《The Zillionaire's Abandoned Wife》全部章節：第 481 章 - 第 490 章

Red is danger.Little did Trixie know, ang matanda ay isang psychic na nakakaramdam ng mga enerhiya at mga kutob depende sa nakikita niyang aura ng isang tao. At ang nararamdaman lang naman nito sa paligid ni Trixie ay ang nalalapit na kamalasan at kapahamakan na tila ba isang malaking alon na handang humampas sa kaniya sa oras na hindi niya inaasahan.Nang makalabas siya sa main road, biglang huminto ang trapik dahil sa isang pulang traffic light. Napahawak si Trixie nang mahigpit sa manibela. Ang kaniyang paningin ay napako sa pulang ilaw na tila ba isang nanunuksong mata sa gitna ng dilim."Pula..." bulong niya.Ang kaba ni Trixie ay tila isang malamig na tubig na ibinuhos sa kaniyang likuran. Lumingon siya sa kaniyang likuran, tila may hinahanap na anino sa kaniyang back seat.Wala naman siyang nakitang anino, tanging ang pink teddy bear lamang na nananatiling tahimik at inosente. Ngunit sa likod ng kaniyang isip, alam ni Trixie na ang araw na ito ay hindi matatapos nang kasing sa

Huminga nang malalim si Trixie, pilit na pinapakalma ang kaniyang boses pero hindi naitatago ang talas nito. “Good afternoon. I’m here to pick up my kid. My daughter. At teka...” Tinitigan niyang maigi ang guro. Pagkatapos ay bahagya siyang sumimangot. “Hindi ikaw ang kilala kong adviser ng anak ko. Did they change advisers without notifying the parents? Nasaan si Teacher Ally?”Trixie’s tone turned sharp and impatient. Hindi dahil sa galit, kung hindi dahil sa takot na pilit niyang kinokontrol. Ang kabang kanina pa bumubundol sa kaniyang dibdib ay lumalabas na bilang bagsik sa kaniyang pananalita. Trixie can’t really help it, her daughter is nowhere near the vicinity. Dahil sa toning kaniyang ginamit, nakita ni Trixie ang pagkalat ng panic sa ekspresyon ng kaniyang kaharap. Mukhang hindi sanay ang babae sa ganitong uri ng komprontasyon.“Ah, ah no po, no, ma’am... I-I’m just a teacher assistant dito. Under training po ako,” nauutal na paliwanag nito. “Miss Carla po ang pangalan ko

Ang bawat segundo sa loob ng silid-aralan ay tila isang dekada ng paghihirap para kay Trixie. Ang katahimikan ng silid ay binabasag lamang ng mabibigat niyang hininga at ang mahinang tunog ng aircon na tila nanunuya sa kaniyang kaba. “Pasensiya na po, Miss Trixie, pero malaki rin po ang tiwala ko kay Carla na ginawa niya nga nang maayos ang trabaho niya. I’ve seen her performance na itong buong linggo at nakuha niya na ang tiwala ko,” wika ni Teacher Ally, ang boses ay nanginginig ngunit may paninindigan.Dahil sa narinig na kumpiyansang iyon sa kaniya ng kaniyang senior teacher, tila may kung anong enerhiya ang dumaloy sa sistema ni Carla. “Let’s go to the admin office. Now,” rinig ni Carla na mariing wika ni Trixie. Na siya namang sinegundahan ni Teacher Ally. “Please come with us, Miss Trixie.”At sa segundong iyon, sa mga narinig na iyon, ang takot na nararamdaman ni Carla ay napalitan ng determinasyong patunayan na wala siyang naging o nagawang pagkukulang sa pagbabantay sa mg

“Hello, my dearest sister. How are you? I hope you liked my little surprise for today.”Ang boses na lumabas mula sa kabilang linya ay tila isang malamig na haplos ng yelo sa batok ni Trixie. Halos manginig ang mga daliri ni Trixie, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa nag-aalab na poot na tila bulkang handang sumabog sa kaniyang dibdib.Hinigpitan niya ang hawak sa kaniyang cellphone hanggang sa mamuti ang kaniyang mga kuko. Ang dibdib ni Triixe ay umaangat-bumaba, pilit hinahabol ang hininga habang pinipigilan ang sigaw na gusto nang kumawala.Sa kaniyang isipan, ang mukha ni Wendy Bolivar ang tanging nakalarawan doon. So brave of this bitch… So brave to crawl out of her hive despite being wanted for the crimes she all did, sabi ni Trixie sa isip niya.“Wendy...” puno ng diin, galit, at pagkasuklam na banggit ni Trixie sa pangalang kaniyang pinaka-kinasusuklaman sa lahat. Ang bawat letra ng pangalang iyon ay tila lason sa kaniyang dila, parang sumpa ang bawat pantig.“Yes, sissy.

“You wouldn’t take an hour to get here, right?” dugtong ni Wendy, may halong panunuya. “Mainipin pa naman ako. You know…. baka kung ano gawin ko kapag pinag hintay mo ako ng matagal.”Alam ni Trixie na wala siyang panama sa baliw na kapatid kung gagamitin niya ang init ng kaniyang ulo. Si Wendy ay isang uri ng ahas na mas lalong nanunuklaw kapag nararamdaman nitong takot ang kaniyang biktima.Kaya naman, sa isang iglap, pilit na pinakalma ni Trixie ang kaniyang sarili. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata, huminga nang malalim, at hinayaang lamunin ng lamig ang kaniyang sistema. Compose yourself, Trixie. Xyza’s life depends on your clarity, bulong niya sa sarili.“...That’s great,” mariing kinontrol ni Trixie ang boses, kahit ramdam niyang nanginginig ito sa gilid ng mga salita. “I’ll be there in ten.”Narinig ni Trixie ang mahinang pag click ng dila ni Wendy sa kabilang linya, isang tanda ng pagkainip o marahil ay paghanga sa bilis ng kaniyang pag adjust. “Hmmm,” banat ni Wendy, pun