Início / Romance / One Night with my Obsessed Billionaire Partner / Capítulo 21 - Capítulo 30

Todos os capítulos de One Night with my Obsessed Billionaire Partner : Capítulo 21 - Capítulo 30

213 Capítulos

CHAPTER TWENTY ONE

"Ano ka ba Nelia! Nagdala ka pa talaga ng mga basura dito sa mansion????? Ang kapal talaga ng mukha mo! Paalisin mo ang mga asong 'yan! Bwesit ka talaga, nakaka-stress ka na nga, nagdagdag ka pa! Hindi ka karapat dapat sa apo ko, kaya huwag kang umasta na kung parang sino! At huwag kang magdadala ng mga taong katulad mong hampas lupa! Nadudumihan lang ang mansion!" paulit-ulit na sigaw ni Lola. Ngunit, lumabas masok lang ito sa aking tenga. Ganun pa man, kumirot pa rin ang dibdib ko sa mga salitang binitawan niya."Aba! Matanda ka, ang talas ng dila mo ahh, kung may mukhang aso dito, ikaw 'yon! Dahil, tahol ka agad nang tahol!" sigaw pabalik ni, Pengpeng.Halos hindi ako makapaniwala sa ginawa niya. Lagot na, iba pa naman siya kung magalit, dahil mahirap siyang pigilan kapag sumabog na talaga. Isa pa, lubos nila akong prinoprotektahan kaya, hindi sila papayag na basta-basta na lang akong pagsabihan ng masasamang salita ng iba."TAMA! ANG SAMA MO NAMAN, ANG TANDA TANDA MO NA NGA, GANYA

CHAPTER TWENTY TWO

Matapos kanina, ito na naman ako sa kwarto kasama si, Anderson. Nasa kama lang ako, habang siya naman abala sa kung ano ang ginagawa niya. Pabalik-balik pa, ehh ang sakit pa niya sa ulo. Hindi ko tuloy mawari kung ano ang aking sasabihin ngayon. Dahil, tila'y umudlot ang aking dila, at umaapaw ang kaba sa aking dibdib. Maya-maya pa, biglang magkasalubong ang aming mga mata. Dahilan, na napalunok laway ako. "Okay, pinahanda ko na ang lahat," malamig niyang tinig."Huh? Anong pinahanda na ang lahat? Anong ibig mong sabihin?" pagtatakang tanong ko naman. Ano ba naman kasi ang tinutukoy niya? May handaan ba para magpahanda siya. Hm, ano na naman kaya ang binabalak niyang gawin. Padalos-dalos na naman siya."Ang bagong bahay mo, pinahanda ko na.""Huh? Bagong bahay? Pero, ayos naman na dito ehh, tsyaka diba sabi ko naman na wala lang 'yon. Sabi ko din na hayaan na lang natin sila Lola at Menda, diba? Bakit kailangan pa talagang lumipat ng bahay?""Just keep on quiet and accept my decision

CHAPTER TWENTY THREE

"Ako na balak mo, Nelia? Ang tahimik mo naman diyan. Ayan ka na naman, kapag tumatahamik titigin sa ibaba. Ano na naman ang nakikita mo diyan na hindi namin nakikita?" natatawang sambit ni, Pengpeng."Wala, ano ba ang sinasabi mo diyan. May iniisip lang naman ako.""Ano naman 'yon? Sabihin mo kaya sa amin ni, Pengpeng.""Si Vincent, hindi na natin kasi siya nakakasama, wala man lang tayong balita sa kanya kung asan siya ngayon.""Huwag ka na mag-alala pa sa kanya. For sure, ayos lang siya ngayon at masaya.""Paano mo naman nasabi 'yan, Mylene? Nagkita ba kayo, ahh?""Wala pa. Hayaan niyo na nga lang.""Aysus hayaan ka diyan, alam naman namin lahat na gusto mo siya. Hahaha, Mylene, aminin mo na lang. Miss mo na siya noh?""Tigilan mo nga ako, bakla ka. Si Nelia, ang topoc natin dito. Huwag mo na nga ibalik 'yan. Nawala lang naman 'yon na parang bula. Hindi nga natotong magpaalam.""Mylene, gusto mo pa rin ba siya?" tanong ko naman.Hinintay ko siyang magsalita. Pero, tuluyan nang bumal

CHAPTER TWENTY FOUR

"Dave, ano ba ginagawa mo? Tysaka bakit naman sila ganun sa akin? Isa pa, bakit ganyan din sila kung umasta sayo? Anong meron sa inyo? Magkakilala pa ba kayo ng mga taong 'yon?" pagtataka ko."Hayts, Ikaw talaga Nelia, wala kang alam ayan kasi, palagi ka lang nasa mansion niyo. Pa-minsan minsan talaga, sumama ka sa amin, alam mo naman diba? Wala naman mangyayaring masama sa iyo kung nasa amin ka.""Tama, mas maproprotektahan ka pa namin, hindi kagaya ng sa mansion niyo. Sus, unang bungad pa lang sa amin ng mga taong 'yon, ang sama na ng hangin.""Ehh, hayaan na lang natin sila. Kaya ko naman sila, matapang ako kagaya niyo.""Nelia, lagi mong tandaan na hindi mo. kailangan mapag-isa," dagdag pa ni, Dave."Oo nga pala, ang mga tao kanina, kailangan mo sila. Okay? kaya huwag ka na magtaka pa kung bakit palagi sila nasa tabi mo. Kasi, sila ang mag-aasikaso sayo, Lalo na sa mga pangangailangan mo at ang mga dapat mong gamitin sa tuwing may shoot tayo.""Ahh, ganun ba. Sige, basta hindi da

CHAPTER TWENTY FIVE 🔞

Matapos ang photoshoot namin kanina, agad akong umuwi ng bahay. Inihatid din ako ng mga kaibigan ko. Mabuti na lang at malaya nang pumasok sa malaking gate na ito ang mga kaibigan ko kasama ang sasakyan namin. Nang nasa tapat na kami ng pinto ng bahay, agad akong sinalubong ni, Anderson. Malalim niya kaming tinitigan, hindi ko alam kong ano ang ginawa ko sa kanya, kaya ganyan siya kung makatingin sa amin? May REGLA ba siya kaya siya ganyan? Parang galit na galit at gustong manakit."Leave." Malamig niyang tugon, dahilan na ikinalaki ito ng aking mga mata. Ako ba ang pinapaalis niya??? Kung ganun, okay, madali lang naman akong kausap ehh, kung ayaw na niya sa akin. Ede don't. Tinarayan ko siya, ngunit malamig lamang ang ibinigay niyang tingin sa akin. Kalaunan, napagdisisyunan kong tumalikod at lumakad. Ngunit, bigla niya naman akong hinila, dahilan na napayakap ako sa kanya. Napalunok laway na lamang ako, ano na lang nito ang iisipin ng mga kaibigan ko. Pinilit kong lumayo sa kanya

CHAPTER TWENTY SIX

"Nelia, namumuta ka yata ngayon, may sakit ka ba?" Pagtatakang tanong sa akin ni Mylene. "Wala naman, ayos lang ako." Mahina kong boses.Hindi ko maintindihan, ilang araw ko nang nararamdaman ang ganito. Minsan na susuka na lang ako, pero wala naman lumalabas. Ang sakit nga sa tiyan at lalamunan ko ehh. Tapos, pabalik balik pa ang lagnat ko. Ano na ba ngayon ang gagawin ko. Wala akong masyadong alam kung ano ang nangyayari sa akin. Nanatili lamang akong tahimik rito sa gilid habang nag-uusap usap sila. By the way, naririto kami sa tambayan namin ngayon. Kanina lang pinaalis ni, David ang ibang mga tao rito. Ewan ko kung bakit, basta napansin ko lang na ayaw niyang may kung sino sino lang ang lumalapit sa amin, lalo na sa akin. Ang daming gustong magpakuha ng litrato, halos madumog na rin ako kanina sa mga ginawa nila. Mabuti na nga lang at agad kaming nakapasok dito sa cafeteria. Nagtataka nga ako, kung bakit ang dali ko naman sumikat, parang ilang araw lang naman namin ginawa ang p

CHAPTER TWENTY SEVEN

DAVID POV. Masarap ang tulog ngayon ng kaibigan ko. Ang tigas talaga ng ulo niya, ayos lang naman sa amin kung hindi siya makakadalo, dahil ang importante ay ang kalusugan niya, Pero, hayts talaga si Nelia. Pinilit niya pa rin kahit hindi niya kaya. By the way, nandito ako ngayon sa kusina. Nagluluto ng paborito niyang nilaga. Ito rin ang palaging kinakain niya noon kapag nadadapuan din siya ng sakit. Ngunit, nang nawala ako sa tabi niya noon hindi ko alam kung nakakatikim pa din ba siya nito. Pero, ngayon pakakinin ko siya muli nito alam ko rin naman na madali lang siya gagaling."Ano ba 'yan David, matagal pa ba iyan? Ang bango bango ahh, pakain naman diyan. O hindi kaya, ikaw na lang ang kainan ko. Fresh na fresh pa naman ako.""Hahha, kalokohan mo Pengpeng, huwag mo ngang akitin ng ganyan si David. Akala mo naman basta-basta lang siya papatol sayo? Ew, kadiri lang bakla ka.""Ay wow naman Mylene, ang ganda ganda mo talaga noh.""Syempre naman, alam ko na iyan, inuulit mo pa talag

CHAPTER TWENTY-EIGHT

NELIA POV. Hindi pa rin nila akong pinapatayo upang maglakad lakad. Kaya ko naman na ehh, pero hindi sila naniniwala. "Ano ka ba, Nelia huwag ka na nga matigas ang ulo diyan. Yeah, sinasabi mo nga kaya mo, yes sa utak mo kaya mo. Pero ang katawan mo hindi. Kaya, magpahinga ka pa, huwag nang makulit.""Ayan, makinig ka kay Mylene. Kapag iyan magalit, baka mamaya matapon pa niya tayo sa kabilang building.""Ahm, ehh, sige na nga lang. Makikinig na nga."Sa mga oras na ito, nangangamba ako na baka hinahanap na ako ni, Anderson. Pero, hindi naman tumatawag, bakit ko ba siya iniisip imbis na ang sarili ko ang isipin ko ngayon. Ano ba ang gagawin ko, sana lang ay hindi siya magalit sa akin. Napahiga ako sa sofa, masakit pa. talaga ang ulo ko. "Nelia, uminom ka na ng gamot." Tugon ni Pengpeng. Ngunit ilumiling lang ako. Mula kasi pagkabata ko, hindi talaga ako mahilig sa gamot kaya ayaw kong uminom. "Ayan ang tigas na naman ng ulo." Dagdag pa ni Mylene."Psh, hayaan niyo na. Well alread

CHAPTER TWENTY NINE

NELIA POV. Panibagong araw, pakiramdam ko ngayon ay maayos na. Magaling na ako at hindi na sumasakit ang ulo ko. Mabuti na lang magaling na ako, pwede na ako nito makapaglakad-lakad, mamasyal at lumabas dito sa bahay. By the way, nagising akong wala sa tabi si, Anderson. Hayts, masanay na nga lang dahil palagi naman talaga ganito. Nakaramdam ako nang gutom, ang hapdi sa tiyan. Parang isang taon ata ako walang kain ngayon. Bakit naman kaya, ganito. Bumangon ako at naisipan na magtungo sa kusina. Nang nakarating ako roon, nadatnan ko si, Anderson. Nakatalikod habang may hinahalong pagkain. Ang bango tiyak akong sobrang masarap ang luto niya ngayon. Napatakham ako at napahawak sa tiyan ko dahil muling humapdi ito."Hm, Nelia, kanina ka pa ba diyan?" "Ahm, hindi naman, kakarating ko lang." Tila'y hindi siya naniwala sa sinabi ko. Lumapit siya sa kin, at malalim ang tingin. Heto na naman, galit na naman ba siya sa akin."Be careful." Akala ko magagalit siya, ngunit malambing na boses a

CHAPTER THIRTY

"Psh! Ang ingay, tumahimik ka na lang diyan, kumain ka na."Ehn ang sungit sungit talaga. Pasalamat ka, at cute ka. Bakit ko nga ba natitiis ang Anderson na ito. Kung sa bagay, mukhang ngayon lang din naman ako nakatagpo ng makakatapat ko. Ilang minuto walang ibang nangyayari kundi ang kumain. HAY NAKU ANG TAMIHIK NAMAN. "Love, pwede po ba akong lumabas ngayon?" sambit ko upang sirain ang katahimikan na may mahinhin ong boses. Subalit, tiningnan niya lang ako ng masama. Dapat pala nag keep quite na lang ako. "You know, na may sakit ka pa, hindi ka pa lubos na magaling. Bakit ba ang kulit kulit mo, Nelia?" sabay hinga niya nang malalim. Napakurap na lamang ako. Sabi ko nga ehh, kasalan ko na naman ngayon. "Huh? makulit ba agad? Parang nagtatanong lang naman ehh." Kunot noo akong napatingin sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang reaksiyon niya. Paano ba naman kasi, walang emosyon. Ede wow, ede ikaw na ang malamig, duh. Malamig pa kaysa sa yelo, ahh.Agad kong tinapos ang pagkain ko. K

ANTERIOR

...

PRÓXIMO

ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

DMCA.com Protection Status