All Chapters of The Zillionaire's Abandoned Wife: Chapter 471 - Chapter 480

“It’s Helios. Ang lalaking iyon... that damn of a man made me commit this crime. Si Helios ang nagbukas ng lakas at tapang para sa akin.”Ang hangin sa loob ng silid-aklatan ay naging mabigat at nagsusumigaw ng kasalanan. Ang bawat dekorasyong ginto at pilak sa paligid nina Wendy at Emily ay tila naglalaho, naiwan silang dalawa sa gitna ng isang madilim na katotohanang ngayon lamang nabigyang-liwanag. Biglang kumapal ang katahimikan matapos banggitin ni Emily ang pangalang iyon.Si Wendy ay nanatiling nakatitig sa kanyang pinsan, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa matinding kalituhan at gulat. Ang kaisipang ang lahat ng ginawa ni Emily sa nakaraan, ang pagdukot, ang panlilinlang, ang pagtatago ng isang buhay. Na ang unang inaakala niya pala ay mali dahil hindi lamang pala isang simpleng paghihiganti para sa kanya ang pagkuha nito sa anak ni Trixie. These all shocking surge of truths is making Wendy’s head ache. Wendy kept staring at her, tila umaasang babawiin nito ang huling sinab

“Helios Cuevillas once dreamt of having a kid. He said he wanted a child of his own.”“Wait,” mahina niyang sambit, halos pabulong. “You’re telling me… you heard him say that?”Ngumiti si Emily, isang ngiting malayo ang tingin, parang may binabalikan sa alaala. “Clear as day,” sabi niya."Isang gabi lang iyon, Wendy," Tumango si Emily, mabagal, parang binabalikan ang isang alaala na paulit ulit nang tumatak sa kaniya. "Mag isa si Helios noon sa isang dulo ng high end bar sa Makati. Nakatago ako sa dilim, pinapanood ang bawat pag angat ng baso niya sa kanyang labi. Lasing siya. At sa gitna ng kalasingan, lumabas ang isang bersyon ni Helios na hindi kailanman nakita ng mundo."“Even I was confused that night,” wika niya, halos pabulong. Tila nalalasahan pa niya ang amoy ng alak at sigarilyo mula sa gabing iyon. “Sa yaman niya, sa kapangyarihan niya, bakit hindi na lang siya bumuo ng sariling pamilya? Isang snap lang ng daliri niya, libo libong babae ang luluhod sa harap niya para magin

Ang sikat ng araw sa dapit hapon ay marahang tumatagos sa malalaking salamin na bintana ng opisina ni Trixie sa loob ng kumpanya ni Casper. Ang bawat sulok ng silid ay amoy mamahaling kape at sariwang bulaklak. Sa ibabaw ng kanyang mahogany desk, dahan dahang inilapag ni Trixie ang kanyang cellphone, isang matamis na ngiti ang hindi maalis sa kanyang mga labi.Kakasagot lang niya sa huling text ni Sebastian. Dahil break time, may oras si Trixie para mag feeling teenager. Yes, because just like the trend nowadays, she is updating Sebastian about what she is doing or what about to do, every free second she gets. Sa katanuyan, kumuha nga si Trixie ng picture ng kanyang merienda, isang tasa ng chamomile tea at isang piraso ng almond croissant, isinend iyon kay Sebastian with a cute and heart emojis. Wala pang ilang segundo ay tumunog na ang cellphone ni Trixie para sa isang mensahe. Ang reply ni Sebastian ay maikli ngunit sapat na para magpabilis ng tibok ng kanyang puso. The message

Half an hour later, habang binabaybay ang kalsada patungo sa eskwelahan ni Xyza, ang kanyang puso ay puno ng pasasalamat. Pasasalamat dahil unti unti nang bumabalik ang kontrol niya sa kanyang buhay. Pasasalamat dahil kahit may mga maliliit na aberya tulad nito, alam niyang may sandigan siya, na naroon si Sebastian, at naroon ang pag asang bukas ay mas magiging maayos ang lahat.Trixie couldn’t even wish for anything more now. Magaan ang pakiramdam ng babae, ibang iba sa mga nakaraang nakaraang taon na bawat paghinga ay tila may bigat. Ngayon, kusa siyang napapangiti. May bahagyang sipol pa ngang lumalabas sa kaniyang mga labi, isang mahinang pag himig ng kantang hindi niya namamalayang nakakanta na niya. Isang kanta ng pag ibig na matagal nang hindi niya nagagawang kantahin nang may ganoong kagaanan sa pakiramdam. She’s even happily tapping her fingers on the steering wheel while humming. Ang mga ganoong bagay ang umiikot sa isip ni Trixie habang marahan niyang minamaneho ang sas

"Lola... kilala niyo po ba ako?"Ngumiti ang matanda, isang ngiting tila punong puno ng pait at karunungan. "Hindi kita kilala sa pangalan, ngunit kilala ko ang kabukalan ng iyong puso. Ang kaluluwa ng isang ina ay may kakaibang kislap na hindi matatago. At ang aura mo... may bigat ngunit matapang."Nanginig ang mga tuhod ni Trixie. Ang kaniyang isipan ay agad na lumipad sa batang pinaniniwalaan niyang kaniyang anak. "Ano pong dapat kong gawin? Sabihin niyo po sa akin.""Makinig ka nang mabuti, hija," bulong ng matanda habang dahan dahang hinahawakan ang kamay ni Trixie. Ang kamay nito ay magaspang ngunit may dalang kakaibang kuryente. "Ang malas na kulay ay pula. Kapag nakita mo ang panganib ngayong hapon, huwag kang mag pa daig sa iyong takot. Huwag kang maging duwag gaya noon. Lumaban ka na. Protektahan mo ang pagmamahal na hawak mo ngayon. Dahil ang panganib ay hindi darating bilang isang halimaw... darating ito bilang isang pamilyar na kaibigan."Naweweirduhan man ay hindi mapi