บททั้งหมดของ The Billionaire's Unforgotten Love: บทที่ 291 - บทที่ 300

Pagbaba pa lang ni Evony ng kotse ay tila gusto niya na agad umatras at bumalik sa hotel. Sobrang nakakapanibago kasi ang lugar dahil ibang-iba ito sa nakalakihan niyang bahay noon ss Tanay. Natural lang naman sa kanya ang makaramdam ng malaking adjustment. Alam niya ng ganito ang aasahan niya. Hindi niya lang maintindihan kung bakit gulat pa rin siya. Marahil siguro ay hindi niya inakalang ngayon agad siya matatagpuan ng kanyang mga magulang. Ibang-iba rin sa expectation niya. Nasa harap niya ang bagong mansion ng pamilyang Irvine. Kumpara sa dati nilang mansion, mas maliit ito nang kaunti ngunit mas moderno tingnan. Tipikal na itsura pero nagsusumigaw pa rin sa yaman. Pumasok sila sa loob habang si Saint naman ang nag-park sa garahe. Akay-akay siya ni Sloane habang si Radleigh naman ang may dala ng gamit niya papasok sa loob. At nang buksan ni Radleigh ang pinto, isang malaking portrait niya agad ang bumungad sa kanya. Nasa pinaka-sentro ito ng bahay, napapagitnaan ng magkabila

Malapit na sumikat ang haring araw pero nanatili pa ring dilat ang mga mata ni Evony, blankong nakatitig sa puti niyang kisame. Sa tabi niya ay nakabukas na huling mensahe ni Ice, animo’y nakikipag-usap sa kanya. [Narrowing them down would be the easiest, Evony. Just think of this question. Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?] She sharply took a breath and let it out with a dry chuckle. “You make my head dizzy, Ice. Nakakainis ka talaga,” she whispered into cold, thin air. Tiningnan niya ang wall clock at nakitang kinse minutos na lang ay mag-aalas singko na. Mariin siyang napailing. Simula noong bumalik siya sa pagkakahiga kanina, tila tumabi naman sa kanya ang mga tanong sa kanyang utak na pinipilit niyang huwag pansinin. ‘Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?’ That question piqued her mind, echoing like a broken disk. Of course she knew the answer. She knew the answer so well that her heart and mind cooperated again. Iisa lang

“What? What the hell did I miss?” Evony exclaimed as she stared at the diamond engagement ring in her brother’s slender finger. “Basically everything, you know,” Radleigh replied sarcastically. “It’s been a long year, Evony. Marami na rin ang nangyari noong nawala ka.” “So… she’s alive?” Radleigh nodded. “She’s been waiting for you the entire time. Iyon ang dahilan kung bakit hindi pa natutuloy ang kasal namin. Deep inside, she knows that you’re somehow out there, alive and free.” “And now that I’m back…” Napaiwas ng tingin si Evony sa hiya. “Matutuloy na ang kasal?” Inakala niyang tatango si Radleigh at sasabihing matutuloy na rin sa wakas ang kasal. After all, siya lang naman ang dahilan kung bakit ayaw pa nilang magpakasal. Ngunit napabalik ang tingin niya sa kapatid nang umiling ito. “You just came back,” Radleigh murmured. “Everything needs to be settled first before the wedding.” “Ano pa bang dapat i-settle, kuya? Nandito naman na ako. Iniisip niyo bang aalis ulit ako?”

“Ito, dito tayo.”Hinila ni Lori si Evony sa loob ng isang branded na clothing store. Awtomatiko namang nagsiliwanag ang mga mukha nila na animo’y nasa palasyo ng mga magagandang damit. “Pick whatever you want, it’s my treat.” Kinindatan siya ni Lori.Sumimangot naman siya. “Anong ‘my treat’ ka dyan? No. I’ll pay for it on my own.”“Sige na! Treat ko ‘yan sa iyo ‘no. Ngayon nga lang ulit tayo nagkita,” pilit ni Lori. “Mamili ka lang ng kung anong gusto mo… little sis.”Lumukot ang mukha ni Evony sa tinawag sa kanya ni Lori kaya naman napahagalpak ng tawa ang babae. “Kadiri, Lori! Huwag mo ng uulitin sa akin ‘yan ha? Mas matanda kaya ako sa ‘yo,” disgustong turan ni Evony.“Eh bakit? Magiging asawa ko na ang kuya mo, natural lang na ate mo na ako.” Lumawak ang mapang-asar na ngisi ni Lori. “Unless hindi mo ako tanggap para sa kuya mo?”“Hindi tanggap? Eh sino bang nagpakilala sa inyong dalawa? 'Di ba ako?” Umirap si Evony. “Basta hindi kita tatawaging ate. Ang weird kaya pakinggan.”

Nang marinig ni Evony ang pangalan ni Gabriel, mabilis siyang bumitaw sa pagkakayakap nito, mabigat ang paghinga na animo’y hinahapo. Lori quickly attended her while Radleigh faced Gabriel with anger on his face.“Why were you hugging my sister?! What are you doing here?!” Radleigh growled. “I-I didn’t mean to… she was scared, Radleigh! She was weak because of what happened to her.” Gabriel tried to explain but he only looked like he was buffling. He glanced towards Evony who was buried against Lori’s neck as she embraced her.“I'm gonna need you to stay away from my sister, Gabriel!” Radleigh threatened. “Kapag nakita kong malapit ka pa ulit sa kanya ay hindi ako mag-aalangang ipadampot ka sa mga pulis.”Gabriel was left stunned with a heavy heart when Radleigh gently dragged Lori and Evony outside. Saka naman pumasok umingay ang mga bulungan sa paligid mula sa mga taong wala silang kaalam-alam na nanonood pala. Radleigh was fuming mad as he led the way towards their car. Wala ng p