All Chapters of The Zillionaire's Abandoned Wife: Chapter 491 - Chapter 500

Ang tensyon sa pagitan ng dalawang kalsada ay tila isang kuryenteng handang mambiktima. Ang bawat busina ng sasakyan ay tila countdown sa isang trahedyang ayaw isipin ni Trixie. Sa gitna ng ingay ng hapong iyon, ang tanging naririnig ni Trixie ay ang kaniyang sariling mabilis na hininga at ang nakakatakot na tawa ng kaniyang kapatid sa kabilang linya.Sa kabilang kalsada lang naman ay nakatayo ang kaniyang bangungot sa anyo ng sariling kapatid. Ang cellphone na nakadikit sa kaniyang tenga ay tila nagdadala ng boses mula sa impiyerno.“I don’t have the duty to satisfy you or answer all your questions. But alam mo, Trixie, hindi ko talaga gusto ang sumisigaw,” sagot ni Wendy sa kabilang linya, ang boses ay kalmado ngunit may talim na hindi maikakaila. “Masyadong maingay ang paligid, maraming tao, maraming sasakyan. Ayaw kong magmukha tayong palengkera na nagtatalo sa gitna ng kalsada dahil lang sa distansya natin. Kaya ako tumawag. Mas gusto kong naririnig ang bawat paghingal mo, ang

“Akala ko… Akala ko mawawala na sa akin… sa atin, si Xyza.”Trixie swallowed hard, the lump in her throat still there. Dahan dahan siyang tumingin kay Sebastian, the man who had been her rock through all the storms with Wendy. Slowly, with a voice that sounded like it had been through a shredder, she began to speak.Kung may isang mukha na kaya niyang sandalan sa oras na iyon, iyon ay sa kaniya."It started... it started with a warning, Seb," panimula niya, Ang paningin niya ay bumaba sa mga kamay nilang magkahawak, parang doon siya kumukuha ng lakas ng loob. "May matandang babae... hindi ko na maalala ang mukha niya pero ang boses niya, it was like a death knell.” Napahinto siya, nanginginig ang labi.“Okay,” sabat ni Sebastian, mahinahon. “Just take your time.” Hindi niya hinigpitan ang kapit, hindi rin niya binitiwan. “Sinabi niya…” Napapikit si Trixie, parang pilit inaalala. “Sinabi niya na mag-ingat daw ako. She told me to watch out for the color red. She said the red will bring

Agad na nilapitan ni Trixie ang anak, ang kaniyang mga hakbang ay tila lumulutang sa hangin. Umupo siya sa gilid ng kama at marahang hinaplos at hinalikan ang ulo at ang malambot na buhok ng anak."My baby…I love you so much, baby," mabining bulong ni Trixie, ang boses ay puno ng pangamba. "You’re safe. Mommy’s here. Mommy will protect you.” Napayuko na ang babae, inilapat ang noo sa gilid ng kama. “Kahit anong mangyari... I would trade anything for you just to keep you safe. I'll take all the pain, all the danger, just stay as away from harm as you are."Napapikit si Trixie. “Kaya kong ipagpalit kahit ang buhay ko para sa’yo. I would do it in a heartbeat—”Tahimik na nakikinig si Sebastian sa likuran, ngunit nang marinig niya ang huling sinabi ni Trixie ay agad siyang umalma. “Trixie,” mariing putol ni Sebastian.Napatingin ang babae sa kaniya.Lumapit si Seb at hinawakan ang balikat ng babae, dahan dahang inilalayo ito nang bahagya sa natutulog na bata."Don't ever say that again,

"Mommy... do we still have spare cookies po? I want to give some to Yanyan. She said she likes the ones you baked last time. I kind of gave some to her last weekday.”With that question, biglang naghari ang katahimikan sa dining room na iyon. Sabay na napatingin si Trixie at Sebastian sa isa’t isa. Parang huminto ang oras habang nagtatama ang kanilang mga paningin. They stared for seconds, as if those stares were having their own silent, deep conversation. Revisiting the pain, and the connection they all shared with that name.Si Trixie ang unang nagbitiw ng tingin at tumikhim, tila para mawala ang kung anong bikig na biglang bumara sa kaniyang lalamunan. Ang pangalang Yanyan ay laging may dalang kakaibang kurot sa kaniyang puso. Specially during these times. "Yes... of course, baby. We have plenty of cookies," sagot ni Trixie, pilit na pinapanatiling normal ang kaniyang boses. "Is she... is she coming over later or are you going to bring it to her sa school?"Sandaling nag isip a

Even though her problems are piling up, Trixie’s life must go on. And the most effective distraction? Make yourself busy with work. Mainit ang sikat ng araw na tumatagos sa salaming dingding ng opisina ni Trixie, ngunit mas mainit ang mga papeles na nakalatag sa harap niya. Today is so damn hectic. Sunod sunod ang meeting, kaliwa’t kanan ang email, at tila hindi nauubos ang responsibilidad na nakapatong sa kaniyang balikat. Nakayuko siya sa laptop, at mabilis ang pagtipa ng mga daliri, nang biglang may kumatok.“Can I come in?”Ang boses na iyon… ang nagpaangat ng tingin ni Trixie mula sa kaniyang laptop. Her heart skipped a beat as her eyes adjusted to the figure standing by the doorway. Hindi siya makapaniwala. Nanlaki ang kaniyang mga mata at tila tumigil ang kaniyang paghinga sa loob ng ilang segundo.“Racey? Is that you?” bulalas ni Trixie sabay mabilis na tayo mula sa kaniyang swivel chair. Muntik pa niyang maitumba ang kaniyang tasa ng kape sa biglaang pagkilos na iyon.“T