa na bigay mismo sa akin ng pamilya ko pero hindi. Dahil sa bawat araw na lumilipas, palala nang palala ang mga natatanggap ko sa kanila.Pagkatapos nilang kaskasin ang likod ko, muli nila itong nilatay gaya ng ginawa nila sa binti ko sa hugis na “X”. Dalawang linya lang iyon pero paulit-ulit nilang ginawa hanggang sa nag-marka iyon sa likod ko. Bugbog na bugbog na ang likod ko pero hindi nila ako tinantanan. Bihira lang din nila ako bigyan ng pagkain at kung mayroon man, tira-tira na lang na o kaya buto-buto na para bang isang aso. At kung bibigyan man nila ako ng tubig? Sinisigurado nilang tubig-dagat na hindi ko alam kung saan nila nakuha. Napakaalat nito at mas lalo lang nanunuyo ang lalamunan ko pero kapag hindi ko ininom ay ibinubuhos nila sa mga sugat ko bilang panghugas. Wala akong magawa kundi inumin ito kahit na halos masuka-suka ako. May black eye na rin ako dahil noong nagpumiglas ako kay Tit

GABRIEL’S POV Isang buwan bago ako nakalabas dito sa ospital ng Cascara Grounds. Naninibago ako sa lahat dahill pakiramdam ko ay bagong tao ako sa harap nila. Medyo ilag din kasi ang iba sa akin at naiintindihan ko iyon lalo na’t alam kong ako ang isa sa mga dahilan kung bakit ganito lang ang sinapit ng Duello. Wala si Evony at wala rin si Sir Dominic kaya parang halos isang buong catastrope ngayon ang dalawang organisasyon. Inakbayan ako ni Ryker at ngitian lang. “Don’t mind their stares. Masasanay din sila sa presensya mo rito.” Napalingon ako sa kanya. “Mananatili ako rito?” Tumango naman siya sa akin. “I don’t think I could do that, Ryker. Masyado ng malaki ang binigay kong problema rito. I can manage on my own naman.” Ryker playfully scoffed. “Walang ganoon, bro. Utos iyan ng nakatataas na dito ka na raw sa amin ngayon. Wala ka ng magagawa.” “Hindi ko kayo maintindihan,” I blurted out frankly. “I was the heir of Constantino clan, the very same family that ruined your lives.

GABRIEL’S POV Isang buwan bago ako nakalabas dito sa ospital ng Cascara Grounds. Naninibago ako sa lahat dahill pakiramdam ko ay bagong tao ako sa harap nila. Medyo ilag din kasi ang iba sa akin at naiintindihan ko iyon lalo na’t alam kong ako ang isa sa mga dahilan kung bakit ganito lang ang sinapit ng Duello. Wala si Evony at wala rin si Sir Dominic kaya parang halos isang buong catastrope ngayon ang dalawang organisasyon. Inakbayan ako ni Ryker at ngitian lang. “Don’t mind their stares. Masasanay din sila sa presensya mo rito.” Napalingon ako sa kanya. “Mananatili ako rito?” Tumango naman siya sa akin. “I don’t think I could do that, Ryker. Masyado ng malaki ang binigay kong problema rito. I can manage on my own naman.” Ryker playfully scoffed. “Walang ganoon, bro. Utos iyan ng nakatataas na dito ka na raw sa amin ngayon. Wala ka ng magagawa.” “Hindi ko kayo maintindihan,” I blurted out frankly. “I was the heir of Constantino clan, the very same family that ruined your lives.

GABRIEL’S POVHabang kami habang nasa byahe. Si Mr. Irvine ang nasa passenger seat katabi ng driver seat, samantalang kami naman ni Mrs. Irvine ang nasa backseat, nakaupo sa magkabilang gilid. Nasa kanang parte ako habang nasa kaliwa naman si Mr. Irvine, parehas kaming nakatanaw sa bintana. Tila dama rin naman ng driver ang tensyon sa pagitan naming tatlo kaya binuksan niya na lamang ang radio na tahimik kong ipinagpasalamat. Sa buong byahe ay wala ni isang boses ang umalingawngaw. Kahit na may tumawag sa driver ay hindi niya ito sinagot para lang manatiling tahimik ang loob ng kotse. Nang makarating kami sa mansion, hindi ko pa naa-appreciate ang ganda nito nang bumaba na agad ang mag-asawa. Wala akong magawa kundi ang sumunod sa kanila.“Nasaan si Evony?” matalim na tanong ni Mrs. Irvine. Matunog akong napalunok. Seryosong-seryoso ang mukha niya na nakatingin sa akin, walang bahid ng kakulitan hindi gaya noong magkakasama pa kami. Parang mas nag-mature din ang kanilang itsura sa s

GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok