All Chapters of ทาสสวาทจอมโจรเถื่อน: Chapter 81 - Chapter 90

“พริกก็ไม่อยากยอกย้อนหรอก ไม่อยากคุยกับพี่อิชย์เลยด้วยซ้ำ คอยดูนะ ถ้าเรียนจบปริญญาตรีแล้ว พริกจะขอคุณแม่ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เรียนจบแล้วพริกก็จะหางานทำที่นั่น จะอยู่ที่นั่นตลอดไป จะได้ไม่ต้องเจอหน้าพี่อิชย์อีก” พริกหวานไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกมา จะกระตุ้นให้อีกฝ่ายโมโหจนขาดสติ เพราะความหวง ห่วง ต้องการดึงรั้งเธอไว้ให้อยู่กับตัวเองตลอดไป ทำให้อิชย์ใช้อารมณ์ในการลงโทษคนที่คิดจะหนีเขาไป อิชย์กระชับวงแขนกอดน้องแน่นขึ้น เรือนกายด้านหน้าของสองหนุ่มสาวแนบชิดบดเบียดกันจนไร้ช่องว่าง เขาปล่อยข้อมือน้องให้เป็นอิสระ แล้วเลื่อนมือแข็งแรงขึ้นมาบีบแก้มเนียนจนริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อย แล้วบังคับให้น้องแหงนเงยหน้าขึ้นมา เขาก้มลงไปหา จนปลายจมูกแทบจะชนกัน บอกน้องเสียงลอดไรฟันว่า“มันไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่นอน พริกต้องอยู่กับพี่ตลอดไป”“อื๊อ !”ในตอนที่ปากอุ่นร้อนกดลงบนปากอิ่ม พริกหวานทำได้เพียงแค่ส่งเสียงในลำคอเท่านั้น อิชย์สอดลิ้นเข้าสู่โพรงปากอุ่นนุ่ม รุกล้ำซอกซอนเพื่อลิ้มรสปากหวาน ๆ ของน้องจนทั่ว ทั้งดูดปากและรูดรัดลิ้นเล็ก บดขยี้ดุดันราว

พอย้ายกลับมาอยู่ไร่อัสนี พริกหวานก็ตั้งใจทำงานช่วยพี่อาชว์ เพราะตอนนี้พ่ออัสถ่ายโอนหน้าที่และความรับผิดชอบให้พี่อาชว์ดูแลทั้งหมดแล้ว บางวันเธอก็เป็นลูกมือทำกับข้าวทำขนมช่วยแม่ปลาย ทั้งยังเป็นเพื่อนพาท่านไปช็อปปิ้งด้วย ชีวิตดูเหมือนจะปกติสุขดี มันดีจนเธอลืมเลือนไปว่ายังมีใครอีกคนอยู่บนโลกใบนี้ กระทั่งวันหนึ่ง เธอก็ได้เจอกับคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในโลก เป็นอาหารมื้อเที่ยงที่ไม่อร่อยเอาเสียเลย มันฝืดเฝื่อนกลืนแทบไม่ลงคอ ทว่าพอเห็นรอยยิ้มและหน้าตาสดใสของพ่ออัสกับแม่ปลายแล้ว พริกหวานจึงไม่อยากทำให้ท่านกังวลใจ หญิงสาวจึงพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด กระนั้น ยามที่สายตาสบประสานกับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ตั้งใจ มือไม้ก็สั่น ใจก็หวิวไหว หวาดหวั่น ตื่นตระหนกจนน่าโมโหหลังจากรับประทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว ทุกคนจึงย้ายไปพูดคุยกันในห้องนั่งเล่น พริกหวานเดินเลี่ยงเข้าครัว เพื่อไปนำน้ำผลไม้และของว่างมาเสิร์ฟให้ทุกคน หลังจากทำหน้าที่เสร็จแล้ว เธอก็ว่าจะออกไปจากห้องนี้ทันที แต่แม่ปลายก็เรียกรั้งเอาไว้ก่อน “พริก มานั่งข้าง ๆ แม่”“ค่ะ แม่ปลาย” 

“เขาหวงของเขาค่ะ พอรู้ว่าน้องเรียนจบก็มารับตัวไปทันที”“รับไปแล้วก็หวังว่าจะดูแลให้ดี ไม่ทำให้น้องต้องเสียใจ”           “ปลายก็ได้แต่หวังว่า ลูกไม้จะหล่นไกลต้นสักหน่อย ขอให้อิชย์ใจดีกับพริกมาก ๆ อย่าใจร้ายเหมือนพ่อเขาเลย”พ่อเลี้ยงอัสก้มมองหน้าภรรยา เขาถอนหายใจแรง“ทำไมเธอชอบเอาเรื่องเก่ามาพูด ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้ ไป ๆ เข้าบ้าน” คนถูกเมียเหน็บแนมโอบกอดเธอเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน แม่ปลายเดินตามแรงโอบกอดของสามี เธอยิ้มอย่างรู้ทัน เขาไม่ชอบให้เธอพูดถึงเรื่องที่เขาเคยใจร้ายกับเธออัสนีลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเมียไม่พูดอะไรต่อ ก็ในเมื่ออดีตมันเป็นแค่เรื่องที่ผ่านมาแล้ว เรื่องไม่ดีจะไปจำมันทำไม เธอควรพูดถึงตอนที่เขาเอาอกเอาใจ และใส่ใจเธอสิ ยิ่งในตอนนี้ เขาทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งเกรงใจเธอจะตาย เธอควรมองแค่ปัจจุบันต่างหาก จะไปพูดถึงเรื่องในอดีตทำไม มันเหมือนคนแก่          

อิชย์ถอนจูบออกมาเพียงครู่ เพื่อดึงชายชุดนอนของน้องขึ้น แล้วถอดออกทางศีรษะของเธอ เขาถอดเสื้อยืดของตัวเองออกทางศีรษะเช่นกัน แล้วจึงก้มลงไปจูบเธอใหม่อีกครั้ง โดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของเธอ คราวนี้เขาจูบดุดันเร่าร้อน พลางถอดกางเกงนอนขายาวของตัวเองออกด้วย กระทั่งเขาและเธอเปลือยเท่าเท่าเทียมกัน ผิวเนื้อแน่นตึงเต็มไปด้วยมัดกล้าม นาบแนบไปบนผิวเนื้อเนียนนุ่มมือ ยิ่งกระตุ้นให้เขาตื่นตัวจนสุดอิชย์ถอนจูบ เขาเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น แลบลิ้นเลียผิวเนื้อนุ่ม ลิ้มรสเนื้อสาวอย่างหลงใหล“พี่อิชย์…พอแล้ว” พริกหวานห้ามเสียงสั่นพร่า เธอขยุ้มสองมือกับเส้นผมของเขา แล้วออกแรงดึงให้เขาเงยหน้าขึ้นมา แต่อิชย์กลับเลื่อนใบหน้าต่ำลงไปอีก เขาคลุกใบหน้ากับสองเต้าอวบอิ่ม สูดดมเสียงดังฟอด ๆ ทั้งบีบขยำเคล้นคลึงจนก้อนเนื้ออวบขาวปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้วมือ ก่อนจะอ้าปากดูดเลียทั้งสองข้างสลับไปมาอย่างบ้าคลั่งพริกหวานหวีดร้อง และบิดกายส่ายไปมา ปลายป้านบนยอดทรวงที่ถูกเขาดูดและใช้ปลายลิ้นขยี้ ส่งผลให้ความเสียวแล่นไปกระจุกอยู่กลางร่องสาว กล้ามเนื้ออ่อนบีบรัดคัดหลั่งน้ำหวานเอ่อซึมออกมาจนชุ่มฉ่ำเต็

“จะอาบดี ๆ หรือจะให้พี่อาบให้...เลือกเอา”“พี่อิชย์ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับพริก”“ทำไมจะไม่มี พี่มีสิทธิ์เต็มที่ เพราะพริกคือคนของพี่”“พริกไม่ใช่…”“ถ้าเถียงอีกคำ พี่จะจูบตรงนี้แหละ”พริกหวานเม้มปากแน่น เธอมองไปรอบตัว ก็เห็นคนงานหลายคนอยู่ไม่ไกล ถ้าเขาจูบเธอตรงนี้ คนอื่นต้องเห็นแน่คนไม่มีทางเลือก ถอนหายใจแรง “ก็ปล่อยสิคะ พริกจะไปอาบน้ำแต่งตัว”“เด็กดี” อิชย์ปล่อยมือจากต้นแขนเนียนพริกหวานมองค้อนจอมบงการ หญิงสาวสะบัดหน้าหนี แล้วรีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปากจิ้มลิ้มบ่นขมุบขมิบไปตลอดทาง แต่ถึงบ่นยังไง เธอก็ต้องไปกับเขาอยู่ดี เพราะคนอย่างพี่อิชย์ ไม่มีวันอ่อนข้อให้เธอหรอก “สวยมากจ้ะ แต่…เหมือนขาดอะไรบางอย่าง” ย่าเบญมองพริกหวานตั้งแต่หัวจรดเท้า หญิงสาวสวมชุดราตรีเกาะอก ชายกระโปรงยาว สีน้ำเงินเข้มเรียบหรู สวยสง่าเหมาะแก่การออกงานในค่ำคืนนี้กับหลานชายของท่าน ทว่าพอสายตาไปหยุดอยู่ตรงลำคอระหง ที่มีเพียงสร้อยเส้นเล็กน่ารักสวมอยู่ ท่านก็เอ่ยออกมาว่า“อ้อ ๆ ย่ารู้แล้วว่าขาดอะไร รอเด