All Chapters of ทาสสวาทจอมโจรเถื่อน: Chapter 131 - Chapter 140

          “เกื้อไม่ต้องดูแลร้านเหรอ”          “พี่สาวเราอยู่ดูแลได้ ให้เราไปส่งนะ ถือว่าเป็นบริการพิเศษสำหรับลูกค้าขาประจำของร้าน”          “งั้นก็...รบกวนด้วยนะคะ”           เกื้อขับรถมาส่งนุ่มนิ่มถึงไร่อัสนี และเป็นคนถือกล่องเครื่องประดับเข้าไปในบ้าน เขาอยู่พูดคุยกับแม่ปลายครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวกลับ          นุ่มนิ่มออกไปส่งเกื้อที่รถ ในตอนที่นุ่มนิ่มกล่าวคำขอบคุณและยิ้มให้เกื้อ คนที่เข้าไปทำงานในไร่ก็ขับรถกลับมาถึงบ้านพอดี          ตาคมดุวาวโรจน์ เมื่อเห็นเมียพูดคุยและยิ้มให้ผู้ชายคนอื่น เขาจำได้ว่ามันเป็นลูกชายร้านทองในเมือง แล้วมันมาทำอะไรที่บ้านเขา หรือว่าเมียเขานัดมันมาหา พามันมาหยามเขาถึงบ้านเลยเหรอ      &

          “ผมจะเอาข้าวต้มไปให้นิ่มกินก่อนครับ น้องจะได้กินยา”          ลูกชายถือชามข้าวต้มเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไปแล้ว แม่ปลายมองตามด้วยสีหน้าเป็นกังวล          “อย่าห่วงเลยน่า มันไม่ปล่อยให้นิ่มเป็นอะไรไปหรอก มันก็รักก็ห่วงของมันแหละ”          “ไม่รู้ว่ารักว่าห่วงแบบไหนนะคะ ถึงได้ชอบทำนิสัยไม่ดีกับเมีย เหมือนพ่อไม่มีผิด”          คนถูกเมียเหน็บกระแอมกระไอเบา ๆ แต่ก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ไม่โต้ตอบใด ๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่า ที่เมียพูดมาเป็นความจริง                   “ห้ามออกจากห้อง นอนพักผ่อนจนกว่าจะหาย”          อาชว์บอกเมีย หลังจากที่เขาป้อนข้าวป้อนยาเธอเรียบ

หลังจากวันนั้นที่เขาทำให้เธอต้องนอนซมเป็นไข้ เขาก็ไม่รังแกไม่เอาแต่ใจกับเธอเลย แรก ๆ เธอก็สบายใจสบายตัว แต่พอหายดีแล้ว เธอกลับอยากใกล้ชิดเขา เธอชอบสูดดมกลิ่นกายของเขา ชอบไออุ่นจากเรือนกายกำยำ หลายครั้งที่เธอแอบดม แอบแตะต้องเขาแบบเนียน ๆ เพราะกลัวถูกเขาจับได้นุ่มนิ่มนั่งทำงานในบ้าน เธอตรวจเช็กบัญชีรายรับจ่าย และเรียกลุงจ้อยมาสอบถามว่าในไร่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า และปรึกษาวางแผนว่าจะปลูกพืชชนิดไหนเพิ่มกันดีพอคุยกับลุงจ้อยเสร็จแล้ว นุ่มนิ่มก็รู้สึกเพลีย เธอจึงเดินเข้าห้องนั่งเล่นไปพักผ่อน กะว่าจะเอนหลัง พักสายตานิดหน่อย แต่พอหลับตาลง เธอก็นอนหลับไปจนถึงตอนใกล้เที่ยงนุ่มนิ่มรู้สึกตัวตื่นตอนที่สามีมาปลุกคิ้วเรียวขมวดมุ่น ถามคนมาปลุกเธอด้วยความแปลกใจ“นิ่มหลับนานขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอนึกว่าเย็นย่ำแล้ว เพราะสามีของเธอบอกว่าจะมารับตอนเย็น พอเห็นหน้าเขา เธอก็นึกว่าเย็นแล้ว“สิบเอ็ดโมงครับ” อาชว์ตอบแล้วยิ้มกว้าง“สิบเอ็ดโมง ! แล้วพี่อาชว์มาทำไมคะ”อาชว์นั่งลงข้างเมีย เขายิ้มกว้าง ก่อนจะบอกเธอว่า“พอดีพี่มีธุระด่วน จะเข้าไปในเมือง

          เพราะตอนที่มาถึงโรงพยาบาล นิ่มอ่อนเพลียจนแทบไม่ได้สติ อาชว์เป็นห่วงเมียจนไม่ยอมพักผ่อนอยู่ในห้อง เขาดึงเข็มน้ำเกลือออกและรีบมาหาเมีย โดยไม่สนใจคุณพยาบาลสองคนที่วิ่งตามหลังมา          “นิ่มยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน”อิชย์ตอบน้องชายเสียงราบเรียบ“เข้าไปตรวจตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก ผมจะเข้าไปหาเมีย”“อาชว์ !” อิชย์รีบดึงตัวน้องชายไว้“ปล่อยผม ผมจะเข้าไปหานิ่ม”“คุณหมอกำลังตรวจรักษาอยู่ แกอย่าเข้าไปกวน”อาชว์มองหน้าพี่ชาย “นิ่มเข้าไปตรวจตั้งนานแล้ว อย่างน้อยก็ต้องรู้แล้วว่าเป็นอะไร นี่หมอยังไม่ออกมาบอกอะไรอีกเหรอครับ”อาชว์ร้อนรนจนแทบบ้า เขาอยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร อยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัยดี“เดี๋ยวหมอก็ออกมาบอกเองแหละน่า”อิชย์ตอบพลางหลบสายตาน้องชายแม่ปลายลุกขึ้นยืน ท่านมองลูกชายคนเล็กด้วยความสงสารและเห็นใจ น้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วยตา แต่ก็พยายามอดกลั้น เพราะไม่อยากให้อาชว์กังวลใจมากไปกว่านี้พ่ออัสโอบกอดแม่

          ที่ผ่านมา เธอไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน แม้เขาจะใจร้ายกับเธอ เธอกลับไม่รู้สึกเกลียดเขาเท่าที่ควรจะเป็น ในวันที่ต้องเผชิญกับคนปองร้าย ในตอนที่ตกอยู่ในอันตราย อ้อมกอดและไออุ่นจากเขา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย และมั่นใจว่า เขาจะปกป้องเธอได้แน่นอน และเขาก็ทำได้จริง ๆ          “นิ่ม...”          พอเมียไม่ตอบสักที อาชว์ก็เรียกเธอเสียงอ่อนเสียงหวาน          นุ่มนิ่มถอนหายใจ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนหวาน          “ก็ได้ค่ะ”          อาชว์ยิ้มเต็มใบหน้า เขาหอมแก้มเมียฟอดใหญ่ กระชับอ้อมแขนกอดเธอแน่นขึ้น          “พี่จะดูแลนิ่มให้ดีที่สุด จะรักนิ่มมากขึ้นในทุก ๆ วัน...พี่สัญญา”