All Chapters of ทาสสวาทจอมโจรเถื่อน: Chapter 111 - Chapter 120

          “พี่อาชว์ อื๊อ ! นิ่มเสียว...อ๊าย !”          อาชว์จ้องใบหน้าสาวด้วยสายตาดุดัน เขาขยับบั้นเอว เด้งเด้าเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เมื่อเธอถึงจุดสุดยอด ร่องคับแน่นก็ตอดรัดอย่างรุนแรง เขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป          “นิ่ม...” อาชว์ครางเรียกเสียงทุ้มต่ำ เขากระทุ้งแรง แทงลึก อัดเอ็นคาร่อง หัวถอกตอกลึกสุดทาง หลั่งน้ำกามอุ่นร้อนแตกในร่องนุ่มแน่น          “ซี้ด ! เสียวฉิบหาย รู้งี้เอาสดแตกในตั้งนานแล้ว”          อาชว์กดแก่นเนื้อลึก ๆ แล้วโม่เอวบดขยี้เนิบนาบ เขาขยับชักออกแล้วยัดเข้าสุดลำ ทำช้า ๆ รีดเอาน้ำออกจนหมด แล้วจึงถอดถอนออกมา          “รีบตามเข้าไปอาบน้ำให้พี่ด้วย”          บอกแล้วก็เดินหนีไปทางห้องน้ำ ไม่สนใจคนที่นอนแผ่

นุ่มนิ่มกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนในบ้านของเธอ เธอนั่งรอเจ้าบ่าวเข้ามารับออกไปเข้าพิธีตามประเพณี ซึ่งงานพิธีเช้าจัดอยู่ที่บ้านของเธอ ส่วนงานเลี้ยงฉลองสมรสตอนเย็นนั้นจัดที่โรงแรมหรูในตัวเมืองนุ่มนิ่มไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า เจ้าบ่าวของเธอจะมาเข้าพิธีแต่งงานไหม นับตั้งแต่เช้าวันนั้น ที่แม่ปลายกับพ่ออัสมาที่บ้านของเธอ และบอกให้เขาแต่งงานกับเธอ เธอก็ไม่เห็นเขาอีกเลย แม่ปลายบอกว่า พี่อาชว์เข้าไปดูแลงานในเหมือง ท่านบอกเธออีกว่า ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลย ไม่ว่าพี่อาชว์จะอยู่ที่ไหน แต่เมื่อถึงวันแต่งงาน เขาจะต้องมาเข้าพิธีกับเธอแน่นอน          หนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม่ปลายเป็นคนจัดการทุกอย่างทั้งหมด ท่านตระเตรียมทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่งานแต่งงานหนึ่งจะดีได้ ท่านเป็นคนพาเธอไปลองชุด เลือกของชำร่วย ทำทุกอย่างแทนลูกชายของท่าน เธอเหมือนเจ้าสาวที่เจ้าบ่าวไม่อยากแต่งด้วย ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แม้กระทั่งไปแจกการ์ดญาติผู้ใหญ่ เธอยังต้องไปเพียงลำพังคนเดียว เธอก็ได้แต่แก้ตัวไปว่า เขางานยุ่งและเกิดปัญหาในเหมือง เขาจึงต้องเร่งเคลียร์ปัญหาให้จบก่อนถึ

อาชว์หัวเราะในลำคอ เขาพาคนเมาลงอ่าง ให้เธอนั่งบนตัก พิงหลังเนียนกับอกกว้าง เขารวบผมยาวที่ถูกดัดเป็นลอนใหญ่ขึ้นมาเก้าเกล้าลวก ๆ แล้วมัดไว้ด้วยยางมัดผม          “พี่อาชว์คะ”          “อืม...”          “พี่อาชว์ต้องล้างจู๋ให้ดี ๆ นะคะ ล้างให้สะอาดด้วย”          “ทำไม”          นุ่มนิ่มขยับตัวหันหน้าไปหาคนตัวโต เธอกางขานั่งคร่อมตักแกร่ง มองหน้าเขาด้วยสายตาจริงจัง          “ก็พี่อาชว์หายไปเป็นเดือนเลย ระหว่างนี้ก็คงไปเอากับผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมคะ ถึงไม่มาเอากับนิ่ม”          “ไม่อะ ไม่ได้ไปเอากับใคร”          “นิ่มไม่เชื่อหรอก คนอย่างพี่อาชว์จะอดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

          “แต่มันไม่สมศักดิ์ศรีเมียพ่อเลี้ยงอาชว์”          พอเขาว่ามาแบบนั้น เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอย่างไร จะให้เธอซื้อรถคันใหม่มาขับ เธอก็คงไม่มีปัญญาหรอก “น่ารำคาญจริง ๆ เลย ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวตอนเย็น พี่จะขับรถไปรับเธอก็แล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ หลังจากโอนที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะพาไปซื้อรถคันใหม่”“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”“หึ ! ของเก่าถูกใช้งานจนพรุนแล้ว ทำไมมันมีราคาสูงจังวะ ได้ทั้งที่ดินคืน ได้ทั้งรถใหม่”“นิ่มใช้รถคันเดิมก็ได้นะคะ”“หูหนวกหรือไง พี่บอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่ามันไม่สมศักดิ์ศรีเมียพ่อเลี้ยงอาชว์ เธออยากทำให้พี่ขายหน้า หรืออยากทำให้คุณแม่ต่อว่าพี่ว่าไม่ดูแลเธอให้ดีเหรอ”“นิ่มไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ”“งั้นก็หุบปากไป พี่บอกให้ทำอะไรก็ทำ พี่เอาอะไรให้ก็รับไว้”“ค่ะ”คนปากร้ายหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปแล้ว นุ่มนิ่มมองประตูที่ปิดลงแล้วถอนหายใจ เธอมองไปรอบห้องกว้าง มองไปที่เตียง มองเฟอร์นิ

อาชว์ตักข้าวผัดไข่ใส่จาน และจัดวางตกแต่งด้วยแตงกวาที่เขาบรรจงหั่นชิ้นสวย พอเขายกมันมาวางลงตรงหน้าคนหิว นุ่มนิ่มก็ตาลุกวาว ยิ้มเต็มใบหน้าอย่างลืมตัว เธอเงยหน้ามองเขาด้วยตาเป็นประกาย“นิ่มกินเลยนะคะ”“ก็กินสิ”“ขอบคุณค่ะ”นุ่มนิ่มกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย และกินข้าวหมดทุกเม็ดไม่เหลือติดจาน ยกเว้น แตงกวาคนที่อุตส่าห์บรรจงหั่นแตงกว่าสวย ๆ ถึงกับหน้าตึงที่เธอไม่กินนุ่มนิ่มเห็นสายตาดุที่จ้องแตงกวา เธอจึงรีบบอกเขาว่า“นิ่มไม่ชอบกินแตงกวาค่ะ”“เลือกกินเป็นเด็กสี่ขวบไปได้ อิ่มแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”อาชว์เก็บจานและแก้วน้ำไปไว้ในซิงค์ แล้วเดินกลับมาอุ้มเมีย พาเธอขึ้นห้อง เขาถอดเสื้อคลุม สวมชุดนอนให้เธอ หายามาทาข้อเท้า และเอายามาให้เธอกินด้วยระหว่างที่เขาทำทุกอย่างให้เธอ นุ่มนิ่มไม่พูดอะไรสักคำ และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ หลังจากเธอกินยาเสร็จแล้ว เขาก็เดินออกไปจากห้อง นุ่มนิ่มนั่งมองประตูห้องอยู่ครู่ใหญ่ เขาออกจากห้องไปนานแล้ว ไม่ยอมกลับเข้ามาสักที เธอรู้สึกง่วง จึงเอนกายลงนอน ไม่นาน เธอก็ผล็อยหลับไป&nb