All Chapters of ทาสสวาทจอมโจรเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

“อย่ายุ่งกับคนของกู” อิชย์บอกด้วยเสียงแข็งกร้าว แล้วโอบเอวน้องพาเดินออกจากโรงแรมไปยังลานจอดรถทันที ตอนแรกเขานึกว่าไอ้พศินจะไม่มางานนี้ เขาจึงรับคำเชิญและมาร่วมงาน แต่พอเห็นว่ามีมันอยู่ในงานด้วย เขาจึงพาน้องกลับทันที หลังจากอิชย์และพริกหวานเดินห่างออกไปแล้ว พศินก็เรียกคนของเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้เข้ามาหา แล้วเอ่ยปากสั่งงาน “ไปสืบให้กูหน่อย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับไอ้เหี้ยอิชย์”“ครับ…พ่อเลี้ยง”              ตอนที่ 9 “ไปคุยกับมันทำไม” อิชย์ถามน้องหลังจากที่ขึ้นมาอยู่บนรถด้วยกัน เขาสตาร์ตรถแล้ว แต่ยังไม่ขับออกไปจากลานจอดรถของโรงแรม“พริกไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร อยู่ดี ๆ เขาก็เดินมาทัก”“แล้วจะไปห้องน้ำทำไมไม่บอกพี่”“พริกเห็นพี่อิชย์คุยกับคนอื่นอยู่ พริกเลยไม่กล้าบอกค่ะ”ขืนเธอ

        อิชย์สอดแก่นกายแข็งขึงเข้าสู่อุ้งปากนุ่ม เขาขยับบั้นเอวสี่ครั้ง ก็หลั่งน้ำสีขาวใส่ปากน้องจนเต็มล้น          พริกหวานอ้าปากกว้างสุด รองรับลำกายแกร่งที่ขยับเข้าออกในปากของเธอ พอคนเป็นพี่ปลดปล่อยน้ำขุ่นขาวออกมา เธอก็รีบดูดกลืนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง แต่เพราะมันมากเกินไป เธอจึงกลืนไม่ทัน พริกหวานจึงสำลักจนหน้าแดง          อิชย์กดลำกายแช่นิ่งในปากน้อง เขาถอนหายใจอย่างสุขสม เมื่อปลดปล่อยหมดทุกหยาดหยดแล้ว เขาจึงประคองน้องให้ลุกขึ้นยืน พริกหวานมองหน้าเขาด้วยความโกรธ แต่อิชย์ไม่สน เขาประคองท้ายทอยเล็กไว้ และจูบเธออย่างเร้าใจ ดื่มด่ำกับจูบหวามไหวเคล้ารสชาติน้ำรักของตน          กว่าคนเป็นพี่จะสาสมใจ กว่าเขาจะพอ พริกหวานก็อ่อนระทวยจนไม่มีแรงยืน อิชย์จึงต้องเป็นคนอาบน้ำสระผมให้เธอ และอุ้มเธอออกมาจากห้องน้ำ จัดการเป่าผมให้ และอุ้มเธอไปวางลงบนเตียง ก่อนจะทอดกายลงนอนเคียงข้างเธอ  &nbs

เด็ก ๆ พากันต่อแถวอย่างเป็นระเบียบตามที่คุณพริกบอก พอเธอเริ่มแจกขนม เด็ก ๆ ก็ยกมือไว้ก่อนรับไป ทั้งคนแจกขนมทั้งคนรับขนมต่างยิ้มสดใสมีความสุขอิชย์ยืนกอดอก พิงประตูรถ มองน้องแล้วก็ส่ายหน้ายิ้ม ๆ เธอเหมือนหัวหน้าแก๊งเด็กน้อยเลยพอเห็นรถพ่อเลี้ยงอิชย์มาจอดที่หน้าบ้านพัก หัวหน้าคนงานจึงรีบออกมาหาเขา ด้วยเพราะคิดว่าเจ้านายอาจจะมาสั่งงาน หรือมีเรื่องพูดคุยกับเขา“พ่อเลี้ยงมาถึงนี่ มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าครับ”พ่อเลี้ยงอิชย์ขยับตัวยืนตรง เขายิ้มบางแล้วส่ายหน้า“ไม่มีอะไรหรอกครับลุงสนั่น ผมแค่พาหัวหน้าแก๊งเด็กน้อยเอาขนมมาแจกเด็ก ๆ”พ่อเลี้ยงอิชย์พยักพเยิดไปทางพริกหวานและเด็ก ๆ ลุงสนั่นจึงมองตาม“คุณพริกใจดี เอาขนมมาแจกเด็ก ๆ บ่อย เวลาเห็นคุณพริกปั่นจักรยานมาที่นี่ เจ้าพวกนี้ก็พากันดีใจรอแล้วครับ”พ่อเลี้ยงอิชย์ยิ้มบาง เขามองหัวหน้าแก๊งด้วยความเอ็นดูพอพริกหวานแจกขนมให้เด็ก ๆ ครบทุกคนแล้ว อิชย์ก็พาเธอกลับออกมาจากบ้านพักคนงาน แต่พอถึงทางแยก เขากลับเลี้ยวไปทางตรงกันข้ามกับทางกลับบ้าน“พี่อิชย์จะไปไหนคะ”“ขับรถเล่น”

พริกหวานและคนขับรถขนของขึ้นรถกระบะหมดแล้ว แต่แม่บ้านยังไม่กลับมา พริกหวานจึงเดินไปดูของจุกจิกในร้านที่อยู่ไม่ไกลตอนที่พริกหวานเดินกลับไปทางตลาด มีรถเก๋งยุโรปสีขาวคันหนึ่งแล่นผ่านเธอไป พริกหวานไม่ได้ให้ความสนใจกับรถคันนั้น ทว่าคนที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถคันนั้นกลับให้ความสนใจเธอ จนต้องเหลียวหลังกลับไปมอง “จอดรถ !” พศินสั่งเสียงเข้มพอรถยนต์จอดสนิท พศินจึงเหลียวกลับไปมองผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งพศินยิ้มมุมปาก “พริกหวาน”เมื่อเลือกซื้อของจุกจิกได้สองสามอย่าง พริกหวานก็รีบจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้าน เธอคิดว่าแม่บ้านน่าจะกลับมาที่รถแล้ว พริกหวานเดินตรงไปที่รถ เธอเห็นแม่บ้านคนนั้นยืนอยู่ข้างรถ และโบกมือให้เธอ พริกหวานจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ทว่าในตอนที่เธอกำลังจะเดินผ่านรถเก๋งคันหรู ประตูรถด้านหลังฝั่งซ้ายของรถก็เปิดออก ร่างสูงใหญ่บึกบึนลงมาจากรถ มันรวบเอาตัวเธอจับขึ้นรถไป แล้วปิดประตู ก่อนที่รถจะแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว คนขับรถและแม่บ้านวิ่งตาม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ทั้งสองตื่นตระหนกจนไม่รู้ว่าต้องทำอะไรดี กระทั่งแม่บ้านตั้งสติได

“กูว่ากูคุ้นหน้าอีน้องนี่นะ” พศินหลับตาทำท่าครุ่นคิด ครู่เดียวมันก็ลืมตาขึ้นแล้วยิ้มร้ายกาจ“กูจำได้แล้ว พริกหวานเป็นลูกสาวของลูกน้องมึง คนที่ถูกกูยิงตาย แล้วพ่อกูก็บังคับให้กูไปขอขมาศพมัน อย่างนี้นี่เอง มึงถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยมัน เพราะรู้สึกผิดที่พ่อมันช่วยชีวิตมึงจนตัวตาย” พศินจุปากแล้วส่ายหน้า เขาหันกลับไปยิ้มให้พริกหวาน“จำพี่ได้ไหมจ๊ะ คนที่ไปขอขมาศพพ่อของพริกไง พี่เป็นคนยิงพ่อของพริกเองแหละ ช่วยไม่ได้เนอะ เพราะจริง ๆ แล้วพี่จะยิงไอ้เหี้ยอิชย์ แต่พ่อของพริกโง่เองที่เอาตัวมารับกระสุนแทนมัน นี่ถ้าพ่อของพริกไม่ช่วยมัน พ่อของพริกก็คงยังไม่ตาย”จริง ๆ แล้วพศินรู้แล้วว่าพริกหวานเป็นใคร เพราะเขาให้คนของเขาไปตามสืบมาแล้ว ยิ่งรู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับไอ้อิชย์ยังไงเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุกที่จะได้จัดการเธอพริกหวานขึงตามองคนตรงหน้าด้วยดวงตาวาวโรจน์ ตอนนั้นเธอยังเด็กเธอจึงจำไม่ได้หรอกว่าใครเป็นใคร แต่พอมานึกทบทวนดูแล้วเธอจึงจำได้ว่า แม่ปลายบอกว่า ผู้ชายคนนั้นมาขอขมาศพพ่อของเธอ ตอนนั้นเธอไม่สนใจหรอกว่าเขาจะเป็นใคร เพราะยังอยู่ในอาการเศร้าโศกและร้องไห้แทบจะตลอดเวลา เธ