All Chapters of ทาสสวาทจอมโจรเถื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

“เก่งนักเหรอมึง ไปเก่งต่อในนรกโน่น !” พศินเหนี่ยวไกปืน ในจังหวะเดียวกับที่พริกหวานยืดตัวขึ้น ให้ศีรษะเสยคางมันสุดแรง จนมันเอนหลัง และมึนหัวไปชั่วขณะ วิถีกระสุนพลาดเป้ายิงใส่เพดานพริกหวานรีบลงจากเตียง แต่เพราะถูกมัดแขนไพล่หลัง เธอจึงทรงตัวลำบาก พอเท้าแตะพื้นก็พอดีกับอิชย์รีบถลาเข้ามารับเธอ แล้วโอบประคองน้องวิ่งไปที่ประตู เขาคอยมองหลังเพื่อระวังไอ้พศิน ในตอนที่เขายื่นมือไปจับที่เปิดประตู ไอ้พศินก็ลุกขึ้นมาก่อนที่เขาจะเปิดประตู มันเล็งปลายกระบอกปืนมาที่เขากับน้อง แล้วลั่นไกยิงหลายนัดติดกันอิชย์กอดน้องไว้เต็มวงแขน เขาหันหลังเอาตัวเข้ากำบังเธอ พริกหวานหลับตาแน่น ตัวสั่นอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นพี่เมื่อพศินหยุดยิง เมื่อเสียงปืนเงียบลง อิชย์ค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้น พริกหวานย่อตัวลงตาม เธอมองสีหน้าบิดเบ้เหยเกด้วยความเจ็บปวดของเขาด้วยความเป็นห่วงพศินยิ้มร้าย มันยังคงเล็งปลายกระบอกปืนไปที่อิชย์ มันลงจากเตียง หวังจะเข้าไปยิงซ้ำระยะหวังผล แต่เสียงเอะอะโวยวายและเสียงปืนก็ดังมาจากข้างนอกเสียก่อนเพราะลูกน้องในห้องนอนจมกองเลือดหมดแล้ว และพวกที่อยู่ข้างนอ

“ถ้าพริกกินข้าวเสร็จแล้ว พี่อาชว์จะพาพริกไปเยี่ยมพี่อิชย์ใช่มั้ยคะ”พออาชว์พยักหน้านั่นแหละ พริกหวานถึงยอมลงมือกินข้าวพริกหวานนั่งรถเข็นผู้ป่วย โดยมีอาชว์เป็นคนเข็นเธอมา เหลือเวลาเยี่ยมอีก 15 นาที ทุกคนจึงให้พริกหวานได้เยี่ยมตามลำพัง พอได้มานั่งอยู่ข้างเตียง ได้เห็นพี่อิชย์ในตอนที่ไม่ได้สติ มีสายระโยงรยางค์ที่ต่อกับตัวของเขา แถมเขายังต้องนอนคว่ำ เพราะได้ถูกยิงที่แผ่นหลัง ก็ทำให้คนเป็นน้องน้ำตาไหล“พริกขอโทษ…”พริกหวานเอ่ยเสียงสั่นเจือสะอื้น เธอไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำไหนที่ดีกว่านี้ คำที่พอจะแทนทุกความรู้สึกในหัวใจมือบางยื่นไปจับปลายนิ้วของคนเป็นพี่แล้วบีบเบา ๆ เธอยอมให้เขาเอาแต่ใจกับเธอ ใจร้ายกับเธอยังไงก็ได้ แต่ขอแค่ให้เขายังอยู่กับเธอแม้คุณหมอจะบอกว่า เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่พริกหวานก็ยังไม่อุ่นใจ เธออยากให้เขาฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ  อยากให้เขามองเธอ เขาจะได้รู้ว่าเธอปลอดภัยดี เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเป็นกังวลกับเธอพริกหวานยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น หยาดน้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วย…ก็ว่าจะไม่

          อิชย์หลุบตามองอาหารตรงหน้าแล้วถอนหายใจแรง          “เมื่อไรจะได้กลับบ้าน กูเบื่ออาหารโรงพยาบาลจะแย่อยู่แล้ว”          “ถึงอาหารของโรงพยาบาลจะไม่อร่อย แต่นางพยาบาลสวย ๆ เยอะนะครับ”          อิชย์มองคนที่ยืนยิ้มกวนตีนอยู่ปลายเตียงด้วยสายตาดุ          เห็นสายตาพี่ชายแล้ว อาชว์จึงเม้มปากกลั้นขำ          “ทำไมพริกไม่มาเยี่ยมกูเลย”          “ก็บอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่า น้องสบายดี”          “กูไม่ได้ถามว่าน้องสบายดีมั้ย กูถามว่าน้องทำไมไม่มาเยี่ยมกูบ้าง”          “เดี๋ยวกลับบ้านไปก็ได้เจอกันแล้ว จะให้น้องมาเยี่ยมทำไม”

          “พี่อิชย์…” พริกหวานไม่อยากให้เขาต่อว่าผู้ใหญ่แบบนี้ แม้เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรว่า เพราะอะไรพวกท่านจึงไม่ยอมบอกพี่อิชย์          พวกคนที่รู้ตัวว่าถูกเหน็บแนมว่าใจร้ายพากันอมยิ้ม “พริกหวานมาหาย่าหน่อยลูก”ย่าเบญตบที่นั่งข้างตัวเองเรียกหลานให้มาหา          พริกหวานขยับตัวจะลุกขึ้น แต่อิชย์กอดน้องไว้แน่น แม่ปลายจึงต้องปรามลูกชาย          “อิชย์…ปล่อยน้องก่อนลูก พริกไม่ได้ไปไหนไกล ก็อยู่ด้วยกันในห้องนี้แหละ”          พอแม่บอกพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาดุ อิชย์จึงยอมปล่อยน้องให้ลุกไปหาย่าเบญ          ย่าเบญจับมือบางของคนที่เพิ่งมานั่งลงข้าง ๆ ท่านไว้ ผู้สูงวัยมองสบตาหลานสะใภ้ ท่านยิ้มเอ็นดูหลานสะใภ้ ก่อนจะหันไปมองสบตาหลานชาย    &

พริกหวานกางขาออกกว้างอย่างรู้ใจ เธอชันเข่าสองข้างตั้งขึ้น แยกแย้มกลีบดอกไม้สาวให้สามีได้ชื่นชมตามแต่ใจอิชย์สูดลมหายใจฟอดแล้วฟอดเล่า สูดกลิ่นสาบสาวอย่างหลงใหลคลั่งไคล้ เขาซุกหน้าเข้าหาทั้งดมทั้งดูด แล้วแลบลิ้นปาดเลีย เขาสัมผัสแตะต้องเนื้อนวลด้วยปากและลิ้น ดื่มด่ำกับรสชาติแสนหวานพริกหวานเสียวสยิวกลางซอกสาว เธอบิดส่ายตัว ทั้งกระดกบั้นท้ายเข้าสู้ปากและลิ้นของสามี สองมือกดศีรษะเขาไว้แน่น หลับตาพริ้ม และครวญครางเรียกชื่อเขาด้วยเสียงหวานแหบพร่า“พี่อิชย์ขา...อื๊อ ! จะถึงแล้วค่ะ”พอเมียบอกว่าจะถึงแล้ว อิชย์ก็ซุกหน้าเข้าหาเนื้อนวล ตวัดลิ้นปาดเลียระรัว“พี่อิชย์ !” พริกหวานกรีดร้อง แตกซ่านใส่ปากสามีอย่างสุขสม เธอปลดปล่อยน้ำสุขเสียวให้เขาได้ดูดดื่มและกลืนกินจนหมดสิ้นอิชย์ดูดกลืนหยาดน้ำรักของภรรยาจนเหือดแห้ง กระนั้นคนหลงกลิ่นเนื้อนางก็ยังไม่ยอมโงหัวขึ้นมา เขายังคงซุกหน้าอยู่กลางซอกขาขาว ดูดเลียและดอมดมกลิ่นที่เขาแสนหลงใหลไม่รู้เบื่อ“พี่อิชย์ขึ้นมาได้แล้วค่ะ” พริกหวานบอกพลางขยุ้มเส้นผมสามีเต็มสองมือ เพื่อให้เขาเงยหน้าขึ้นมาจากร่องรักของเธอสักท