บททั้งหมดของ The Zillionaire's Abandoned Wife: บทที่ 431 - บทที่ 440

Isang suntok, kasunod ang isa pa.Tumilapon si Helios sa sofa, bumangga pa ang katawan nito sa gilid, bago tuluyang bumagsak sa sahig, pero hindi pa rin siya tumigil. Sinunggaban niya ito sa kwelyo, pinagsusuntok, at wala nang pakialam sa paligid kung ano pang marinig o makita.Mabigat ang bawat hinga ni Sebastian, parang may apoy na bumubuga mula sa dibdib niya. Ang kamao niyang may bahid ng dugo ay patuloy pa ring nanginginig habang nakasubsob si Helios sa gilid ng sofa, duguan ang labi at bahagyang pumipikit.Nang bumagsak si Helios sa gilid ng sofa dahil sa suntok niya, kasabay noon ay ang matinis na tili ni Trixie.“Sebastian, stop!” sigaw ni Trixie, hawak ang braso niya, humihikbi na. “Please, stop it!”Pero hindi na siya si Sebastian Valderama sa sandaling iyon. Hindi na ang mahinahong negosyante na kilala sa disiplina at kontrol. Hindi na ang lalaking marunong magtimpi sa harap ng publiko.He was a man betrayed.At ang bawat suntok ay sigaw ng pusong durog, bawat hampas ay tanon

“Hindi ko nga lang alam,” marahan pero mababa ang tinig nito, halos bulong ngunit matalim, kung susuotan pa kita ng damit pagkatapos… o—”Tumigil ang lalaki sa pagsasalita. Ang titig ni Sebastian ay mainit, at mabigat, at hindi rin maalis dito ang emosyong puno ng selos at pagnanasa.Tahimik lang si Trixie. Walang lakas ang boses niya para sumagot, ngunit ramdam niya ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso. Sa kabila ng galit atmatinding tensyon, naroon pa rin ang koneksiyong hindi nila maipaliwanag.“Sebastian…” mahina niyang tawag, halos tinig ng pakiusap.Bahagyang napalunok si Trixie nang marinig iyon mula kay Sebastian, ang boses nitong paos at mababa ay parang dumidikit sa bawat himaymay ng hangin sa pagitan nila. At bago pa niya tuluyang maunawaan kung paano siya dapat magre react, ay unti unti na itong lumalapit pa lalo sa kinauupuan niya.Ang six pack abs na kanina ay pinagmamasdan lang niya mula sa malayo, ngayon ay halos nasa harap na niya sa ginagawa nitong paglapit. It

His fingers were doing so many wonders on her, sino ba ang makaangal pa? Na para bang itinutulak siya nito sa bangin at sa tuwing siya ay nasa bingit na ng pagkahulog o pagsabog, hihilahin niya ang daliri niya palabas! It’s frustrating but definitely pleasuring too. Then he does it again, forcing me to pleasure until he stops again. Fuck him and his talents!“You will never find a man that can match what I can do for you,” bulong ni Sebastian nang may punong kumpiyansa. At sinasabi niya lang naman iyon habang mabagal na naglalabas masok sa butas niya. Frustrated sa ginagawa ni Sebastian, iniangat na ni Trixie ang sarili niya para salubungin ang pagpasok ng daliri nito. Sobrang lasing na siya sa pagnanasang nararamdaman, ipinuwesto na ni Trixie ang sarili sa dulo ng pagkalalaki nito dahil hindi na siya kuntento sa daliri lamang. She badly wanted to explode but only his dick can accompany her on that zenith. Umungol si Sebastian, tila naputol ang litid ng pagtitimpi sa ginawa ni Trix

"I'm just a realist. Hindi ako kailanman nagsasabi ng mga bagay na walang basehan, Trixie. At kung mayroon man akong dapat pang ikatakot... it's you having secrets again."Inihilig ni Trixie ang kanyang katawan sa lalaki nang marinig iyon, hinayaan ang kanyang bigat na dumagan sa dibdib nito. “Then you shouldn’t be scared now. My mind, body, and soul… it’s all yours again.” Trixie’s fragile heart felt full now, isang timpla ng pagtataka at kaligayahan. Hindi niya inaakalang dadating pa ang araw na magkakaayos sila ni Sebastian, ano pa ang ganitong tagpo na nasasabi na nila muli ang issues sa isa’t isa?"Trixie," biglang bulalas ni Sebastian, na nagpaangat niya ng tingin dito."Bakit?""Hindi lang ako sigurado, kundi... I am absolutely sure," wika ni Sebastian, ang kanyang tinig ay nagbago naman ng tono ngayon mula sa seryosong seryoso. "Kagabi, napuno kita ng ilang beses. And to all those times that we did it, we had no protection at all. We’ll keep no secrets,. Right? Kaya gusto ko

Ang pagmulat ni Trixie ay parang milagro para kay Sebastian. Sa loob ng dalawang buwang nahulog ito sa pagiging comatose, halos gabi gabi siyang nagbabantay sa ICU, sinusubaybayan ang bawat galaw ng mga makinang kumakapit sa buhay ng kanyang asawa. Kaya nang sa wakas ay dahan dahan nitong iminulat ang mga mata, parang may kumalat na ilaw sa loob ng madilim niyang mundo.Ngunit ang saya ay agad ding napalitan ng pagkalito at takot.Sapagkat nang tanungin niya si Trixie kung naaalala ba nito ang gabi ng insidente, without talking deeper about, ay tanging blangkong titig lang ang ibinalik nito.“Sebastian?” mahina ang tinig ng babae, tila nagtataka pa kung ano ang nangyayari ang kaharap. “Bakit… bakit parang umiiyak ka?”Doon pa lang siya tuluyang binalot ng pagtataka. Makalipas ang ilang araw, naroon siya sa loob ng opisina ng doktor na tumingin kay Trixie, si Dr. Julian Reyes, isa sa mga pinakamagaling na neurologist sa bansa.Tahimik lamang si Sebastian habang pinagmamasdan ang lalak