All Chapters of The Billionaire's Unforgotten Love: Chapter 311 - Chapter 320

The case moved smoothly. Matagumpay na nakuha ng pulisya ang testamento ni Evony at kasalukuyan ng inaakyat sa korte. Nakaluwas na rin si Rocky sa Pilipinas bilang kanilang abogado isang araw lamang ang lumipas pagkatapos siyang tawagan ni Sloane. As expected, he was enraged. Kung hindi lang pumanaw sa isip niya na buhay si Evony at nasa harap niya ito ay baka nagwala siya sa sobrang galit. Sa ngayon ay natutuwa na lang siya na buhay ang dalaga at pinangako rito na ipapanalo niya ang kanyang kaso nang walang pag-aalinlangan. Sa kabilang banda naman, wala ni isang nakaalam mula sa pamilya Irvine ang ginawa ni Saint kay Gabriel. Nanatili itong sikreto sa pagitan ng dalawang lalake, kahit kay Radleigh ay itinago nila. Saint remained in contact with Gabriel, giving him some options when to show up in front of Evony at the right time. Kahit na ayaw pa ni Gabriel, wala naman siyang magawa kundi sumunod lalo na’t pumapasok sa isip niya ang banta ng ama nito na hindi niya na muli pang maki

“Saan mo ako dadalhin, ha?! Palabasin mo ako!” naghihisterikal na sigaw ni Evony habang patuloy na kinakalabog ang bintana ng kotse. Kalmado namang nagmamaneho si Gabriel ngunit nahahalata pa rin ng dalaga ang kaunting takot at kaba na nakaukit sa kanyang mukha. Hindi rin nakaligtas sa kanya ang bahagyang panginginig ng kamay nito sa manibela kaya umaasa siya na kung patuloy siyang magwawala ay matatakot ito at ibababa siya. Ngunit hindi. Nakarating na sila lahat-lahat sa highway hanggang sa makikitid na daan pero tuloy-tuloy pa rin ang ikot ng gulong. “Damn it, Gabriel! Pabababain mo ako!” Gabriel winced as his name angrily came out of Evony’s mouth. Matagal-tagal na rin noong huli nitong binanggit ang pangalan niya pero imbis na matuwa, lalo lang siyang dinaga ng takot. He knew what Evony was capable of. Kung tutuusin, kayang-kaya ng dalaga na agawin sa kanya ang manibela—bagay na ipinagpapasalamat niya dahil hindi nito ginagawa. “I-I just have to tell you something…” Nanginig

GABRIEL’S POV FEBRUARY 21. The day of the coronation night. Ito na ang pinakahihintay ng lahat, maliban sa akin. I dreaded for this day to come. Kung pwede lang ay baka tinanggal ko na ang petsang ito sa calendaryo. Umaga pa lang ay naghahanda na kami sa event hall para sa coronation night mamaya. My grandfather insisted na mag-stay na lang ako sa bahay at mag-ayos pero tumanggi ako dahil ang sabi ko ay gusto kong makisali sa paghahanda. But the truth was, I had another plan. Pinilit kong sumama rito sa event hall para malibot ko ito nang sarili ko lang. Sa pasimpleng pag-oobserba, nakabisado ko ang pasikot-sikot ng mga eskinita na nagdudugtong sa ibang daan. Bukod doon ay natunton ko rin ang backstage kung saan ako nakaantabay mamaya. Naakyat ko rin ang second floor na tanaw na tanaw ang mga tao sa first floor. Aside from that, I already secured my spot kung saan ako posibleng mag-oobserba sa mga agent mula sa Duello mamaya. Imposibleng hindi sila pupunta rito ngayon. After al

GABRIEL’S POV FEBRUARY 21. The night of the coronation. I stared at myself in the mirror while wearing the most expensive suit that my eyes had ever laid upon. Hapit ito sa katawan ko at talagang yumayakab sa namumutok kong braso. The slacks also made ma at least an inch taller dahil sakto lang ang pagka-slim nito sa mga binti ko. Maayos din ang buhok ko dahil talagang may nakalaang hair stylist isa-isa para sa amin. I looked perfectly dashing tonight. Kung doon lang naka-focus ang isip ko, baka napaulanan ko na ng compliment ang sarili ko. Ngunit sa tuwing naaalala ko kung bakit ko suot ang mamahaling damit na ito, pumapasok lang sa isip ko ang magiging kapalit nito mamaya—buhay. Tonight is a ride or die situation. Kung hindi ako makikisabay sa pamilya ko, paniguradong pag-iiwanan ako. Wala akong back up dahil wala na sa kamay ko ang proteksyon ng Duello lalo na sa oras na tumapak ako sa entablado mamaya. Baka nga kapag nakita nila akong nakahandusay mamaya ay iwanan na lang nila

Tiningnan ko ang orasan at malapit na mag-alas syete ng gabi. Ilang minuto na lang ay papapasukin na nila ang mga bisita sa labas. Nakaharap lang ako sa salamin, ang isip ay tumatakbo sa iba’t ibang scenario na pwedeng mangyari ngayon nang muling bumukas ang pinto. Agad na nag-panic ang katawan ko sa isipin na baka si lolo ito, ngunit sandali rin akong kumalma nang makitang si Jennifer lamang ito. Her face looked worried as her mind stayed on my neck. Pasimple ko itong tinakpan at umiwas ng tingin.“What are you still doing here? Aren't you supposed to be the host tonight?” Tinasaan ko siya ng kilay.“Yeah, I just came to check out on you. Narinig ko kasi iyong ginawa ng lolo mo sa ‘yo,” sabi niya, hindi maitago ang pag-aalala sa boses. “Was that true? Kinuhaan mo ng bala ang mga baril?”Naningkit ang mga mata ko sa kanya. “I don’t trust you enough to tell you something like this,” prangka kong sabi. She did not look hurt which relieved me. On the other hand, she just rolled my eyes